Sorry, te laat.

Eigenlijk moet ik nu in de tram stappen, dan in de metro en dan om 14:00 uur tussen de krijsende kinderen mijn kindje in haar arm laten prikken door een onervaren student. Eigenlijk... Maar ze slaapt zo lekker. Dus ik smokkel. Ik ga te laat komen. Ik ga wel. Die keus was al moeilijk genoeg. Toen bleek het in de RAI te gaan gebeuren. Jezus, wat vind ik dit vreselijk. Nooit aan gedacht. Ik dacht gewoon op het consultatiebureau terecht te kunnen. Maar nee, helaas. Ze maken er een gespannen toestand van. Ik hoorde dat er op verschillende prik-plekken Pieten ingezet worden om de spanning nog wat extra op te voeren! Het zal een dolle boel worden... Later meer.

Nou, dat viel dus reuze mee. Nadat ik mij in het zweet de netelroos had gewerkt, bleek: het maakt helemaal niets uit hoe laat je komt. Het is gewoon een constante toevoer van kinderen. In een enorme hal word je opgevangen. Er hangt een heuze feeststemming. Geen Piet te bekennen, wel hangen overal ballonnen en een vrolijk duo dat op opgetogen toon zingt dat alle kindjes een prikje krijgen vandaag. Tja, als je de boodschap maar vrolijk brengt. Je bent dan nog ver verwijderd van de krijsende kinderen. Die bevinden zich een hal verder achter de schermen. Als je het huilen eenmaal kan horen, ben je ook zo aan de beurt.
Wel ging het meteen even mis, omdat die man Janne op schoot wilde hebben. Gelukkig mocht ik zijn plaats innemen. Janne was meer onder de indruk van de ballonnen, dan van de prik zelf.

Al met al heb ik misschien weer eens voor mijn beurt gesproken...

Bent u ook zo iemand die regelmatig voor uw beurt spreekt? Of bent u misschien een van die mensen die ik vanmiddag hoorde klagen over het aantal bacillen dat zich in zo'n ruimte als de RAI bevinden?

taggie, ik ben 'um!

Jeetje, ik ben getagged door Land van Li! Het is de bedoeling dat ik de vragen beantwoord, er één vervang en er één toevoeg. En dat ik dan het stokje weer doorgeef.

Mijn obsessie op dit moment
Toch wel bloggen dus. Maar ook het weer! Wat een rare obsessie is dat aan het worden. Vroeger had ik er een hekel aan om me met het weer bezig te houden. Ik vind het zo zinloos! Je hebt het toch niet in de hand en ik wil mijn plannen er ook niet door laten beïnvloeden. Maar sinds Janne er is, ben ik opeens geobsedeerd door "mooi weer willen".
Wat ik nu draag
Een zwart jurkje met bloemen met een verhaal. Deze jurk was mijn eerste positiekledingstuk die ik kocht toen ik inverwachting was van Janne. (...U houdt uw adem nu in...) Het is eigenlijk helemaal geen positie jurk en vandaag durfde ik hem voor het eerst weer aan, zonder baby in mijn buik. (...U hapt opgelucht naar adem...)
Doe ik vaak een dutje
Ja, het lukt me gelukkig toch wel elke nacht een dutje te doen.
Wie heb ik voor het laatst een knuffel heb gegeven
Dat was Janne, easy, mijn meeste knuffels zijn voor haar tegenwoordig. Maar niet veel daarvoor gaf ik er één aan Arjan en ook aan vriendin Marijn!
Wat ik zou willen veranderen
Om gelukkiger te worden eigenlijk niets. De veranderingen die we ons wensen hebben we al in werking gezet. Zoals weer gaan studeren. Maar als ik iets mag kiezen, zou ik wel heel snel een nieuw huis mét tuin ín Amsterdam willen.
Wat wordt het avondeten
Aardappelen, spinazie en speklappen. Ja echt! Tenminste... tenzij het pizza wordt, want we helpen een vriendin verhuizen vandaag.
Wat ik het laatst gekocht heb
Ja, op deze vraag zat ik te wachten. Ik ben namelijk helemaal in mijn nopjes met het spijkerjasje van Bengh dat ik voor Janne heb gekocht via marktplaats! Het is zo stoer en schattig, dat ik er bijna van moet huilen als ze het aan heeft. (triest, maar waar helaas!) Ik ben helemaal niet zo van de merken, maar dit jasje kwam ik tegen en ik kon hem niet meer los laten. Bieden dus! En zoals je ziet, de aanhouder wint!
Ik luister nu naar
Het gesprek dat mijn buurman in de gang voert met iemand. Ik kan het net niet verstaan wat al irritant is, maar het meest irriteer ik mij eraan dat ze dadelijk Janne wakker maken met hun geouwehoer.
Welk weertype is jouw favoriet en waarom
Zonnig, niet te warm, maar zeker niet te koud. Zonder jas naar buiten, maar nog wel actief kunnen zijn is ideaal. Zuchtje wind erbij. Omdat dit je zo verlicht. Iedereen is vrolijk, actief en buiten in de weer. Bomen hebben bladeren, vogels fluiten. De dag duurt lekker lang. Er wordt geleefd!
Maar voor een flinke storm trek ik ook graag mijn jas aan! Omdat niets mijn hoofd zo leeg blaast als een stevige wind, het liefst aan zee!
Mijn doel is
Te kunnen "zijn". Ook buiten mijn vertrouwde omgeving.
Zeg iets tegen de persoon die jou getagged heeft
Lisette, ik vind het leuk om te zien en lezen hoe creatief en eerlijk je bent!
Ik zou wel eens een dagje willen ruilen met
Mijn lief! Ik wil wel eens weten hoe het is om man te zijn. Daarnaast zou ik ons gezin wel eens vanuit zijn perspectief willen ervaren. Zijn werk willen doen en met zijn collega's willen samenwerken. Ook wil ik wel weten hoe het voelt om een sportief lijf te bezitten. Lijkt me heel leerzaam allemaal!
Welke film kan ik keer op keer bekijken
Amelie. Ik zeg: KIJK AMELIE!
Wat ik lees
Van boeken lezen komt al maanden niets meer dus lees ik nu regelmatig de Happinez.
En nog regelmatiger "Weltrusten kleine muis".
Wat mij het meest plezier geeft, maar ook een schuldgevoel
Chocolade eten. Nou het meest gelukkig natuurlijk niet, maar wel in combinatie met dat schuldgevoel.
Hoe het landschap van mijn gedachten eruit ziet
Ken je het heelal? Zo ongeveer. Oneindig complex.
De laatste quote
De laatste, die ik gisteren toevallig noteerde in mijn logboek voor de opleiding is deze:
Vraag elke avond aan tafel: "Wat was het leukste dat je hebt meegemaakt vandaag?" Uit een artikel in de Hapinez over kinderen en zelfvertrouwen.
Welke vaardigheid ik zou willen hebben, wat mezelf betreft
Meeveren met het onbekende.
Waar wacht ik op
Op tijd en ruimte.
Ik gaf voor het laaste een compliment aan
Een vriendin. Dat was gisteren. Zij vertelde mij over een persoonlijke overwinning. En die overwinning was wel een complimentje waard!
Het laatste compliment dat ik kreeg was
Van Marijn. Net. Dat ik er zo slank uit zag. In mijn semi-positiejurk dus.

Sorry. Ik heb een beetje gerommeld met de tag-opdracht. Ik vond de vragen wat te veel worden, dus ik heb er een paar achterwege gelaten. Foei! Ik tag twee anderen, want acht...hahaha...!
MaMarije en Linda's Life

Chocoladehagel op een blauw oog

Er zijn tijden dat je je als moeder zo vreselijk voelt. Ik las haar stukje en kon me helemaal voorstellen hoe vreselijk dat moet zijn. En al is het op totaal ander vlak, ik voelde me ook rot.
Gisteren viel Janne van een trapje met drie treden. Ze struikelde bovenaan en dook zo met haar hoofd op de tegelvloer onder de trap. Ik zag het gebeuren, maar kon haar niet vangen. Even troosten en dan door naar school, tja het werk gaat door. Vandaag stootte zij haar ooglid aan de punt van een bankje. Blauw oog tot gevolg. Ik zat achter de computer. En ook vandaag moest ik nog even een kado kopen voor een kraamvisite vanmiddag. Ik had er woensdag geen zin in gehad. En nu moest ik wel. Maar Janne was eigenlijk moe. Dat heeft ze soms op vrijdag. Dan houdt ze het niet vol tot 12.30 uur. Op de terugweg viel ze in de bakfiets in slaap. Hangend in de riempjes, hoofdje in zo'n rare hoek.
Ik heb net mijn schuldgevoel afgekocht met een boterham chocoladehagel.
Bah, wat ben ik soms een rotmoeder.
Maar meestal niet gelukkig!