Stress met een hoofdletter S

Lieve mede moeders, ik stress de pan uit.
Ik "moet" een peuterspeelzaal kiezen.
Twee en een half jaar (straks drie jaar) heb ik het moment van mijn meisje weg brengen uitgesteld.
Nu kan/wil ik dat niet meer. Ik wil graag dat ze met een beetje voorbereiding de grote plons in het bad der onderwijs maakt. Maar het kiezen van een peuterspeelzaal of voorschool valt me zwaar.
Ik kan totaal niet nadenken of voelen, als het gaat om een keuze maken. Ik lijk een losgeschoten projectiel, een bezetene die al die scholen afloopt. Na elk gesprek kies ik voor de school van dat moment en ga af op wat buren of moeders in het park zeggen. Vervolgens schrijf ik haar overal in. Inmiddels is ze op drie plaatsen geplaatst. Morgen hebben we een intake gesprek bij een voorschool waar ze waarschijnlijk toch niet heen zal gaan.

Gelukkig is er één lichtpuntje. Ik heb zojuist een heel klein beetje kunnen voelen wat mijn eigen keus zou kunnen zijn. Hetgeen het beste lijkt te voelen en aan te sluiten.
Maar dat is 10 minuten fietsen van ons huis vandaan.
En die school van morgen is zo lekker kneuterig de straat uit. En we hebben ook nog een Montessori op de hoek waar ik goede verhalen over hoor. Ik heb dan visioenen van spelen op het schoolplein met vriendjes en vriendinnetjes na school.

Eigenlijk moeten we nu al kiezen voor een basis school en ik was nog niet eens gewend aan het idee dat ik haar weg moet brengen.... Ze is twee en een half!
En dan is de kans ook nog groot dat we gaan verhuizen binnen nu en twee jaar.
Ik wou dat ik erom kon huilen. Maar ik kan alleen maar stressen.

U denkt nu vast: 'dit is typisch zo'n moeder die haar kind niet wil loslaten. Die haar kind verstikt.' Maar ik kan u geruststellen, dat valt wel mee. Als moeder kom ik best goed uit de verf. Ik had gewoon even een valse start met die prenatale depressie. Het is meer dat er hier in Amsterdam zoveel keus is. En er zoveel voors- en tegens- aan al die verschillende scholen zitten. En naar mijn mening is een basis school een van de belangrijkste perioden in een mensenleven.
Daar leg je de basis van je eigen individuele leven. Daar vorm je jezelf. En je moet het doen met de ruimte en het aanbod dat je krijgt. Je ervaart en leert met je kind-bewustzijn, wat in je volwassen leven een grote rol zal blijven spelen. Een groot deel van hoe jij je later manifesteert en hoeveel moeite je dat zal kosten wordt op de basis school gevormd.

U hoort het. Ik meet met 'kleine' staven....

Oproep

Wil de h*fter of h*fster die vannacht onze bakfiets heeft gestolen deze zo spoedig mogelijk terug zetten op de plaats waar deze ontvreemd is!

Omdat ik aanneem dat u anoniem wilt blijven, (ik neem dit aan omdat u vast niet geconfronteerd wilt worden met de dingen die ik over u te zeggen heb. Zoals bijvoorbeeld dat u de aanduiding U helemaal niet waardig bent. Dat u een laagonderkruipsel bent dat een moeder en kind hun vervoersmiddel ontneemt. En dat u de reden bent dat moeder en kind nu in de stromende regen en hagelbuien drie keer moeten fietsen met de zware boodschappen. Dat u bent afgedaald tot de laagste laag van de bevolking. En dat u het meer dan die vriendelijke ander verdiend om het land uitgezet te worden, met een flinke trap onder uw zielige h*l) neem ik er genoegen mee wanneer u de fiets vanavond na zonsonderdag terugplaatst. Dan zullen we het niet meer hebben over de drie sloten die u naar alle waarschijnlijkheid heeft doorgeslepen!

P.S. Mocht u ook diegene zijn die eerder al onze fietskar ongevraagd meenam uit de stalling, deze dan graag meeleveren vanavond. De maat is nu wel vol hè!


Daarnaast roep ik iedereen op om uit te kijken naar onze geliefde bakfiets!

Signalement: Rood, bruine bak waar bloemen opgeplakt zijn en de pakkende tekst bakfiets.nl, een rode tent over de bak en een stoelverkleiner met rood/witte polkadots.

Foto: (Man en kind, te zien op de foto, worden niet vermist!)

Honest Crap

1. Oftewel, de naakte waarheid over SusanInSite. Ook al weer vier jaar bekend als Susan van der Heijden en vroeger bekend als Susan Egging.

Maar voor ik nog meer persoonlijke details ga onthullen, en ik, voor ik er erg in heb, ergens op een dak sta met een megafoon terwijl ik mij tegelijkertijd tussen de menigte onder mij bevind, met het schaamrood op mijn kaken... Zoals in die stomme reclame.

Eigenlijk snap ik dat niet zo goed. Die waarschuwing. Ik bedoel, alles is zó electronisch tegenwoordig, dat zelfs als ik geen computer zou hebben, als ik nooit zou bloggen, nooit iets zou kopen via internet, nooit mee doe aan kortingsacties, nooit een hotel boek middels het net, dan nog zou naar mijn idee iedereen al mijn persoonlijke gegevens kunnen achterhalen. En wat dan nog. Wie ben ik. Wat is er zo interessant aan het feit dat ik in Dieren geboren ben? Nou ja, als iemand een reden weet waarom ik die waarschuwing serieus moet nemen, hoor ik het graag.

Maar goed, ik wijk enorm af van mijn prachtige Award, voor mensen die bloggen met hart & ziel, waar ik heel trots op ben. Nogmaals bedankt Lisette!

10x Susan:

1. Ik zoek een (bij)baantje voor de woensdag en/of vrijdag. Dus als iemand iets leuks en niet te ingewikkelds weet, het liefst in Amsterdam, of een goede tip heeft, tell me about it! Ik heb zin om weer iets gezelligs te ondernemen. Iets dat ik naast het coachen kan doen. Iets wat in plaats kan komen voor het gastouder zijn.
2. Na een dag (gast)ouder zijn, kruip ik het liefs om 20:30 uur in bed met een filmpje of NET 5 serie!
3. Ik vind het leuk om naar de PFAFFS te kijken. Eén van mijn nieuwste ontdekkingen. Op de één of andere manier vind ik het heel verrijkend om te zien hoe close die familie met elkaar omgaat. Dat ze bijvoorbeeld champagne opentrekken met elkaar, omdat jongste dochter/zus een nieuw vriendje heeft!
4. Als ik overprikkeld ben, kan ik niet verder kijken (en luisteren) dan mijn neus. Volgens mij moet dat er ongeveer uitzien als een kip die een worm probeert te pakken die aan een hengel vastzit en wordt voort getrokken door iemand die denkt dat dat grappig is.
5. Ik ben dol op mensen die goed zijn in hun werk. Het maakt niet uit wat ze doen, maar ik word daar zó blij van! Het heeft volgens mij nog het meest te maken met mensen die er zijn. Die gefocusd zijn op waar ze mee bezig zijn, die zien wat er moet gebeuren, die aanvoelen wat er nog nodig is om het helemaal af te maken. Mensen die er energie van krijgen om hun werk te doen.
6. Ik ben ongelofelijk kleinzerig als het om kleine pijntjes gaat. Ik kan echt 5x per dag beginnen over zo'n velletje aan je vinger bij je nagel. Als ik niet piep doet het echt pijn.
7. Ik kan niets aan anderen overlaten. Ik ben een ongegeneerde control freak!
8. Ik ben een complex wezen. Eerlijk, het heelal is er niets bij!
9. Ik heb mijn man, mijn Arjan, heel veel lief! Aanstaande zondag zijn we alweer vier jaar getrouwd!!! Ik zou morgen zo weer met hem trouwen. Hij maakt heel het bestaan logisch. Hij bevrijdt alle wormen van de hengels en daarmee mij.
10. Ik houd nog meer van onze dochter.

En de Award gaat door naar: Linda en MaMarije

Assertiviteitstraining voor de kleintjes

Wat een heerlijk weer! Terwijl zij naar het strand ging en zij lekker op het plein in de tuin zat, ging ik naar de speeltuin. Het was overvol, maar toch, als je je er tussen begaf, was het eigenlijk goed te doen. Het is een wonder dat er geen kinderen (voor zover ik gezien heb) geschept zijn door een van de schommels.
Maar over schommels gesproken. Zoals ik al bij haar reageerde ben ik ook niet zo'n pleintjesmoeder. Dat bleek erg onhandig, omdat ik dus de sociale-schommel-regels niet blijk te kennen. Janne schommelt erg graag. Zo graag dat ze er zelfs voor in de rij wil wachten. Dus dat deden wij. Wij stonden braaf te wachten tot twee veel te grote kinderen klaar waren. Toen ze eraf gingen liepen Janne en ik op een van de schommels af. Vanuit het terras kwam een vader aangelopen met twee kinderen. een baby en een peuter. Er ontstond een wat vreemde sfeer toen ik Janne in de schommel tilde. Hij had eigenlijk de zusjes naast ekaar willen hebben. Nou gòh, jammer. Dus Janne zwiert op haar gemaktje van voor naar achter, roept de moeder van het stel vanaf het terras: die ernaast! (De schommel van Janne voor alle duidelijkheid.) Die man roept terug, terwijl hij mij beschuldigend aan kijkt, die? Ja, zo denk ik! Nou ik weet van niks. Ondertussen wordt zijn peuter ongeduldig, dus tilt hij zijn baby uit de schommel en probeert met zijn andere arm de peuter erin te tillen. Dit lukt natuurlijk niet, dus schiet ik te hulp (zo ben ik dan ook weer hè mensen). Moeder slaat vanaf het terras het hele gebeuren op haar gemakje gade.
Dan komen er weer twee veel te grote kinderen naast de schommel staan. Mogen wij hierna? Vragen ze op zo'n zeurderig toontje. Tuurlijk mag dat. Even wachten. Maar de vader geeft het op. Hij lokt zijn peuter mee naar de glijbaan. Eén van de kinderen gaat vast in de schommel. Wanneer mag zij? Is nu de vraag aan mij. Dadelijk. Weet je wel dat je helemaal niet zo lang op de schommel mag zitten? Uhm... nee, dat weet ik niet. Is dat zo? Ja, dat is zo. Ik geef het ook op en lok op mijn beurt Janne naar de glijbaan. Ze heeft wel 5 minuten geschommeld, jee, wat onbeschoft!
Assertief word je wel van zo'n speeltuin!

Make a change!

Noot: Als u liever niet wilt veranderen of zich bewust wil worden, kunt u dit bericht beter niet lezen!
Verandering is moeilijk. Zelf veranderen is moeilijk. Ik had er afgelopen zaterdag een college van 6 uur over. Denkt u zich in, 6 uur! Zo moeilijk is veranderen dus. En ik ben aan het veranderen. Dat is coaching. Bewust worden/maken. En dan is er geen weg meer terug. Tenminste als je het goed wilt doen voor jezelf. Zo sprak ik afgelopen vrijdag nog met mijn innerlijke criticus. Jazeker! Daar kunt u mee praten hoor! Dat doet hij tenslotte ook met u. De hele dag. Ongevraagd. Hij is er o.a. de oorzaak van dat u niet vrij kunt zijn in uw zijn. Hij zeurt, knaagt en kleineert. Hij maakt gebruik van angsten en toepasselijke situaties. Let u maar eens op. U zal hem spoedig herkennen. En wensen dat u hem nooit herkend had. En als u hem herkent, dan word u zich bewust en kunt u iets veranderen.
Maar goed, ik praatte dus met haar, of eigenlijk zij met mij. Ja inderdaad, mijn innerlijke criticus is een vrouw. Zo'n verwaande beterweter. Onaardig dat ze was! Niet normaal. Met als functie mij te beschermen. Jaja! Dat zeggen ze allemaal, die innerlijke criticussen! Ze beschermt mij o.a. tegen aanpassing. Ik moet mezelf zijn, anders legt ze me lam met de meest vreselijke kritiek en met ogenschijnlijk onoverkomelijke problemen. Ze scheldt me uit voor stom schaap, om maar een voorbeeld te noemen zonder meteen dit bericht als 18+ te moeten markeren. Ik heb haar braaf aangehoord. En uiteindelijk heeft ze beloofd wat meer op de achtergrond te blijven. Ze vond het wel geestig om met haar armen overelkaar achterover te leunen en toe te kijken hoe ik op mijn bek ga, zei ze. Dus daar ga ik dan. Alleen de wijde wereld in. Wetende dat het pijn gaat doen. Wetende dat die innerlijke criticus me af zal maken op het moment dat het pijn doet. Nou en, veranderen is nou eenmaal moeilijk! Here I come!

Vanuit een geluidloos stilhouden

En daar ben ik opeens weer. Opgedoken uit een geluidloos stilhouden.
Ik was even druk. Schrijf een visualisatie en maak hem helemaal perfect, was de opdracht. En dat tegen een perfectionist gezegd...
Ik was druk schijvende en visualiserende toen er een blaasontsteking gebeurde. De kuur die er voor nodig is om deze te stoppen, is nogal van het slaapverwekkende soort. Gapend en zuchtend sleepte ik mij door twee lesdagen heen. Eigenlijk anderhalve lesdag, want vanmiddag besloot deze vrouw om in de trein te kruipen, terug naar het overvolle Amsterdam, om daar op bed in het park te gaan liggen met haar lief en lieve dochter.
Ik was klaar. Geen energie meer om het college over veranderingen verder te volgen, geen puf om aantekeningen uit te werken, geen zin in Paasinkopen, te lui om het huis te poetsen. Maar na een paar uurtjes park (en niet het Vondelpark dit keer, want daar breek je je benen over de mensen, kinderen en honden en dan vooral over de niet-kunnen-fietsende toeristen), ben ik weer net fit genoeg om u alvast een zeer Vrolijk Pasen toe te wensen!

taggie, ik ben 'um!

Jeetje, ik ben getagged door Land van Li! Het is de bedoeling dat ik de vragen beantwoord, er één vervang en er één toevoeg. En dat ik dan het stokje weer doorgeef.

Mijn obsessie op dit moment
Toch wel bloggen dus. Maar ook het weer! Wat een rare obsessie is dat aan het worden. Vroeger had ik er een hekel aan om me met het weer bezig te houden. Ik vind het zo zinloos! Je hebt het toch niet in de hand en ik wil mijn plannen er ook niet door laten beïnvloeden. Maar sinds Janne er is, ben ik opeens geobsedeerd door "mooi weer willen".
Wat ik nu draag
Een zwart jurkje met bloemen met een verhaal. Deze jurk was mijn eerste positiekledingstuk die ik kocht toen ik inverwachting was van Janne. (...U houdt uw adem nu in...) Het is eigenlijk helemaal geen positie jurk en vandaag durfde ik hem voor het eerst weer aan, zonder baby in mijn buik. (...U hapt opgelucht naar adem...)
Doe ik vaak een dutje
Ja, het lukt me gelukkig toch wel elke nacht een dutje te doen.
Wie heb ik voor het laatst een knuffel heb gegeven
Dat was Janne, easy, mijn meeste knuffels zijn voor haar tegenwoordig. Maar niet veel daarvoor gaf ik er één aan Arjan en ook aan vriendin Marijn!
Wat ik zou willen veranderen
Om gelukkiger te worden eigenlijk niets. De veranderingen die we ons wensen hebben we al in werking gezet. Zoals weer gaan studeren. Maar als ik iets mag kiezen, zou ik wel heel snel een nieuw huis mét tuin ín Amsterdam willen.
Wat wordt het avondeten
Aardappelen, spinazie en speklappen. Ja echt! Tenminste... tenzij het pizza wordt, want we helpen een vriendin verhuizen vandaag.
Wat ik het laatst gekocht heb
Ja, op deze vraag zat ik te wachten. Ik ben namelijk helemaal in mijn nopjes met het spijkerjasje van Bengh dat ik voor Janne heb gekocht via marktplaats! Het is zo stoer en schattig, dat ik er bijna van moet huilen als ze het aan heeft. (triest, maar waar helaas!) Ik ben helemaal niet zo van de merken, maar dit jasje kwam ik tegen en ik kon hem niet meer los laten. Bieden dus! En zoals je ziet, de aanhouder wint!
Ik luister nu naar
Het gesprek dat mijn buurman in de gang voert met iemand. Ik kan het net niet verstaan wat al irritant is, maar het meest irriteer ik mij eraan dat ze dadelijk Janne wakker maken met hun geouwehoer.
Welk weertype is jouw favoriet en waarom
Zonnig, niet te warm, maar zeker niet te koud. Zonder jas naar buiten, maar nog wel actief kunnen zijn is ideaal. Zuchtje wind erbij. Omdat dit je zo verlicht. Iedereen is vrolijk, actief en buiten in de weer. Bomen hebben bladeren, vogels fluiten. De dag duurt lekker lang. Er wordt geleefd!
Maar voor een flinke storm trek ik ook graag mijn jas aan! Omdat niets mijn hoofd zo leeg blaast als een stevige wind, het liefst aan zee!
Mijn doel is
Te kunnen "zijn". Ook buiten mijn vertrouwde omgeving.
Zeg iets tegen de persoon die jou getagged heeft
Lisette, ik vind het leuk om te zien en lezen hoe creatief en eerlijk je bent!
Ik zou wel eens een dagje willen ruilen met
Mijn lief! Ik wil wel eens weten hoe het is om man te zijn. Daarnaast zou ik ons gezin wel eens vanuit zijn perspectief willen ervaren. Zijn werk willen doen en met zijn collega's willen samenwerken. Ook wil ik wel weten hoe het voelt om een sportief lijf te bezitten. Lijkt me heel leerzaam allemaal!
Welke film kan ik keer op keer bekijken
Amelie. Ik zeg: KIJK AMELIE!
Wat ik lees
Van boeken lezen komt al maanden niets meer dus lees ik nu regelmatig de Happinez.
En nog regelmatiger "Weltrusten kleine muis".
Wat mij het meest plezier geeft, maar ook een schuldgevoel
Chocolade eten. Nou het meest gelukkig natuurlijk niet, maar wel in combinatie met dat schuldgevoel.
Hoe het landschap van mijn gedachten eruit ziet
Ken je het heelal? Zo ongeveer. Oneindig complex.
De laatste quote
De laatste, die ik gisteren toevallig noteerde in mijn logboek voor de opleiding is deze:
Vraag elke avond aan tafel: "Wat was het leukste dat je hebt meegemaakt vandaag?" Uit een artikel in de Hapinez over kinderen en zelfvertrouwen.
Welke vaardigheid ik zou willen hebben, wat mezelf betreft
Meeveren met het onbekende.
Waar wacht ik op
Op tijd en ruimte.
Ik gaf voor het laaste een compliment aan
Een vriendin. Dat was gisteren. Zij vertelde mij over een persoonlijke overwinning. En die overwinning was wel een complimentje waard!
Het laatste compliment dat ik kreeg was
Van Marijn. Net. Dat ik er zo slank uit zag. In mijn semi-positiejurk dus.

Sorry. Ik heb een beetje gerommeld met de tag-opdracht. Ik vond de vragen wat te veel worden, dus ik heb er een paar achterwege gelaten. Foei! Ik tag twee anderen, want acht...hahaha...!
MaMarije en Linda's Life

Moraal

Zal ik u eens een geheim verklappen? Nou ja, geheim. Het is eigenlijk geen geheim. Het is meer iets waar ik niet over praat met vreemden. En liever ook niet met bekenden. Het is zo'n ding waar iedereen zegt begrip voor te hebben, maar tussen de regels door voel ik dat ze er geen bal van begrijpen. Of zou dat mijn eigen criticus aan het woord zijn?

Voor de draad ermee, hoor ik u denken.
Ik kan Janne niet aan een oppas overlaten.
Nou, daar heb je het!
In die anderhalf jaar dat Janne nu bij ons is, hebben wij één keer één biertje gedronken in het café op de hoek, zijn wij één keer samen de stad in geweest zonder Janne en zijn wij één keer naar de film geweest. Al deze keren paste mijn moeder op. En al deze keren vond ik het spannend, maar niet overdreven. En al deze keren kreeg Janne koorts. Janne is in goede handen bij mijn moeder. Ze kennen elkaar goed en mijn moeder is gewend om met kinderen om te gaan. Bovendien hebben mijn moeder en ik veel van "dezelfde maniertjes". We hebben zelfs samen met kinderen gewerkt in het verleden. Maar toch... Het voelt voor mij heel onnatuurlijk. Wat het me vooral moeilijk maakt is mijn enorme inlevingsvermogen. Ik beeld me dan in dat Janne gewoon niet snapt dat ik of Arjan er niet is. Waarschijnlijk is dit ook zo. Ik wil natuurlijk graag dat ze hiermee dan leert om te gaan en dat kan natuurlijk alleen maar door te oefenen. Dus ja, ik wéét het allemaal wel. Natuurlijk is het ook beter voor je relatie om er af en toe ook eens met z'n tweeën op uit te trekken. Jaja, wéét ik. Maar toch blijf ik het moeilijk vinden.
Tot zover een verantwoording van mijn criticus en reacties uit de omgeving. Dan nu maar even mijn verhaal?!

Ik had dus een prenatale depressie. Of iets wat daar op leek, maar deze diagnose werd gesteld. Toen Janne geboren was, verdween de depressie meteen. Eindelijk kon ik genieten van dit lang verlangde geluk. Zoals eerder beschreven stopte ik met werken en ging als gastouder aan de slag om langer met Janne samen te kunnen zijn. Buiten dat dit voor mij fijn was, leek het helemaal in evenwicht te zijn met waar Janne behoefte aan had. Ze was als baby erg eenkennig. Huilde bij vreemden (ook opa's en oma's) op schoot. Ze begon zelfs te huilen als er iemand op het terras naar haar zwaaide. Ze observeerde mensen. Langdurig en van een afstandje. En wie haar geen ruimte gaf dit te doen, kon een langdurige huilpartij verwachten.
Wij hebben haar altijd de ruimte gegeven die ze nodig leek te hebben. Nooit moest ze bij iemand anders op schoot. En instinktief voelde ik dat het allemaal beter zou gaan waneer ze zou kunnen lopen en zelf kon aangeven wat ze wilde. En ik bleek gelijk te hebben. Vanaf het moment dat Janne kan lopen is ze heel open naar mensen. Het wordt nog meer nu ze begint te praten. Nog altijd heeft ze ruimte nodig in nieuwe situaties, omgevingen en in nabijheid van vreemde mensen. Maar als ze die ruimte krijgt, is ze een heel zelfverzekerd meisje dat zich prima weet te redden. Ze stapt op kindjes af, zwaait naar iedereen, vertelt haar verhalen aan wie maar luisteren wil.

Morgen komt mijn moeder oppassen. Een hele dag! Arjan en ik hebben allebei les. Ik ben benieuwd. Maanden hebben we hiernaar toe gewerkt. Oma bijna wekelijks gezien. (Wat geen zelfsprekend gegeven is gezien de afstand tussen Brabant en Amsterdam.) Ik zie er tegenop. Ik kijk er naar uit. Ik ben reuze benieuwd.
Ik ben blij dat we het op onze manier hebben kunnen aanpakken. Janne heeft het van geen vreemde. Vandaar dat wij haar behoeften zo goed herkennen en aanvoelen. Wij moeten ook ruimte en tijd hebben om in nieuwe dingen te groeien.
Mijn gevoel zegt dat we in de toekomst, als Janne goed kan praten, haar gevoelens onder woorden kan brengen en dingen makkelijker kan beredeneren, wij nog vaak gebruik zullen maken van een fijne oppas.

Eigenlijk is alles heel logisch en makkelijk als je je eigen gevoel volgt!

Chocoladehagel op een blauw oog

Er zijn tijden dat je je als moeder zo vreselijk voelt. Ik las haar stukje en kon me helemaal voorstellen hoe vreselijk dat moet zijn. En al is het op totaal ander vlak, ik voelde me ook rot.
Gisteren viel Janne van een trapje met drie treden. Ze struikelde bovenaan en dook zo met haar hoofd op de tegelvloer onder de trap. Ik zag het gebeuren, maar kon haar niet vangen. Even troosten en dan door naar school, tja het werk gaat door. Vandaag stootte zij haar ooglid aan de punt van een bankje. Blauw oog tot gevolg. Ik zat achter de computer. En ook vandaag moest ik nog even een kado kopen voor een kraamvisite vanmiddag. Ik had er woensdag geen zin in gehad. En nu moest ik wel. Maar Janne was eigenlijk moe. Dat heeft ze soms op vrijdag. Dan houdt ze het niet vol tot 12.30 uur. Op de terugweg viel ze in de bakfiets in slaap. Hangend in de riempjes, hoofdje in zo'n rare hoek.
Ik heb net mijn schuldgevoel afgekocht met een boterham chocoladehagel.
Bah, wat ben ik soms een rotmoeder.
Maar meestal niet gelukkig!

Vrij vandaag!

Hoera, het was weer vrij(zijn)dag! Wederom bezochten wij een cafétje met een trap. En waar normaal mama (ik dus) achter Janne aanhobbelt om valpartijen te voorkomen, is dat op de vrij(zijn)dag papa! Mama las ondertussen op de voorpagina van de NRC-next dat Barbie alweer 50 jaar wordt. En ondanks het feit dat ze één miljard keer over de toonbank is gegaan, wereldwijd, heeft ze nog altijd een figuur om jonge meisjes te laten denken dat ze hun eten beter kunnen uitkotsen jaloers op te zijn.

En ja, de titel is inderdaad een opdracht inspiratie!

Oproep

Lieve mensen, ik zit vast. Letterlijk vast achter mijn computer. Ik blog en blog (lees: ik lees blog na blog). Wat zijn jullie creatief zeg. Kijk zelf maar: hier, hier en hier bijvoorbeeld. Ik word er nog faalangstig van. Serieus ik lig er 's avonds wakker van. En mijn nachtrust is mij heilig. Ik wil ook! Maar hoe, wat... Het moet iets met stof zijn (denk ik), maar zonder naaimachine. Die heb ik niet. Waar haal ik materiaal vandaan? In Amsterdam moet dat toch niet zo heel moeilijk zijn, zou je denken. Maar toch, als leek op stofjes gebied en nieuw in Amsterdam, valt het niet mee.
Dus lieve medebloggers, ik doe een beroep op u. Deel uw creativiteit en help mij aan iets makkelijks en stoffigs waar ik blij van word! Mijn dank is groot.

Follow me

Het is bijna canaval. Maar niet in Amsterdam jongens. Nee, niet in Amsterdam. Ik moest vanmorgen een aardig eindje met de tram tijdens mijn obessie zoektocht naar verkleedkleren voor de meiden. Ik wil vóór morgen een verkleedkist klaar te hebben. De school is dicht, geen carnaval daar. Dus moet ik als doorgewinterde nepBrabander die meiden maar wat feest bijbrengen. Geen makkelijke opdracht kan ik u vertellen. De betreffende arme kleuter heeft werkelijk géén idee! Voor Janne wordt het ook haar eerste carnaval. Ik zie morgen meer als kleine voorbereiding van wat mij haar komend weekend in Brabant te wachten staat. Haar outfit hangt al een week klaar. Ik ging eigenlijk voor Pipi, maar dan een hele mooie, niet zo'n standaard Intertoy's Pipi. Mijn moeder zou een schattig schortje naaien en met die rooie staartjes van Janne zou ze er uitzien om op te eten. Maar oma schoot niet zo op met dat schortje en inmiddels was er ook spontaan een nieuw idee opgerezen vanuit de donkere kamers in mijn hoofd. Dat idee ontstond toen ik onze arme dochter op een dag hip wilde aankleden. Ik deed haar een fuchsia mallot aan, met paarse beenwarmers en haar zilveren schoenen. Oei-joei-joei, ja ik hoor u denken. Maar het idee om geheel onetisch mijn dochter aanstaand weekend als "Follow Me"-babe te kleden bestond opeens. Aanvullingen op bovenstaande outfit zijn twee rompers (lange- en kortemouw, die laatste gaat overal overheen) en een zeer foute '80 haarband. Die ze dus gewoon verkopen (serieus, als serieus!) bij de Toy's R us. Morgen blijft het bij wat sminck en een volledig maatschappelijk verantwoorde verkleedpartij. Waarbij de foei-lelijke prinsessenjurk een grote rol zal spelen, ben ik bang. Maar komend weekend gaan we los!

Nog even een critische noot:

Ik zag net zelf de clip weer voor het eerst sinds jaren. Ai-jai-jai... ik schaam mij. Zéér onverantwoord!

Help

Heeft Hebt Heeft Hebt u dat nou ook? Dat je nooit weet of je "Hebt u" of "Heeft u" moet schrijven? Maar dat dus niet... Hebt u (daadkrachtig besloten "hebt" te schrijven) dat nou ook, dat gemekker over vrije tijd? Wie heeft het meest recht op dit uurtje, wie mag er nu even dat gaan doen...zònder kind. Dat geëmmer, die strijd. En je hebt altijd beiden gelijk. Eigenlijk heb ik altijd gelijk, want uiteindelijk kan er maar één de winnaar zijn en ik ben nou eenmaal de vrouw. Maar het is toch ook onmogelijk, die tijdsplanning. OK wij kiezen er dan ook nog eens voor om beiden een opleiding te volgen in de weekenden, maar ook zonder die opleiding lijkt er niets mogelijk. Even een fietszitje op de fiets zetten. Al snel een werkje van een half uurtje een paar uur. Want het rekje moet afgezaagd worden, er moeten nieuwe bevestigingspunten gekocht, gezaagd, geboord en geschroeft worden. Over wat voor zitje ik het heb? Gewoon zo'n ding van Bobike, voor vóór op de fiets. Maar mijn zeer handige man heeft er ook nog graag zo'n stoer Amsterdams rekje voor zitten. Na twee uur zit het zitje er dan op. Windscherm, stootbumper en benen passen niet meer, maar wie heeft die nou nodig?! Ik heb inmiddels Janne in bed gelegd er weer uitgehaald, geverfd met Janne haar vingers en deze ook weer schoon gemaakt evenals tafel, stoel, trap en wasbak, druifjes gehalveerd en een kado opgehaald voor mijn creatieve Valentijn. Maar in mijn onderbuik borrelt het. Het was toch ook mijn vrije dag?! Hoe zit dat nou? Wij komen er vaak niet uit. Hoe doet u dat? Of bent u zo iemand die 36 uur in één etmaal kan passen? Zo iemand van doorgaan, niet denken maar doen. Dat kan ik dus niet hè, niet denken bedoel ik. Ik bedenk me altijd helemaal tot stilstand. Als ik een keer tijd heb om iets te doen, dan denk ik zo hard dat er geen ruimte meer is om iets anders te doen. Poeh hé, nu ik zo erover nadenk, jézus wat denk ik veel! Maar goed. Tips zijn welkom. Oh, maar voor u aankomt met om en om uitslapen... check, geprobeerd! Vanmorgen nog. Ik mocht uitslapen! Maar ach, net gisteren had ik mezelf beloofd om om 20:30 uur naar bed te gaan en me voor de verandering eens aan die belofte gehouden. Toen Janne vanmorgen om 7:00 uur wakker werd in plaats van om 6:00 uur, was ik eigenlijk ook wel klaar voor Artis. En wat was het leuk, met z'n drieën in Artis, op vrijdagochtend. Waar had ik het ook al weer over?

Eruit!

Toegegeven: sinds ik als gastouder ben gaan werken bevinden wij ons in een kleine kridietcrisis. Waar we voorheen eigenlijk nooit echt over geld na hoefden te denken, draaien we nu het spreekwoordelijke dubbeltje een keer extra om.

En het mes lijkt aan twee kanten te snijden, want als gastouder heb ik, tja hoe zeg ik dit zonder dat u mij verkeerd begrijpt. Ja, toch wat minder uitdaging dan ik in mijn werk gewend ben te hebben, wat er voor zorgt dat er een deel van mij niet optimaal gevoed wordt, waardoor er wat spanningsklachten ontstaan. Zeg ik dat netjes of niet?! Zo groeit de behoefte om af te toe eens helemaal weg te zijn van verantwoordelijkheden en verwachtingen, om helemaal tot mezelf te komen. Een weekend weg zou niet gek zijn. Maar ook zeer prijzig. Afgelopen weekend vonden wij de oplossing! Een weekend weg in eigen huis! Briljant was het!

Een weekend weg in eigen huis. Tja, wat neem je mee? Wat pak je in?

Het restaurant van het hotel had een heerlijke pasta op het menu staan. Alleen die bediening liet wat te wensen over, we konden het net zo goed zelf doen. Toch mocht dat de pret niet drukken.

In ons hotel was geen televisie en ook geen computer en wat doe je dan als dochterlief heerlijk ligt te slapen om 19:30 uur?

Een boekje lezen aan de leestafel, wat schrijven, wat kletsen en wat smikkelen van onderandere gamba's en gevulde dadels.

Onze kamer had een heerlijk bed, net als thuis, met schoon beddengoed. Het ontbijt met verse eieren en kleine Ruijtertjes kon genuttigd worden tot 9:30 uur.

Daarna gingen we naar de indoor speeltuin die Toy's 'R' us heet. Voor 16 euro heb je anderhalf uur speelplezier en mag een buggy met pop mee naar huis nemen!

Het lukte ons ternauwernood om Janne wakker te houden op de terugweg, zodat ze in het hotel kon slapen.

Na die dut nuttigde we een fantastische high tea in een nabij gelegen hotel, namelijk het Lloyd Hotel (hierover in een apparte blog meer, anders wordt het helemaal zo'n lang verhaal met overdadig geluk).

De high tea was zo volledig dat Janne ging slapen met niets dan een koekjes-diner en een halve fles pap in haar maag. Ook wij hebben het avondeten overgeslagen en hebben de avond en nacht doorgebracht met port, toastjes en een fijn gesprek.

's Morgens voelde ik me ondanks de port verlicht!

Voor 8,50 euro mochten we zwemmen in het lokale zwembad. Speciaal voor kinderen op 86cm gezet en heerlijk verwarmd. En wij konden omdebeurt banen trekken in het diepere koude bad.

's Middags huurden we een bakfiets met tent en fietsten we door twee van de vele parken in de omgeving. Janne genoot. Haar nieuwe buggy was mee en werd meteen besmeurd in de kinderboerderij die we onderweg aandeden.

En daarna... was het tijd om naar huis te gaan. Maar wat een heerlijk weekend was het. Dit gaan we vaker doen, een aanrader!

Kunt u mij de weg vertellen?

Het leek zo fantastisch. Memo komt op school. Dit behoeft misschien eerst enige uitleg, althans voor de mensen die mij niet kennen. Ik werk als gastouder. Samen met onze dochter Janne ben ik drie dagen in de week bij een ander gezin in huis en zorg daar voor de twee meiden, de één 4 jaar en de ander 4 maanden oud, voor het eten en de was. Hoe ik daarin terecht ben gekomen? Uhm... ik geef even voorkeur aan de korte versie. Na mijn prenatale depressie was ik na drie maanden niet klaar om Janne naar een dagverblijf te brengen en om mijn werk als (gezins-)voogd weer op te pakken. Dus... daar stond ik vanmorgen. Alles geregeld. Alle kinderen bij me. Klaar voor Memo in de ouderkamer. Er waren vijf kinderen. Eén muzikant. En aanzienlijk meer ouders dan kinderen. Die man met zijn contrabas deed enorm zijn best, maar die ouders, jezus sorry hoor, maar u had het moeten zien. Geen plezier. Geen betrokkenheid. Alleen kletsen. Twee-aan-twee. Roddelen waarschijnlijk. In dergelijke situaties verdwijn ik. Eerst ben ik stil, maak geen contact. Vervolgens ga ik compenseren. Vrolijk meeklappen. Niet schreeuwen ofzo, niet volledig over de top ofzo, maar wel zo van "kijk ik doe het ook, doet u gerust mee, u bent niet meer de enige!". Maar niets. Jammer zo'n leuk initiatief. Een ouderkamer, Memo. Kunt u mij misschien de wegwijzen naar de ouderkamer met leuke ouders?

Honestly?!

Eerlijk, weer een blog? Ik hoor het u denken. En ja hoor, ik start er weer één. Met alle goede voornemens vandien. Ik ga u op de hoogte houden. Waarvan? Mijn persoonlijke wens is dat ik hier wat verder kom dan alleen Janne haar leven. En om dat te bereiken is eerlijkheid nodig. Eerlijkheid duurt tenslotte het langst! Dus dan ook maar meteen met de billen bloot. En wel op de weegschaal. Vanmorgen gaf hij 68,5 kg aan. Wouw! Weer een kilo eraf. Ik begrijp er werkelijk niets van, maar van mij mag deze trend doorzetten! Ik word erdoor gemotiveerd, al vergeet ik dat steeds. Vanmiddag tijdens Janne haar middagdut zat ik ook weer aan de chips. Shit! Ik moet wortels eten!

P.S. Niet mijn billen natuurlijk, zo eerlijk hoeft het nou ook weer niet! En deze mannenbillen zijn ook motiverend.