Stress met een hoofdletter S

Lieve mede moeders, ik stress de pan uit.
Ik "moet" een peuterspeelzaal kiezen.
Twee en een half jaar (straks drie jaar) heb ik het moment van mijn meisje weg brengen uitgesteld.
Nu kan/wil ik dat niet meer. Ik wil graag dat ze met een beetje voorbereiding de grote plons in het bad der onderwijs maakt. Maar het kiezen van een peuterspeelzaal of voorschool valt me zwaar.
Ik kan totaal niet nadenken of voelen, als het gaat om een keuze maken. Ik lijk een losgeschoten projectiel, een bezetene die al die scholen afloopt. Na elk gesprek kies ik voor de school van dat moment en ga af op wat buren of moeders in het park zeggen. Vervolgens schrijf ik haar overal in. Inmiddels is ze op drie plaatsen geplaatst. Morgen hebben we een intake gesprek bij een voorschool waar ze waarschijnlijk toch niet heen zal gaan.

Gelukkig is er één lichtpuntje. Ik heb zojuist een heel klein beetje kunnen voelen wat mijn eigen keus zou kunnen zijn. Hetgeen het beste lijkt te voelen en aan te sluiten.
Maar dat is 10 minuten fietsen van ons huis vandaan.
En die school van morgen is zo lekker kneuterig de straat uit. En we hebben ook nog een Montessori op de hoek waar ik goede verhalen over hoor. Ik heb dan visioenen van spelen op het schoolplein met vriendjes en vriendinnetjes na school.

Eigenlijk moeten we nu al kiezen voor een basis school en ik was nog niet eens gewend aan het idee dat ik haar weg moet brengen.... Ze is twee en een half!
En dan is de kans ook nog groot dat we gaan verhuizen binnen nu en twee jaar.
Ik wou dat ik erom kon huilen. Maar ik kan alleen maar stressen.

U denkt nu vast: 'dit is typisch zo'n moeder die haar kind niet wil loslaten. Die haar kind verstikt.' Maar ik kan u geruststellen, dat valt wel mee. Als moeder kom ik best goed uit de verf. Ik had gewoon even een valse start met die prenatale depressie. Het is meer dat er hier in Amsterdam zoveel keus is. En er zoveel voors- en tegens- aan al die verschillende scholen zitten. En naar mijn mening is een basis school een van de belangrijkste perioden in een mensenleven.
Daar leg je de basis van je eigen individuele leven. Daar vorm je jezelf. En je moet het doen met de ruimte en het aanbod dat je krijgt. Je ervaart en leert met je kind-bewustzijn, wat in je volwassen leven een grote rol zal blijven spelen. Een groot deel van hoe jij je later manifesteert en hoeveel moeite je dat zal kosten wordt op de basis school gevormd.

U hoort het. Ik meet met 'kleine' staven....

Ook iets serieus vandaag!

Op deze dag vol onzin, grapjes en plagerijen leerde ik iets heel serieus. Of eigenlijk was het voor mij heel logisch. Maar hier las ik het. Zwart op wit. Ondersteund door de wetenschap.

Huilen
Huilen is de enige manier waarop een pasgeborene of klein kind zijn onlustgevoelens kan uiten. Het moet dan ook heel serieus worden genomen. Het is voor het kind even erg als het klinkt.
Vaak zeggen jonge ouders: “Ach we pakken haar wel op als ze huilt, maar niet meteen. We laten haar eerst een kwartiertje huilen. Soms iets langer. We kunnen niet op elke kik reageren.”
Diverse onderzoeken hebben aangetoond hoe desastreus dit voor het jonge kind is.
Ouders moeten inzien dat een baby onnodig laten huilen het kind blijvende schade toebrengt. Het zenuwstelsel verandert erdoor, zodat het vatbaar wordt voor toekomstige trauma’s.
Dus als het enigszins mogelijk is, pak je baby dan op als ze huilt, overdag of ’s nachts, en blijf bij haar zolang ze van streek is.
Bron: De herontdekking van het ware zelf. Door: Ingeborg Bosch

Het artikel dat dit onderbouwd is hier te vinden! Het is zeker de moeite waard om dit te lezen!

Zijn we verloren.... of niet?

Lente op de glijbaan

Daar zat hij op de grond Janne tikte hem aan ze deed heel zachtjes 'ga je mee van de glijbaan?', vroeg zij in gedachten Hij ging lopen naar de glijbaan Hij klom op het eerste paaltje Zij gleed en gleed nog eens hij rustte uit zij gleed op haar buik 'kom je liefbeestje?' Hij klom verder en verder zij gleed en gleed hij was boven zij wilde hem helpen 'hij komt wel', zei ik zij gleed 'mama, waar is hij nou?' 'Oh, ik zie hem al, hij is daar!' Hij was al gegleden en zat onder aan de glijbaan 'dag liefbeest!' 'dag Janne' daar vloog hij weg zij zwaaide hem uit

I am the captain of my soul

Na lang wikken en wegen. Na een debat tussen mij en mijn demonen hormonen, winnen de hormonen. Ik duik mijn spekjesbed in met een dvd en drijf mee in een vilten bootje op een papieren zee. Morgen zal alles anders zijn.
En morgen was vandaag. En vandaag was heerlijk anders. Vandaag had ik een hele dag voor mijzelf. Mijn afspraken voor vandaag gingen niet door en mijn moeder kwam toch oppassen!
Ik nam het er van. Maakte van de gelegenheid gebruik om te lunchen met een goede vriend, beter bekend als mijn man. Een beetje onwennig stapte ik weer mijn leven in dat ik zo gewend was. En stond ik mezelf even toe de wereld uit te stappen die ´moeder´ heet.
Na onze lunch liepen we door de stad. Arjan terug naar zijn werk en ik dook het Tuschinski in. Ik liet me inspireren door Invictus. Een prachtige film. En wat een ontdekking om alleen naar de film te gaan, zeker ´s middags als het niet druk is. Heerlijk anoniem lachen en huilen. Je laten inspireren zonder afgeleid te worden. Aan het eind hoef je niet meteen een mening te hebben en formuleren.
Ik doe weer mee. Ik sta weer op de kaart!
En morgen speel ik weer heerlijk met mijn meisje.


Ter inspiratie;
het gedicht dat Nelson Mandela door donkere dagen hielp:

Invictus
Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find, me unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll.
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

William Ernest Henley

De campingdisco

Ik bevind mij in Morgins, Zwitserland. Samen met man en kind. Omwille van de nostalgie werken wij één weekje in het wintersport hotel waar Arjan vroeger werkte. Ik schrijf vroeger, want het is toch al weer zo'n tien jaar geleden dat hij daar zijn laatste seizoen draaide. Wij zijn dan ook tien jaar ouder dan het andere personeel, maar dat mag de pret niet drukken. Ik zie Janne groeien door de nieuwe ervaringen. Ik voel mezelf groeien. Wat doet het toch veel om los te zijn van vaste patronen. Onze gasten bestaan uit een groep jongeren van een internaat. Van een van de jongens leer ik biertjes tappen. ik ben gelukkig. Op donderdag is het disco in het dorp. Onder in de kelder van een ander hotel. Nu kan ik verklappen dat ik dol ben op van dit soort campingdisco's. De energie, de sfeer die daar van uitstraalt, maakt mij intens gelukkig. Meisjes die bij de bar hun laars uittrekken en hun geld daaruit halen, met de verklaring dat ze geen sokken aan hebben??? En met geld in je zakken rond lopen kan echt niet! Stel dat je voor schut loopt in deze toch druk bezochte kelderdisco. In een hoekje staan allemaal giechelende meisjes bij elkaar. Ik luister verhalen over hem en hem van ze af. Vooral veel stoerdoenerij en uitvergrote problemen, zijn te beluisteren. De barmannen worden aanbeden. Terecht, de lange sportieve mannen achter de bar met hun kuiltjes in hun wangen, ik word er nog bijna week van! Ik zie de twinkelende ogen van de meisjes die aan de bar iets bestellen. "Ik wil iets met alcohol. Niet te sterk, maar ik wil het wel voelen. Wat kost dat? Oh, dan doe maar een cola." De leiding staat in een andere hoek, ze praten over nostalgie. Net als ik. Tussendoor begeven de mannen zich.Ze lijken van alles te moeten regelen. De arrogante hockeyer, de dwaze deus, de looser, de coole snowboarder. Een voor een hebben ze het druk met heen en weer lopen. Naar de bar, naar buiten om te roken, naar de flipperkast (want die is er natuurlijk ook!) En dan sta ik daar dus. Moeder. 33 Jaar en stomdronken van twee gin-tonic. Op weg terug naar huis plas ik stiekem in de sneeuw achter een busje, mijn man staat plassend naast mij. Giechelend en lallend lopen we verder. En 's morgens serveren wij het ontbijt!

Uiterlijk dit jaar

Goede voornemens. Ik heb er maar een dit jaar. Eigenlijk heb ik er altijd maar een, want stiekem geloof ik er niet in. Tenminste, ik geloof wel in het kritisch kijken naar je leven tot nu toe en dan onderzoeken wat je zou willen veranderen. De bewustwording daarvan kan veel te weeg brengen. Zeker als je bereid bent je onderzoek wat dieper te doen dan alleen het meest voor de handliggende. Elk jaar wil ik afvallen, maar nu ga ik het echt doen... Je bereikt waarschijnlijk meer wanneer je je onderzoek wat verdiept. Wat zou je willen dat er nou echt veranderd als je je streefgewicht bereikt hebt? En zo steeds verder naar de kern.
Maar goed, ik dwaal af, want hier wilde ik het eigenlijk helemaal niet over hebben. Ik heb dan wel maar een voornemen, maar dat het een druk jaar wordt is wel duidelijk. Even een korte opsomming van mijn jaar:
Om te beginnen stop ik over enkele weken bij het gezin waar ik werk. Dit is een goede en belangrijke stap voor mij. Vervolgens ga ik op vakantie met mijn schoonouders, iets wat ik zie als een fikse uitdaging. Na terugkomst leg ik binnen een week mijn schriftelijk- en praktijkexamen af van mijn opleiding tot LifeCoach, om vervolgens drie dagen later te vertrekken naar Zwitserland om daar met Janne en Arjan een weekje te gaan werken in een wintersporthotel.
Per maart begin in vervolgens als gastouder binnen een nieuw gezin. Iets waar ik veel vertrouwen in heb, maar wat toch een uitdaging zal zijn. In maart begin ik ook als assistentmentor binnen de opleiding die ik dan net heb afgerond en wil ik ook graag als LifeCoach iets op gaan zetten.
Dan zijn er ook nog de wat bredere veranderingen, zoals verhuizen en Janne naar de peuterspeelzaal.
Blijft weinig tijd en energie over voor goede voornemens. Maar toch heb ik besloten me wat meer op mijn uiterlijk te concentreren komend jaar.
De afgelopen jaren, en de komende jaren vast en zeker ook nog, heeft vooral het innerlijk centraal gestaan. Maar nu ik de dertig toch echt een eindje gepasseerd ben en moeder ben geworden, merk ik dat mijn uiterlijk echt wat aandacht behoeft. Dus, leuke kleding, fijne kapper en ook in goede smeersels zal ik mij gaan verdiepen.

Naast wat er werkelijk gaat gebeuren en wat ik mij voorneem heb ik ook nog een paar idealen. Ik wil graag een kinderboek schrijven. En ik wil ook graag een boek gaan schrijven over mijn visie op opvoeding. Mijn hooggevoeligheid, de verandering van tijd, mijn jarenlange ervaring binnen verschillende doelgroepen en mijn natuurlijk inzicht op dit gebied hoop ik (ooit) eens te kunnen verwoorden en inzichtelijk te maken voor anderen.
Meer uit eigenbelang dan wat anders, want het lijkt me heerlijk me te kunnen uiten op dit gebied.

Daarom wil ik u uitnodigen.
U mag mij via deze site, of via mijn prive mailadres wat hiernaast staat, al uw vragen over opvoeding stellen. Ik zal deze kosteloos naar mijn visie en kennis beantwoorden. U doet mij hier een groot plezier mee. Op deze manier kom ik te weten wat er speelt aan vragen, maar krijg ik ook de kans om mijn talent te ontwikkelen en te uiten.
Laat ik daar aan toe voegen dat alle vragen uiteraard vertrouwelijk behandeld worden.

Daarnaast zou ik het fantastisch vinden dat als u informatie en/of tips heeft die mij zouden kunnen helpen mijn voornemen en/of idealen te ontwikkelen en/of realiseren, u die met mij zou willen delen.

Namelijk: In een les vertelde een leraarcoach ons het volgende:
Je geeft aan veel mensen je visitekaartje af, waarop staat wat je doet. Op die manier bouwen mensen een netwerk. Je weet dan wie je waarover bellen.
Zou het niet mooi zijn als je op je visitekaartje ook iets zou zetten als:

Ik heb een aantal idealen. Een kinderboek schrijven, een fietsreis maken door Nieuw Zeeland met mijn man en kinderen, fotograferen op hoog niveau. Ben of ken je iemand die mij een stapje dichterbij het bereiken mijn idealen kan brengen, hoor ik het graag!

Frisse wind

Ik deed mijn ogen dicht en visualiseerde. Begeleid door een vertrouwde stem. Daarna trommelde vertrouwde handen op mijn schouders. En toen begreep ik het opeens:
"ik besta binnen de eenheid"
Alles wat zich de afgelopen maanden, misschien wel jaren, aan bewustwording had opgestapeld viel in één keer op zijn plaats.
De volgende dag stelde een ander mij wat vragen. Over mijn favoriete film enzo. En plots wist ik het. Na de les belde ik mijn moeder. Ik weet wat ik voor mijn verjaardag wil, mam. De schildersezel van opa en een paar van zijn kwasten.
Heerlijk als het leven stroomt!

Over hoe ik aan mijn nieuwe look kom

De maat was vol. Ik kijk niet vaak in de spiegel meer.
Of ik dat dan vaker zou willen? Nou ja, eigenlijk wel. Tenminste als de weerspiegeling mij zou bevallen. Vroeger, ja vroeger ja, toen ik nog jong en rimpelloos was, deed hij dat wel eens; bevallen. Maar nu ben ik bevallen en het lijkt wel of er maar een van de twee mag bevallen.
Anyway, ik kijk dus niet vaak meer, maar vandaag en gisteren ook al en vorige week viel me op dat er nu toch echt weer wat moet gaan veranderen. En nu was de maat dus vol. Ik pakte een schaar en... knipte mijn haar af. Serieus. Ik deed het gewoon zelf!
Er ontstond een boblijn.
Hé best grappig,
nog wat lagen,
hihi best grappig.

Ik laat de schaar nog maar even naast de spiegel liggen voor wat finetuning de komende dagen.
Maar ik ben bevrijd! Ik knipte mijn eigen haar!

Dus ik zeg: maak het kind in je blij en knip je eigen haar!

Er was eens...

... een meisje dat met haar prins zou trouwen in het verre Viëtnam...

Even leek het erop dat het niet zou gaan lukken. Ik was absoluut niet voorbereid op Viëtnam opzich, maar al helemaal niet op het binnen fietsen van Hanoi.
Dit is wat ik schreef aan het thuisfront:

Stel je voor: Je bent een meisje met blonde krullen en komt uit het goed doorvoedde westen. Je bent naief genoeg om te denken dat je de wereld over zou kunnen fietsen. Dan opeens fiets je van een vliegveld in Vietnam naar de hoofdstad Hanoi. Onderweg ruikt het of ze Hanoi aan het afbranden zijn, want ze steken hier en daar de berm in brand om de enorme afvalbergen die daar liggen te doen verdwijnen. Je ziet brommertjes met dode, onthoofdde varkens achterop. De levenloze beestjes slepen met hun pootjes over het asfalt. Het verkeer raast langs je en iedereen blijft stug zijn claxon ingedrukt houden, daarbij roepen ze naar je en lachen ze je uit om je veel te rode hoofd en veel te witte blote benen. Opeens mag je de grote weg naar Hanoi niet meer volgen, omdat je op de fiets bent. Je komt in een dorpje terecht waar het zo armmoedig en zo vies is. Het enige bekende is je lieve vriend die zijn hoofd koel houdt. Je begint je langzaam af te vragen waarom je hier in vredesnaam aan begonnen bent. De tranen steken in je keel. En het wordt allemaal erger, nog veel erger!

Dat meisje ben ik! Ik was behoorlijk in paniek. Zonder Arjan was ik echt doorgedraaid denk ik. Ik moet er wel bij zeggen dat we maar vier uur geslapen hadden, ik een vervelende vlucht had gehad en alleen een klein stukje vis gegeten had.
Het verkeer in Hanoi is gekkenwerk, maar zolang ik bleef fietsen was het goed. Ik was vooral bang dat er geen eten of hotel zou zijn. En dat als ik iets zou eten, ik er dood aan zou gaan, of erger nog, ik er heel ziek van zou worden! Ik was aan het hyperventileren en zat kinderliedjes te zingen om mijn ademhaling te controleren. Arjan was geweldig. Hij liet mij met rust en vertelde dat alles goed zou komen, al wist hij nog niet hoe. Stak gewoon zijn arm uit en iedereen in die enorme stroom stopte gewoon!! Ik kon er zo achteraan fietsen.
Zodra we een hotel gezien hadden, zakte de paniek al weg. Ik zou 1000 euro voor een kamer betaald hebben. In werkelijkheid betalen we 7,50 euro voor deze luxe kamer! Het vriendelijke hotel-jongetje heeft heerlijk eten voor ons gehaald. We zijn de rest van de avond binnen gebleven, ik had voorlopig wel genoeg indrukken opgedaan!

Trouwen in Hanoi...? Van-zijn-lang-zal-ze-leven-niet!
Als het aan mij ligt gaan gewoon lekker toeristje spelen, in toeristische eettentjes tosti's eten, met de trein naar Sapa en dan snel naar het meer ontwikkelde zuiden van Vietnam om daar te gaan fietsen.

Gelukkig, na een weekend acclimatiseren, was Hanoi waarrempel in een fantastische stad veranderd.

We vonden de Ambassade en daar onze beste vriend in Hanoi, Meneer de Leeuw, met wie ik alles geregeld had via de mail. We dineerden bijna (helaas bijna) met de Prins de Nederlanden en gingen in ondertrouw. Twee weken later, vandaag 4 jaar geleden, verbond André Haspels, de Ambassadeur van Nederland in Hanoi, ons in het echt! 5:00 uur Nederlandse tijd!

We vertrokken naar de Ambassade in twee verschillende taxi's. Eén met mij en onze fietsen, de ander met Arjan. Het was de meest hylarische rit van mijn leven. De avond van te voren hadden we ergens ringen gekocht. Ik een schattig ringetje van $3,- en Arjan een soort afgezaagde loden pijp. Deze ringen haalden we op het juiste moment uit onze broekzak, nog een zoen en... wij waren officiëel een echt paar!

We sliepen in een heerlijk luxe hotel. We waren dolblij met onze geluidsdichte kamer, om andere reden dan je zou denken bij een huwelijksnacht. We namen een duik in het zwembad. En we hadden rain on our weddingday!
De volgende dag begon onze huwelijksreis en vlogen we naar Nha Trang!

Meer over onze reis en trouwdag? Kijk even hier.

Honest Crap

1. Oftewel, de naakte waarheid over SusanInSite. Ook al weer vier jaar bekend als Susan van der Heijden en vroeger bekend als Susan Egging.

Maar voor ik nog meer persoonlijke details ga onthullen, en ik, voor ik er erg in heb, ergens op een dak sta met een megafoon terwijl ik mij tegelijkertijd tussen de menigte onder mij bevind, met het schaamrood op mijn kaken... Zoals in die stomme reclame.

Eigenlijk snap ik dat niet zo goed. Die waarschuwing. Ik bedoel, alles is zó electronisch tegenwoordig, dat zelfs als ik geen computer zou hebben, als ik nooit zou bloggen, nooit iets zou kopen via internet, nooit mee doe aan kortingsacties, nooit een hotel boek middels het net, dan nog zou naar mijn idee iedereen al mijn persoonlijke gegevens kunnen achterhalen. En wat dan nog. Wie ben ik. Wat is er zo interessant aan het feit dat ik in Dieren geboren ben? Nou ja, als iemand een reden weet waarom ik die waarschuwing serieus moet nemen, hoor ik het graag.

Maar goed, ik wijk enorm af van mijn prachtige Award, voor mensen die bloggen met hart & ziel, waar ik heel trots op ben. Nogmaals bedankt Lisette!

10x Susan:

1. Ik zoek een (bij)baantje voor de woensdag en/of vrijdag. Dus als iemand iets leuks en niet te ingewikkelds weet, het liefst in Amsterdam, of een goede tip heeft, tell me about it! Ik heb zin om weer iets gezelligs te ondernemen. Iets dat ik naast het coachen kan doen. Iets wat in plaats kan komen voor het gastouder zijn.
2. Na een dag (gast)ouder zijn, kruip ik het liefs om 20:30 uur in bed met een filmpje of NET 5 serie!
3. Ik vind het leuk om naar de PFAFFS te kijken. Eén van mijn nieuwste ontdekkingen. Op de één of andere manier vind ik het heel verrijkend om te zien hoe close die familie met elkaar omgaat. Dat ze bijvoorbeeld champagne opentrekken met elkaar, omdat jongste dochter/zus een nieuw vriendje heeft!
4. Als ik overprikkeld ben, kan ik niet verder kijken (en luisteren) dan mijn neus. Volgens mij moet dat er ongeveer uitzien als een kip die een worm probeert te pakken die aan een hengel vastzit en wordt voort getrokken door iemand die denkt dat dat grappig is.
5. Ik ben dol op mensen die goed zijn in hun werk. Het maakt niet uit wat ze doen, maar ik word daar zó blij van! Het heeft volgens mij nog het meest te maken met mensen die er zijn. Die gefocusd zijn op waar ze mee bezig zijn, die zien wat er moet gebeuren, die aanvoelen wat er nog nodig is om het helemaal af te maken. Mensen die er energie van krijgen om hun werk te doen.
6. Ik ben ongelofelijk kleinzerig als het om kleine pijntjes gaat. Ik kan echt 5x per dag beginnen over zo'n velletje aan je vinger bij je nagel. Als ik niet piep doet het echt pijn.
7. Ik kan niets aan anderen overlaten. Ik ben een ongegeneerde control freak!
8. Ik ben een complex wezen. Eerlijk, het heelal is er niets bij!
9. Ik heb mijn man, mijn Arjan, heel veel lief! Aanstaande zondag zijn we alweer vier jaar getrouwd!!! Ik zou morgen zo weer met hem trouwen. Hij maakt heel het bestaan logisch. Hij bevrijdt alle wormen van de hengels en daarmee mij.
10. Ik houd nog meer van onze dochter.

En de Award gaat door naar: Linda en MaMarije

Honds?

Sinds ik deze zin in JAN nummer 10 las:
- In het bijzonder, omdat blogs een collectief afzeiken in het leven hebben geroepen dat eenieder het recht geeft gif te spuwen. -

Nam een van de delen in mij het besluit dat ik geen negativiteit meer mocht rondstrooien. Dus niet meer zeiken. Niet meer afgeven op gebeurtenissen. Geen onderkoelde visies op het leven.
Helaas moet ik constateren dat ik nogal cynisch ben, want sinds dien kon ik niets meer schrijven.

Cynisch (volgens het woordenboek):
-bijtend -bitter -hatelijk -honds -koudweg -schaamteloos -spottend -zeer spottend -sarcastisch -ongevoelig -onbeschoft -onbeschaamd -gevoelloos

Het is nooit te laat om iets over jezelf te leren.
Nu kan ik twee dingen doen. Stoppen met schrijven, of accepteren dat ik -bijtend -bitter -hatelijk -honds -koudweg -schaamteloos -spottend -zeer spottend -sarcastisch -ongevoelig -onbeschoft -onbeschaamd -gevoelloos ben in mijn creativiteit.
Ik kies de laatste optie. Ik herken namelijk niets van mezelf in deze omschrijving en blijkbaar kan dit deel van mij alleen bestaan als ik schrijf. Persoonlijk vind ik het heel gezond om al die verschillende delen (ook de minder aardige en sociaal wenselijke) deel uit te laten maken van het geheel. Op die manier blijft het geheel heel. En ik ook. Volgt u? Daarnaast, ter verantwoording, zijn jullie groot genoeg om zelf te kiezen of je mijn zin en onzin wilt lezen. Dus vanaf nu doe ik weer mee.
Te beginnen met mijn Award!

Next on SusanInSite: Honest scrap!
Met dank aan Lisette.

You are the only one!

Luister

IK BEN HOOGGEVOELIG!

wanneer accepteer ik dat nou eens verdomme!

Hsp's weten ook niet altijd hoe ze moeten omgaan met het verschil tussen wat mensen zeggen en de signalen die ze op hun innerlijke radarscherm registreren. In hun onderbuik voelen ze wat er werkelijk leeft of speelt. Ze doen een onbeholpen poging om hun gevoelens bespreekbaar te maken, of houden hun mond en lijden in stilte. Hsp's raken in de problemen als zij hun gevoeligheid niet accepteren of zich te veel moeten aanpassen. Omdat veel signalen niet door anderen worden opgemerkt, voelen ze zich eenzaam en onbegrepen.

Bron: http://www.hooggevoelig.nl/

Slaap Janne slaap

En daar zijn we weer. Thuis. De enorme berg was heeft zich inmiddels gesplitst in twee keurige bergen. Eén schone en één nog altijd ongewassen. Ik laat het maar even zo.Ik heb tenslotte nog een paar dagen vakantie.
Natuurlijk ga ik u nu niet lastig vallen met hoe geweldig het allemaal was, want dat was het natuurlijk. En hoe heerlijk het ook was, thuis is alles dan weer anders. Of eigenlijk juist niet. Alles is weer zoals het was, met allerlei dingen die je opnieuw moet accepteren. Zoals bijvoorbeeld de herrie op straat. Jee, wat stoor ik mij daar aan. Wat een herrie is het hier! Dan maar bloedheet in huis, ik heb de ramen en deuren dicht.
Ook is Janne in die drie weken tijd opeens een twee jarige peuter geworden, al moet ze nog jarig worden. Ze praat (en praat en praat en praat). Ze klauterd, klimt, springt en alles met even veel overmoed. Waar ze voorheen nog erg voorzichtig was, stuiterd ze nu gewoon van een betonnenblok af. Hoppa! roept ze dan. Ze spreekt vreemden aan. Wil alles zelf doen. En dan bedoel ik niet zelf haar schoenen aan doen, want dat is inmiddels al oud nieuws. Nee, ze loopt wel even zelf naar oma (van Amsterdam naar Brabant). Erg groot dus!

Maar dan het slapen (van Janne). In de vakantie ging dat flink mis. Plotseling wilde ze niet dat papa haar naar bed bracht. En daar waren wij het uiteraard niet mee eens. Dus begingen wij onze grote fout. De tweede dag in de camper bracht Arjan haar gewoon naar bed. Twee uur later en twee maag-in-houd'en-over-het-matras later, nam ik toch het maar over. Na deze ervaring kozen wij eieren voor ons geld wat deze vakantie betreft, wat inhield dat ik ons gevoelige meisje de gehele vakantie naar bed bracht. Ze was zo geschrokken van dit avontuur dat het mij de eerste twee weken elke avond zo'n anderhafuur (ja, u leest het goed, ander-half-uur!) koste voor ze sliep. En 's middags ook een klein uur. Na twee weken ging het iets beter en duurde het meestal maar een klein uurtje. Ik kan u verklappen dat ik regelmatig met stoom uit mijn oren de camper uitkwam.
Ik kan dan pedagoochelaar zijn (zoals één van u mij ooit noemde), maar als het om eigen kinderen gaat is dat toch echt een ander verhaal!
Inmiddels zijn we thuis de boel weer wat aan het rechttrekken. Vanmiddag ging ze vrij snel slapen, zonder dat ik erbij heb gezeten. Helaas zijn de avonden altijd moeilijker geweest. Ik pas de ik-zit-erbij-maar-op-afstand-en-zeg-niets methode toe. Zo'n methode dat als je die leest je denkt: dat doet toch niemand echt?! Een uur heb ik er gisteren naast gezeten. Ik heb nog even gesmokkeld, omdat ze op enig moment bij mijn teen kon. Mijn hand is eigenlijk haar favoriete knuffel. En ik kan het nu leuk opschrijven, maar ik kan u vertellen dat de tranen gisteren over mijn wangen liepen toen ze me huilend smekend om mijn teen vroeg, die ik toch maar had verplaatst. Teen heppuhuh!!! En ik alleen maar mijn hoofd schudde en sssst fluisterde.
Vandaag duurde het ook een uur. Ik was iets verder weg gaan zitten. Geen tenen meer! Gelukkig probeerde ze het vandaag met humor. Ze haalde werkelijk alles uit de kast. Ze verzon zelfs een splinter in haar teen. Ze kan het woord niet eens uitspreken limper, noemt ze het. Ook deed ze me voor hoe ze me in mijn teen zou bijten. Of ik haar even mijn teen wilde geven, Lo hap mama, Ja? Tijk! En dan beet ze in haar eigen teen. Toen ik de deur van haar kamer halverwege open deed (Ja, ik bedoel het was snikheet en ik mocht ook al niets zeggen en ik zat al een klein uur, het was niet dat zij al bijna sliep, zij stond te springen, dus even smokkelen mocht. vond ik.) werd ze even stil. Daarna keek ze me aan en en zei dat als dadelijk de zon in haar oog zou komen, ik de deur wel weer dicht moest doen. Ja? Mama? Gelukkig kwam er geen zon, maar de maan en uiteindelijk viel ze dan toch in slaap. Ik ben verbaasd (en gebroken)!

Stuiter-it-forward de zomer in!

Dit blogje wordt mede mogelijk gemaakt door mijn ouders, alias Opa en Oma Miauw. Dank!

Ik las bij haar dit berichtje, of liever gezegd, ik zag dus die foto en dacht, ik doe mee! Doet u ook mee? Zelf weet ik hier geen Action te vinden, maar ik heb meteen mijn moeder erop af gestuurd en die nam er twee voor me mee. Ze werden vandaag als "special delivery" bezorgd door mijn vader die in Amsterdam moest zijn voor zijn werk. Janne is er stuiterend blij mee.


In het verrassingspakket dat mijn vader bezorgde zaten ook twee fantastische broekjes, die ik u niet wil onthouden. Creatief als ik ben, vroeg ik mijn moeder laatst om mijn Thaise vissersbroek in het klein na te maken. Het resultaat is verbluffend! En zo stoer aan die kleine billen! Helaas wilde het model vandaag niet poseren, wellicht volgt die foto later...
En mocht u het zich afvragen, de broekspijpen zijn omslaanbaar. En nu ik toch over de details bezig ben, let even op het kantje aan die witte!



Tot slot nog even lekker de vakantie in met een foto van vorige week. Niet van vandaag. Nee, vandaag regende het voor de plantjes. Ook belangrijk!

Wat rot allemaal

Ja jee, ik had/heb dus verbindingsproblemen. Steeds valt dat ding weg. Niets te lezen, niets te schrijven, niets te reageren. TjongeJonge, wat moet een mens dan. Dit mens dacht, dan maar op pad. Mijn vader wordt binnenkort (morgen, dus dat is zeer binnenkort inderdaad) 60 jaar. Een leuke gelegenheid voor een weekendje er op uit met de gehele familie. En vervelend was het zeker niet, lieve mensen. Ik kan zelfs, met enige schaamte, toegeven dat ik u niet eens gemist heb.
Het is namelijk zomer. In de zomer speel ik buiten. En met deze weeromstandigheden zou het dus zo maar kunnen gebeuren dat mijn blog wat stil gaat vallen, ook los van verbindingsproblemen. Daarnaast gaan wij volgend weekend (!) al op vakantie! En wij blijven zo'n kleine vier (!) weken weg. Ik ga u zeker op de hoogte houden, vanaf mijn telefoon zo nu en dan een verlekkerend fotootje sturen. Ook loop ik af en toe nog even bij u binnen om te kijken hoe het u vergaat in deze zonnige tijd.
Maar mocht het zo zijn dat we elkaar tijdelijk wat mislopen, weet dan dat ik aan u denk. Dat natuurlijk altijd! Een goede vakantietijd allen!



P.S. Linda... zie reacties!

Een lijstje à la Toaske

Ik vond dat lijstje van Toaske laatst zo leuk. Daarom heb ik er ook één gemaakt!

Maak uw keuze en licht deze toe als je dat leuk vindt.

1. ieder één tandenborstel of samen twee
2. bloemen buiten of binnen
3. strand of meer
4. natuurwater of zwembad
5. aardappelen of pasta
6. wandelen of fietsen
7. spelletje aan tafel of op de computer
8. snel stofzuigen of alles aan de kant
9. zwart of wit
10. creatief of effectief

Schat zoeken

Geïnspireerd door een vriendin met een nieuw huis verplaatste ik Arjan afgelopen week alle meubels in de woonkamer. Ons huis is wat wit. Het is niet "warm" genoeg vond ik. Dus na een hele avond schuiven ontstond er een nieuwe opstelling.
Heel fijn. Meteen lijken ook alle oude patronen weg te vallen. Zoals bijvoorbeeld meteen op de bank ploffen voor de tv.
Alles wat ons huis nu nog nodig heeft is kleur en wat "oude zooi" om meer warmte en sfeer te creeën. Dat is op het moment sowieso mijn thema. Mijn eigen sfeer creeëren. Dus gingen wij vandaag op schattenjacht bij de kringloop.
Het was weer even geleden, maar door uw aanmoedigingen, wist ik dat het weer eens tijd werd.
Janne vond het geweldig. Ze rende door de winkel, speelde met het speelgoed, klom op de stapels matrassen, ontdekte zelf allerlei schatten en verstopte zich in kasten en paskamers. We hebben dus meteen weer een goed adresje voor regenachtige dagen!

Onze buit:

Incl. kleed en heel laag campingtafeltje (waar ik al een poos naar op zoek was). Excl. glas.

Korte libido up-date

Even wat anders lieve mensen. Die uitslag van mijn rug laat op zich wachten. Dus onderwijl ik naar het pauzemuziekje in de wachtstand bij de huisarts luister negeer, licht ik u even in over de laatste stand van zaken en ontdekkingen betreffende het MoederLibido.

Mam, you know the drill

Dat gewoon doen, werkt! Maar eerlijk is eerlijk, het kost me wel wat kruim. Gewoon doen, pfff... wat wekt meer weerstand dan dat?!
Maar het werkt, want je doet het. Of het libido verhogend is weet ik trouwens niet.

Amandelolie, werkt! En is ook een leuk begin bij het "gewoon doen".

En ik ben gestopt met de pil. Sinds eergisteren, dus tot dusver nog geen resultaat ervaren. Maar ik heb goede hoop. Goede hoop dat mijn hoofdpijn en tijdelijk psychische onbekwaamheid verdwijnen in ruil voor mijn libido! Lieve mensen, u hoort leest nog van mij!