Stress met een hoofdletter S

Lieve mede moeders, ik stress de pan uit.
Ik "moet" een peuterspeelzaal kiezen.
Twee en een half jaar (straks drie jaar) heb ik het moment van mijn meisje weg brengen uitgesteld.
Nu kan/wil ik dat niet meer. Ik wil graag dat ze met een beetje voorbereiding de grote plons in het bad der onderwijs maakt. Maar het kiezen van een peuterspeelzaal of voorschool valt me zwaar.
Ik kan totaal niet nadenken of voelen, als het gaat om een keuze maken. Ik lijk een losgeschoten projectiel, een bezetene die al die scholen afloopt. Na elk gesprek kies ik voor de school van dat moment en ga af op wat buren of moeders in het park zeggen. Vervolgens schrijf ik haar overal in. Inmiddels is ze op drie plaatsen geplaatst. Morgen hebben we een intake gesprek bij een voorschool waar ze waarschijnlijk toch niet heen zal gaan.

Gelukkig is er één lichtpuntje. Ik heb zojuist een heel klein beetje kunnen voelen wat mijn eigen keus zou kunnen zijn. Hetgeen het beste lijkt te voelen en aan te sluiten.
Maar dat is 10 minuten fietsen van ons huis vandaan.
En die school van morgen is zo lekker kneuterig de straat uit. En we hebben ook nog een Montessori op de hoek waar ik goede verhalen over hoor. Ik heb dan visioenen van spelen op het schoolplein met vriendjes en vriendinnetjes na school.

Eigenlijk moeten we nu al kiezen voor een basis school en ik was nog niet eens gewend aan het idee dat ik haar weg moet brengen.... Ze is twee en een half!
En dan is de kans ook nog groot dat we gaan verhuizen binnen nu en twee jaar.
Ik wou dat ik erom kon huilen. Maar ik kan alleen maar stressen.

U denkt nu vast: 'dit is typisch zo'n moeder die haar kind niet wil loslaten. Die haar kind verstikt.' Maar ik kan u geruststellen, dat valt wel mee. Als moeder kom ik best goed uit de verf. Ik had gewoon even een valse start met die prenatale depressie. Het is meer dat er hier in Amsterdam zoveel keus is. En er zoveel voors- en tegens- aan al die verschillende scholen zitten. En naar mijn mening is een basis school een van de belangrijkste perioden in een mensenleven.
Daar leg je de basis van je eigen individuele leven. Daar vorm je jezelf. En je moet het doen met de ruimte en het aanbod dat je krijgt. Je ervaart en leert met je kind-bewustzijn, wat in je volwassen leven een grote rol zal blijven spelen. Een groot deel van hoe jij je later manifesteert en hoeveel moeite je dat zal kosten wordt op de basis school gevormd.

U hoort het. Ik meet met 'kleine' staven....

Sorry, te laat.

Eigenlijk moet ik nu in de tram stappen, dan in de metro en dan om 14:00 uur tussen de krijsende kinderen mijn kindje in haar arm laten prikken door een onervaren student. Eigenlijk... Maar ze slaapt zo lekker. Dus ik smokkel. Ik ga te laat komen. Ik ga wel. Die keus was al moeilijk genoeg. Toen bleek het in de RAI te gaan gebeuren. Jezus, wat vind ik dit vreselijk. Nooit aan gedacht. Ik dacht gewoon op het consultatiebureau terecht te kunnen. Maar nee, helaas. Ze maken er een gespannen toestand van. Ik hoorde dat er op verschillende prik-plekken Pieten ingezet worden om de spanning nog wat extra op te voeren! Het zal een dolle boel worden... Later meer.

Nou, dat viel dus reuze mee. Nadat ik mij in het zweet de netelroos had gewerkt, bleek: het maakt helemaal niets uit hoe laat je komt. Het is gewoon een constante toevoer van kinderen. In een enorme hal word je opgevangen. Er hangt een heuze feeststemming. Geen Piet te bekennen, wel hangen overal ballonnen en een vrolijk duo dat op opgetogen toon zingt dat alle kindjes een prikje krijgen vandaag. Tja, als je de boodschap maar vrolijk brengt. Je bent dan nog ver verwijderd van de krijsende kinderen. Die bevinden zich een hal verder achter de schermen. Als je het huilen eenmaal kan horen, ben je ook zo aan de beurt.
Wel ging het meteen even mis, omdat die man Janne op schoot wilde hebben. Gelukkig mocht ik zijn plaats innemen. Janne was meer onder de indruk van de ballonnen, dan van de prik zelf.

Al met al heb ik misschien weer eens voor mijn beurt gesproken...

Bent u ook zo iemand die regelmatig voor uw beurt spreekt? Of bent u misschien een van die mensen die ik vanmiddag hoorde klagen over het aantal bacillen dat zich in zo'n ruimte als de RAI bevinden?

Waren het de garnalen?

Waarschuwing! Bevat beeldmateriaal die uw maag kunnen doen omdraaien.

Het is 00:30 uur en ik slaap. Vaag voel ik weer die muggenbult op mijn bovenarm. En op mijn andere bovenarm. En op mijn enkel. En op mijn andere enkel. Ik denk, die gaan eraan! Ik krab en krab en krab.
Ik slaap. Jeuk. Jeuk. Jeuk. Opeens... uhm... muggen? Het is toch novenber?
Ik doe het licht aan. Ik ontdek een muggenbult op mijn bovenarm. De arm is rood en brand. Humm... Terwijl ik kijk komt er nog een bult. En nog één. En nog één. En nu een hele grote.

Nadat ik vijftien minuten aan de telefoon heb gewacht, 'Door extreme drukte vanwege de Mexicaanse griep...' voor een consult met de huisartsenpost, terwijl de blaarachtige bulten tevoorschijn poppen als ... uhm... als... popcorn (sorry, slaapgebrek blokkeert inspiratie voor een betere metafoor), vertelt die mevrouw mij dat het een klassiek geval van Netelroos is.

Netelroos!? Is dat een geslachtsziekte, hoor ik u denken. Is dat dan wel een geschikt onderwerp voor een blog?
-U begint zich nu vast ook steeds meer zorgen te maken over het beloofde beeldmateriaal.-

Nou beste lezers, ik kan u enigzins geruststellen, een geslachtsziekte is het niet!
Het is een allergische reactie op iets. Het zal niet of nauwelijks vast te stellen zijn waar ik precies allergisch op reageer, want netelroos doet precies waar het zelf zin in heeft. Het komt en het gaat, op elk onnozel moment. Wel kan ik u vertellen dat het reageert op warmte.
Al twee nachten is 10 minuten onder het dekbed genoeg om de brandnetel-bulten te doen opkomen. Soms zijn het plakkaten met een diameter van vijftien centimeter!
De pilletjes die ik kreeg helpen wel wat tegen de jeuk, maar het branden blijft.
Zorgen dat zo min mogelijk lichaamsdelen elkaar raken en liggen onder enkel een laken, lijken het enige recept om een paar uurtjes slaap te bemachtigen. Wel wordt ik dan elk half uur bibberend van de kou wakker.
Overdag laat deze Netelroos (voelt als netel, ziet eruit als roos) mij redelijk met rust. Zolang ik maar niet ga liggen!
Mocht u nog een jeuk leuk verhaaltje voor het slapen gaan willen schrijven... graag, dan heb ik wat te doen vannacht!

En dan hier zoals beloofd, heel klein, van Wikipedia, ik ben het niet...

Over hoe ik aan mijn nieuwe look kom

De maat was vol. Ik kijk niet vaak in de spiegel meer.
Of ik dat dan vaker zou willen? Nou ja, eigenlijk wel. Tenminste als de weerspiegeling mij zou bevallen. Vroeger, ja vroeger ja, toen ik nog jong en rimpelloos was, deed hij dat wel eens; bevallen. Maar nu ben ik bevallen en het lijkt wel of er maar een van de twee mag bevallen.
Anyway, ik kijk dus niet vaak meer, maar vandaag en gisteren ook al en vorige week viel me op dat er nu toch echt weer wat moet gaan veranderen. En nu was de maat dus vol. Ik pakte een schaar en... knipte mijn haar af. Serieus. Ik deed het gewoon zelf!
Er ontstond een boblijn.
Hé best grappig,
nog wat lagen,
hihi best grappig.

Ik laat de schaar nog maar even naast de spiegel liggen voor wat finetuning de komende dagen.
Maar ik ben bevrijd! Ik knipte mijn eigen haar!

Dus ik zeg: maak het kind in je blij en knip je eigen haar!

Honest Crap

1. Oftewel, de naakte waarheid over SusanInSite. Ook al weer vier jaar bekend als Susan van der Heijden en vroeger bekend als Susan Egging.

Maar voor ik nog meer persoonlijke details ga onthullen, en ik, voor ik er erg in heb, ergens op een dak sta met een megafoon terwijl ik mij tegelijkertijd tussen de menigte onder mij bevind, met het schaamrood op mijn kaken... Zoals in die stomme reclame.

Eigenlijk snap ik dat niet zo goed. Die waarschuwing. Ik bedoel, alles is zó electronisch tegenwoordig, dat zelfs als ik geen computer zou hebben, als ik nooit zou bloggen, nooit iets zou kopen via internet, nooit mee doe aan kortingsacties, nooit een hotel boek middels het net, dan nog zou naar mijn idee iedereen al mijn persoonlijke gegevens kunnen achterhalen. En wat dan nog. Wie ben ik. Wat is er zo interessant aan het feit dat ik in Dieren geboren ben? Nou ja, als iemand een reden weet waarom ik die waarschuwing serieus moet nemen, hoor ik het graag.

Maar goed, ik wijk enorm af van mijn prachtige Award, voor mensen die bloggen met hart & ziel, waar ik heel trots op ben. Nogmaals bedankt Lisette!

10x Susan:

1. Ik zoek een (bij)baantje voor de woensdag en/of vrijdag. Dus als iemand iets leuks en niet te ingewikkelds weet, het liefst in Amsterdam, of een goede tip heeft, tell me about it! Ik heb zin om weer iets gezelligs te ondernemen. Iets dat ik naast het coachen kan doen. Iets wat in plaats kan komen voor het gastouder zijn.
2. Na een dag (gast)ouder zijn, kruip ik het liefs om 20:30 uur in bed met een filmpje of NET 5 serie!
3. Ik vind het leuk om naar de PFAFFS te kijken. Eén van mijn nieuwste ontdekkingen. Op de één of andere manier vind ik het heel verrijkend om te zien hoe close die familie met elkaar omgaat. Dat ze bijvoorbeeld champagne opentrekken met elkaar, omdat jongste dochter/zus een nieuw vriendje heeft!
4. Als ik overprikkeld ben, kan ik niet verder kijken (en luisteren) dan mijn neus. Volgens mij moet dat er ongeveer uitzien als een kip die een worm probeert te pakken die aan een hengel vastzit en wordt voort getrokken door iemand die denkt dat dat grappig is.
5. Ik ben dol op mensen die goed zijn in hun werk. Het maakt niet uit wat ze doen, maar ik word daar zó blij van! Het heeft volgens mij nog het meest te maken met mensen die er zijn. Die gefocusd zijn op waar ze mee bezig zijn, die zien wat er moet gebeuren, die aanvoelen wat er nog nodig is om het helemaal af te maken. Mensen die er energie van krijgen om hun werk te doen.
6. Ik ben ongelofelijk kleinzerig als het om kleine pijntjes gaat. Ik kan echt 5x per dag beginnen over zo'n velletje aan je vinger bij je nagel. Als ik niet piep doet het echt pijn.
7. Ik kan niets aan anderen overlaten. Ik ben een ongegeneerde control freak!
8. Ik ben een complex wezen. Eerlijk, het heelal is er niets bij!
9. Ik heb mijn man, mijn Arjan, heel veel lief! Aanstaande zondag zijn we alweer vier jaar getrouwd!!! Ik zou morgen zo weer met hem trouwen. Hij maakt heel het bestaan logisch. Hij bevrijdt alle wormen van de hengels en daarmee mij.
10. Ik houd nog meer van onze dochter.

En de Award gaat door naar: Linda en MaMarije

Honds?

Sinds ik deze zin in JAN nummer 10 las:
- In het bijzonder, omdat blogs een collectief afzeiken in het leven hebben geroepen dat eenieder het recht geeft gif te spuwen. -

Nam een van de delen in mij het besluit dat ik geen negativiteit meer mocht rondstrooien. Dus niet meer zeiken. Niet meer afgeven op gebeurtenissen. Geen onderkoelde visies op het leven.
Helaas moet ik constateren dat ik nogal cynisch ben, want sinds dien kon ik niets meer schrijven.

Cynisch (volgens het woordenboek):
-bijtend -bitter -hatelijk -honds -koudweg -schaamteloos -spottend -zeer spottend -sarcastisch -ongevoelig -onbeschoft -onbeschaamd -gevoelloos

Het is nooit te laat om iets over jezelf te leren.
Nu kan ik twee dingen doen. Stoppen met schrijven, of accepteren dat ik -bijtend -bitter -hatelijk -honds -koudweg -schaamteloos -spottend -zeer spottend -sarcastisch -ongevoelig -onbeschoft -onbeschaamd -gevoelloos ben in mijn creativiteit.
Ik kies de laatste optie. Ik herken namelijk niets van mezelf in deze omschrijving en blijkbaar kan dit deel van mij alleen bestaan als ik schrijf. Persoonlijk vind ik het heel gezond om al die verschillende delen (ook de minder aardige en sociaal wenselijke) deel uit te laten maken van het geheel. Op die manier blijft het geheel heel. En ik ook. Volgt u? Daarnaast, ter verantwoording, zijn jullie groot genoeg om zelf te kiezen of je mijn zin en onzin wilt lezen. Dus vanaf nu doe ik weer mee.
Te beginnen met mijn Award!

Next on SusanInSite: Honest scrap!
Met dank aan Lisette.

Lost?

Ik houd mij al jaren bezig met het mysterie van schoenen die overal langs de weg slingeren. Het fascineert mij mateloos waar die verloren schoenen vandaan komen. Bijvoorbeeld op de snelweg zie je regelmatig zo'n schoen liggen. Hoe komt dat ding daar? Lag er iemand lekker met zijn voeten door het raam op de achterbank toen hij opeens zijn schoen verloor? Motorongeluk? Pestende kinderen op de achterbank gooien elkaars schoen naar buiten? Een pril verliefd stel krijgt onderweg ruzie en om te voorkomen dat de een de ander straks bij thuiskomst zal volgens, smijt zij zijn schoen (het lijken mij dan eerder de vrouwen die dat doen) naar buiten?
Technisch gezien misschien wat lastig tijdens het rijden, dus dan misschien toch het verliefde stel dat langs de snel weg parkeert voor wat spotbare voortplanting, het stel wordt opgeschrikt door naderende politie en in alle haast verliezen ze een schoen? Maar ook in de stad, op het platteland en aan zee zie je ze liggen. Over aangespoelde schoenen heb ik trouwens ooit een interessant weetje gehoord. In Engeland zouden meer rechterschoenen aanspoelen en in Frankrijk meer linkerschoenen. Of het was andersom, dat weet ik niet meer, het had in iedergeval te maken met de stroming en de kromming in de neuzen. Briljant, dat dit is onderzocht!

Ik ben dus nog nooit een schoen verloren. Ja, één keer, toen mijn voet tussen de spaken van mijn moeders fiets zat. Maar uiteindelijk stopte ze en zijn we de schoen ook weer gaan halen.

Weet u meer over dit schoenmysterie of bent u uw schoen wel eens op een vreemde plaats kwijt geraakt?

Ha, ik kom er net achter dat ik niet de enige ben. Ik wilde namelijk een leuke foto googlen om toe te voegen aan deze zinloze blog, vind ik dit!

Slaap Janne slaap

En daar zijn we weer. Thuis. De enorme berg was heeft zich inmiddels gesplitst in twee keurige bergen. Eén schone en één nog altijd ongewassen. Ik laat het maar even zo.Ik heb tenslotte nog een paar dagen vakantie.
Natuurlijk ga ik u nu niet lastig vallen met hoe geweldig het allemaal was, want dat was het natuurlijk. En hoe heerlijk het ook was, thuis is alles dan weer anders. Of eigenlijk juist niet. Alles is weer zoals het was, met allerlei dingen die je opnieuw moet accepteren. Zoals bijvoorbeeld de herrie op straat. Jee, wat stoor ik mij daar aan. Wat een herrie is het hier! Dan maar bloedheet in huis, ik heb de ramen en deuren dicht.
Ook is Janne in die drie weken tijd opeens een twee jarige peuter geworden, al moet ze nog jarig worden. Ze praat (en praat en praat en praat). Ze klauterd, klimt, springt en alles met even veel overmoed. Waar ze voorheen nog erg voorzichtig was, stuiterd ze nu gewoon van een betonnenblok af. Hoppa! roept ze dan. Ze spreekt vreemden aan. Wil alles zelf doen. En dan bedoel ik niet zelf haar schoenen aan doen, want dat is inmiddels al oud nieuws. Nee, ze loopt wel even zelf naar oma (van Amsterdam naar Brabant). Erg groot dus!

Maar dan het slapen (van Janne). In de vakantie ging dat flink mis. Plotseling wilde ze niet dat papa haar naar bed bracht. En daar waren wij het uiteraard niet mee eens. Dus begingen wij onze grote fout. De tweede dag in de camper bracht Arjan haar gewoon naar bed. Twee uur later en twee maag-in-houd'en-over-het-matras later, nam ik toch het maar over. Na deze ervaring kozen wij eieren voor ons geld wat deze vakantie betreft, wat inhield dat ik ons gevoelige meisje de gehele vakantie naar bed bracht. Ze was zo geschrokken van dit avontuur dat het mij de eerste twee weken elke avond zo'n anderhafuur (ja, u leest het goed, ander-half-uur!) koste voor ze sliep. En 's middags ook een klein uur. Na twee weken ging het iets beter en duurde het meestal maar een klein uurtje. Ik kan u verklappen dat ik regelmatig met stoom uit mijn oren de camper uitkwam.
Ik kan dan pedagoochelaar zijn (zoals één van u mij ooit noemde), maar als het om eigen kinderen gaat is dat toch echt een ander verhaal!
Inmiddels zijn we thuis de boel weer wat aan het rechttrekken. Vanmiddag ging ze vrij snel slapen, zonder dat ik erbij heb gezeten. Helaas zijn de avonden altijd moeilijker geweest. Ik pas de ik-zit-erbij-maar-op-afstand-en-zeg-niets methode toe. Zo'n methode dat als je die leest je denkt: dat doet toch niemand echt?! Een uur heb ik er gisteren naast gezeten. Ik heb nog even gesmokkeld, omdat ze op enig moment bij mijn teen kon. Mijn hand is eigenlijk haar favoriete knuffel. En ik kan het nu leuk opschrijven, maar ik kan u vertellen dat de tranen gisteren over mijn wangen liepen toen ze me huilend smekend om mijn teen vroeg, die ik toch maar had verplaatst. Teen heppuhuh!!! En ik alleen maar mijn hoofd schudde en sssst fluisterde.
Vandaag duurde het ook een uur. Ik was iets verder weg gaan zitten. Geen tenen meer! Gelukkig probeerde ze het vandaag met humor. Ze haalde werkelijk alles uit de kast. Ze verzon zelfs een splinter in haar teen. Ze kan het woord niet eens uitspreken limper, noemt ze het. Ook deed ze me voor hoe ze me in mijn teen zou bijten. Of ik haar even mijn teen wilde geven, Lo hap mama, Ja? Tijk! En dan beet ze in haar eigen teen. Toen ik de deur van haar kamer halverwege open deed (Ja, ik bedoel het was snikheet en ik mocht ook al niets zeggen en ik zat al een klein uur, het was niet dat zij al bijna sliep, zij stond te springen, dus even smokkelen mocht. vond ik.) werd ze even stil. Daarna keek ze me aan en en zei dat als dadelijk de zon in haar oog zou komen, ik de deur wel weer dicht moest doen. Ja? Mama? Gelukkig kwam er geen zon, maar de maan en uiteindelijk viel ze dan toch in slaap. Ik ben verbaasd (en gebroken)!

Kent u dat gevoel? Dat gevoel van onrust. Van boosheid. Moeheid. Chagrijnig dus. In extreme vorm. Resultaat van de bakker op de hoek die om drie uur 's nachts zijn brood laat lossen (nee, hij bakt het niet zelf inderdaad!) in combinatie met hangjongeren en een zeer luidruchtige mug met uithoudingsvermogen!
Jezus wat een nacht! Gelukkig schijnt de zon.
Ik richt mij vandaag op voorbereiding (zie zwemvest) en groei. Nog één keer probeer ik eigen plantjes te kweken. En ik knipte voor het eerst de haren van Janne. (Minimaal natuurlijk!)

Koninkrijk der spruitjes

Aangezien het zelf maken niet zo wil vlotten bij mij, maar het zelf kopen des te beter, dacht ik, ik laat jullie even één van mijn nieuwste aankopen zien. Een schattig roze tuniekje met een groen randje. Het is van het nieuwe Nederlandse merk Sprout Kingdom. Janne draagt hem nu nog als jurkje, hierna als tuniek.

De winkel waar ik het heb gekocht is trouwens ook de moeite van een bezoekje waard! Imagine.

11,4x15

Op de één of andere manier voel ik toch vaak de behoefte of nood om hier te klagen. Vreemd, want ik heb eigenlijk helemaal niet zo veel te klagen. Toch heb ik weer wat gevonden vandaag! Wat is er gebeurd met de standaard-formaat van foto's? Ik wil graag een fotoboekje voor Janne maken. Met foto's van opa's en oma's, ooms en tantes, pop, pauw, paard, papa en mama, verven en kleuren, etc. Dus ik heb vanmorgen een heel assortiment laten afdrukken bij de HEMA. En meteen een fotoboekje erbij gekocht. U voelt hem al aankomen. Nu passen die foto's dus niet in dat boekje! Nee, de maat van de foto is 10x15 en die van het boekje 11,4x15. Ja, u leest het goed 11,4! Wat is dat nou voor maat, vraag ik u?! Ik ga dadelijk dus terug naar de HEMA. Ruilen. Zijn ze goed in bij de HEMA, verzekerde iemand mij vanmorgen. Ik ben benieuwd. Kan ik ook meteen die foto van dat stelletje dat ik niet ken die tussen mijn foto's zat, terug geven. Vreemd zo'n vreemd stel tussen mijn foto's. Ik hoop niet dat wij ook ergens tussen vreemd gaan.

Beter laat dan vroeg!

Het gebeurd zo eens in de dertig jaar. En vanmorgen was het zo ver.
Ik sta de deur open te draaien op het adres waar ik werk, klaar om naar binnen te gaan. Gaat mijn telefoon. Het is Arjan, snel neem ik nog even op.

Zo begon ik donderdagavond mijn blog. Inmiddels zijn we bijna een week verder. De verbinding met internet liep niet zo goed. Daarnaast zorgde mijn dilemma voor een dusdanige hoofdpijn, dat daar de verbindingen ook niet meer liepen.

Maar goed, ik neem de telefoon dus nog even op terwijl ik met mijn sleutel de drie sloten open draai.
Ben je al op je werk?
- Ja, ik loop net naar binnen.
Maar het is zeven uur!
- Hoe bedoel je ZEVEN uur?
Ik heb me net rot gefietst om nog enigzins op tijd op mijn werk te zijn. Acht uur dus!
Ik heb gisteravond de wekker per ongeluk een uur vooruit gezet.
- @#$%@^&^#*(@))$#%!!!!!

Zachtjes draai ik de sloten weer dicht. Stap op mijn fiets en begin weer te trappen. Langzaam valt alles op zijn plek. Het was gisteravond ook opeens zo laat. En Janne sliep vanmorgen nog, ik dacht dat ze lekker had uitgeslapen, maar nee dus. De bakker op de hoek was nog dicht, mijn prachtige brein had verzonnen dat hij wel zou zijn overvallen ofzo. Ik maakte me al een beetje zorgen over Frankie (de bakker dus). De klok onderweg, die ik check om te kijken of ik nog harder moet gaan fietsen stond op 6:40 uur. Daar heb je ook niets aan, aan zo'n klok die niet goed staat!

Jaja, een knap staaltje routine-denken.

Assertiviteitstraining voor de kleintjes

Wat een heerlijk weer! Terwijl zij naar het strand ging en zij lekker op het plein in de tuin zat, ging ik naar de speeltuin. Het was overvol, maar toch, als je je er tussen begaf, was het eigenlijk goed te doen. Het is een wonder dat er geen kinderen (voor zover ik gezien heb) geschept zijn door een van de schommels.
Maar over schommels gesproken. Zoals ik al bij haar reageerde ben ik ook niet zo'n pleintjesmoeder. Dat bleek erg onhandig, omdat ik dus de sociale-schommel-regels niet blijk te kennen. Janne schommelt erg graag. Zo graag dat ze er zelfs voor in de rij wil wachten. Dus dat deden wij. Wij stonden braaf te wachten tot twee veel te grote kinderen klaar waren. Toen ze eraf gingen liepen Janne en ik op een van de schommels af. Vanuit het terras kwam een vader aangelopen met twee kinderen. een baby en een peuter. Er ontstond een wat vreemde sfeer toen ik Janne in de schommel tilde. Hij had eigenlijk de zusjes naast ekaar willen hebben. Nou gòh, jammer. Dus Janne zwiert op haar gemaktje van voor naar achter, roept de moeder van het stel vanaf het terras: die ernaast! (De schommel van Janne voor alle duidelijkheid.) Die man roept terug, terwijl hij mij beschuldigend aan kijkt, die? Ja, zo denk ik! Nou ik weet van niks. Ondertussen wordt zijn peuter ongeduldig, dus tilt hij zijn baby uit de schommel en probeert met zijn andere arm de peuter erin te tillen. Dit lukt natuurlijk niet, dus schiet ik te hulp (zo ben ik dan ook weer hè mensen). Moeder slaat vanaf het terras het hele gebeuren op haar gemakje gade.
Dan komen er weer twee veel te grote kinderen naast de schommel staan. Mogen wij hierna? Vragen ze op zo'n zeurderig toontje. Tuurlijk mag dat. Even wachten. Maar de vader geeft het op. Hij lokt zijn peuter mee naar de glijbaan. Eén van de kinderen gaat vast in de schommel. Wanneer mag zij? Is nu de vraag aan mij. Dadelijk. Weet je wel dat je helemaal niet zo lang op de schommel mag zitten? Uhm... nee, dat weet ik niet. Is dat zo? Ja, dat is zo. Ik geef het ook op en lok op mijn beurt Janne naar de glijbaan. Ze heeft wel 5 minuten geschommeld, jee, wat onbeschoft!
Assertief word je wel van zo'n speeltuin!

Het laatste uur

Op mijn werk bevind ik mij de gehele dag in de kelder. Dat klinkt erger dan het is, want de kelder is een ruime woonkeuken die van alle gemakken voorzien is. Zo is er een appart slaapkamertje voor de baby, een toilet, een bank, een tv, een eettafel, de keuken en heel belangrijk, de openslaande deuren naar de tuin. Die kelder behoed mij voor heel wat trappen lopen. Dus daarover hoort u mij niet klagen. Waar ik even over wil klagen is het laatste uurtje van mijn werkdag. Tussen 18:00 uur en 19:00 uur.
Om 17:00 uur stipt zit ik met de kinderen aan tafel. Het eten duurt vaak lang (tot 17:45 uur), omdat de oudste niet wil eten. Snel ruim ik daarna de tafel af, zet het eten (dat over is) klaar voor alle andere volwassenen (de ouders en mijn lief). Als Arjan rond 18:30 uur Janne komt halen, krijgt hij een bak eten mee naar huis. De ouders komen om 19:00 uur thuis en eten dan.
En ik sjouw rond 18:00 uur drie kinderen twee trappen op. Laat een bad vollopen. Probeer ondertussen hier en daar een dreumes op te vangen die bijna van de glijbaan af valt (fijn zo'n half-hoogslaper met glijbaan!). Gooi de oudste in het bad. Verschoon die dreumes van mij. Trek het kleintje d'r pyjamapak aan. Haal de oudste nog even door het sop, droog haar daarna af. Trek ook haar haar pyjamapak aan. Klap het logeerbedje van die van mij in. En sjouw vervolgens weer drie kinderen naar beneden (in 2 fases deze keer). Dan draag ik een (sinds kort) krijsende Janne over aan manlief (of gebruik rozijntjes wat het afscheid een stuk milder maakt). En haast me naar de magnetron om een fles pap te maken voor de inmiddels ook krijsende baby.
En dan, als er nog tijd is, poets ik het aanrecht en lees ik een boekje met de oudste, wat meestal bruut wordt verstoord door een: "JOEHOE MAMA!"
JOEHOE, ZEVENUUR!

Vanuit een geluidloos stilhouden

En daar ben ik opeens weer. Opgedoken uit een geluidloos stilhouden.
Ik was even druk. Schrijf een visualisatie en maak hem helemaal perfect, was de opdracht. En dat tegen een perfectionist gezegd...
Ik was druk schijvende en visualiserende toen er een blaasontsteking gebeurde. De kuur die er voor nodig is om deze te stoppen, is nogal van het slaapverwekkende soort. Gapend en zuchtend sleepte ik mij door twee lesdagen heen. Eigenlijk anderhalve lesdag, want vanmiddag besloot deze vrouw om in de trein te kruipen, terug naar het overvolle Amsterdam, om daar op bed in het park te gaan liggen met haar lief en lieve dochter.
Ik was klaar. Geen energie meer om het college over veranderingen verder te volgen, geen puf om aantekeningen uit te werken, geen zin in Paasinkopen, te lui om het huis te poetsen. Maar na een paar uurtjes park (en niet het Vondelpark dit keer, want daar breek je je benen over de mensen, kinderen en honden en dan vooral over de niet-kunnen-fietsende toeristen), ben ik weer net fit genoeg om u alvast een zeer Vrolijk Pasen toe te wensen!

Crea is de norm

Okay, creatief is in. Foto's van het weekend zijn uit. Zo meet ik aan mijn reacties.
Nu is het zo; ik heb crea-ideeën. Ik ben geen crea-doe, meer een crea-hoe?
Maar mijn laaste idee is er weer één die neigt naar het briljante. Bescheidenheid is ook al niet mijn sterkste kant.
Zoals u weet reizen wij af naar het zonnige Frankrijk deze zomer.
Heb ik al vertelt dat wij daar geheel naakt zullen verblijven? Nee? Hummm... vast ontkenning. Naakt dus. Drie weken. Maar mijn briljante idee heeft niets te maken met naaktheid. Het heeft alles te maken met de reis ernaar toe waar ik een poosje terug al tips voor vroeg.
Inmiddels bestelde ik een kinderwalkman via marktplaats. Compleet met tien bandjes met kinderliedjes en verhaaltjes. Ik kreeg hem thuis gestuurd in een vrolijke kadoverpakking, daar werd ik vrolijk van! Als ik ooit iets verkoop via marktplaats, dan doe ik het ook zo!
Jee, ik blijf maar afdwalen. Terwijl u juist zo zit te wachten op nieuwe creatieve input.
Goed. U kent wellicht de playtray. Nee, dat is niet iets van Durex. Wel, lieve mensen, ik mijn moeder gaat deze namaken volgens mijn eigen ontwerp.
Iets met een rits, om te zippen, waar een vrolijk beestje in verstopt zit. Een vakje met drukknoop voor de viltfiguren en hier en daar een vrolijke knoop, voor wat ik bij haar zag. Er komen veters om te strikken, drie linten met klitteband-omvouw voor tutjes, boekjes, popjes, etc. Vooral wisselbare frutsels.
Ik dacht de onderkant van badstof te maken (i.v.m. hitte) en misschien de bovenkant wel van dit spul. Er komt uiteraard een rits in om hem te kunnen wassen. Schuimrubber laat ik op maat snijden bij een schuimrubberkoning. En de vast-zet-klik-band klikt aan twee kanten zodat hij makkelijk te plaatsen en verwijderen is.
En wat mij nou zo leuk lijkt. Is dat u dit geweldige idee meeneemt in uw crea-brainstormsessies. Wellicht vol enthousiasme en dankbaar met mijn idee aan de slag gaat om uw eigen reis naar uiteraard Frankrijk te vergemakkelijken. En mij mijn moeder tips geeft over hoe, wat en wat nog meer!
Ik zeg, briljant!

1 april!

Tja, 1 april. Toch vraag ik me af. Zouden we er niet wat meer mee kunnen. Ik bedoel het is zo'n beetje wereldwijd de dag der grappen. En ik kom niet verder dan deze foto. Zonde. Verloren kansen, onbenutte talenten! En u? Bent u nog ergens ingetuind? Of beter... heeft u er nog iemand ingetuind?

taggie, ik ben 'um!

Jeetje, ik ben getagged door Land van Li! Het is de bedoeling dat ik de vragen beantwoord, er één vervang en er één toevoeg. En dat ik dan het stokje weer doorgeef.

Mijn obsessie op dit moment
Toch wel bloggen dus. Maar ook het weer! Wat een rare obsessie is dat aan het worden. Vroeger had ik er een hekel aan om me met het weer bezig te houden. Ik vind het zo zinloos! Je hebt het toch niet in de hand en ik wil mijn plannen er ook niet door laten beïnvloeden. Maar sinds Janne er is, ben ik opeens geobsedeerd door "mooi weer willen".
Wat ik nu draag
Een zwart jurkje met bloemen met een verhaal. Deze jurk was mijn eerste positiekledingstuk die ik kocht toen ik inverwachting was van Janne. (...U houdt uw adem nu in...) Het is eigenlijk helemaal geen positie jurk en vandaag durfde ik hem voor het eerst weer aan, zonder baby in mijn buik. (...U hapt opgelucht naar adem...)
Doe ik vaak een dutje
Ja, het lukt me gelukkig toch wel elke nacht een dutje te doen.
Wie heb ik voor het laatst een knuffel heb gegeven
Dat was Janne, easy, mijn meeste knuffels zijn voor haar tegenwoordig. Maar niet veel daarvoor gaf ik er één aan Arjan en ook aan vriendin Marijn!
Wat ik zou willen veranderen
Om gelukkiger te worden eigenlijk niets. De veranderingen die we ons wensen hebben we al in werking gezet. Zoals weer gaan studeren. Maar als ik iets mag kiezen, zou ik wel heel snel een nieuw huis mét tuin ín Amsterdam willen.
Wat wordt het avondeten
Aardappelen, spinazie en speklappen. Ja echt! Tenminste... tenzij het pizza wordt, want we helpen een vriendin verhuizen vandaag.
Wat ik het laatst gekocht heb
Ja, op deze vraag zat ik te wachten. Ik ben namelijk helemaal in mijn nopjes met het spijkerjasje van Bengh dat ik voor Janne heb gekocht via marktplaats! Het is zo stoer en schattig, dat ik er bijna van moet huilen als ze het aan heeft. (triest, maar waar helaas!) Ik ben helemaal niet zo van de merken, maar dit jasje kwam ik tegen en ik kon hem niet meer los laten. Bieden dus! En zoals je ziet, de aanhouder wint!
Ik luister nu naar
Het gesprek dat mijn buurman in de gang voert met iemand. Ik kan het net niet verstaan wat al irritant is, maar het meest irriteer ik mij eraan dat ze dadelijk Janne wakker maken met hun geouwehoer.
Welk weertype is jouw favoriet en waarom
Zonnig, niet te warm, maar zeker niet te koud. Zonder jas naar buiten, maar nog wel actief kunnen zijn is ideaal. Zuchtje wind erbij. Omdat dit je zo verlicht. Iedereen is vrolijk, actief en buiten in de weer. Bomen hebben bladeren, vogels fluiten. De dag duurt lekker lang. Er wordt geleefd!
Maar voor een flinke storm trek ik ook graag mijn jas aan! Omdat niets mijn hoofd zo leeg blaast als een stevige wind, het liefst aan zee!
Mijn doel is
Te kunnen "zijn". Ook buiten mijn vertrouwde omgeving.
Zeg iets tegen de persoon die jou getagged heeft
Lisette, ik vind het leuk om te zien en lezen hoe creatief en eerlijk je bent!
Ik zou wel eens een dagje willen ruilen met
Mijn lief! Ik wil wel eens weten hoe het is om man te zijn. Daarnaast zou ik ons gezin wel eens vanuit zijn perspectief willen ervaren. Zijn werk willen doen en met zijn collega's willen samenwerken. Ook wil ik wel weten hoe het voelt om een sportief lijf te bezitten. Lijkt me heel leerzaam allemaal!
Welke film kan ik keer op keer bekijken
Amelie. Ik zeg: KIJK AMELIE!
Wat ik lees
Van boeken lezen komt al maanden niets meer dus lees ik nu regelmatig de Happinez.
En nog regelmatiger "Weltrusten kleine muis".
Wat mij het meest plezier geeft, maar ook een schuldgevoel
Chocolade eten. Nou het meest gelukkig natuurlijk niet, maar wel in combinatie met dat schuldgevoel.
Hoe het landschap van mijn gedachten eruit ziet
Ken je het heelal? Zo ongeveer. Oneindig complex.
De laatste quote
De laatste, die ik gisteren toevallig noteerde in mijn logboek voor de opleiding is deze:
Vraag elke avond aan tafel: "Wat was het leukste dat je hebt meegemaakt vandaag?" Uit een artikel in de Hapinez over kinderen en zelfvertrouwen.
Welke vaardigheid ik zou willen hebben, wat mezelf betreft
Meeveren met het onbekende.
Waar wacht ik op
Op tijd en ruimte.
Ik gaf voor het laaste een compliment aan
Een vriendin. Dat was gisteren. Zij vertelde mij over een persoonlijke overwinning. En die overwinning was wel een complimentje waard!
Het laatste compliment dat ik kreeg was
Van Marijn. Net. Dat ik er zo slank uit zag. In mijn semi-positiejurk dus.

Sorry. Ik heb een beetje gerommeld met de tag-opdracht. Ik vond de vragen wat te veel worden, dus ik heb er een paar achterwege gelaten. Foei! Ik tag twee anderen, want acht...hahaha...!
MaMarije en Linda's Life

Vanmorgen

Op woensdag heeft het ouder-kind centrum (OKC) een speelgroep voor ouders en kinderen. Vorige week was de eerste keer dat ze open waren en ik ging heel toevallig eens kijken. Ik én nog één moeder. Er werd wat besproken, er werd mee gedacht, er was potentie. Dus wilde ik vandaag weer een kijkje gaan nemen met Janne.
Ik deed Janne haar jas aan en die stond enthousiast bij de deur te roepen van "Tientjes Tientjes!". Toen manlief belde. Hij zat in de auto, routeplanner kon Velsen Noord niet vinden. Dus ik Google kijken. Route sms'en. Ondertussen pakte ik een tasje in want er moest dit keer ook wat te drinken mee en oei, ook fruit mee. Shit, geen fruit meer in huis. Geen probleem. De sort-off-groenteman in de straat is vast al open om 9:30 uur.
Gelukkig stond Janne nog steeds enthousiast te roepen, ze laat zich niet snel van de wijs brengen. Dus Janne op de arm, tas mee, goede fietssleutel van de haak en here we go. Trap af (wij wonen op 1-hoog. Ja, met kinderwagens of boodschappen of kinderwagens, boodschappen en kinderen, is dat best een gesjouw. Maar ik klaag nog niet.) Buiten, regen! Bah. Naar de sort-off-groenteman. Hij geeft Janne de mandarijn voor niets! Wat lief denk ik, maar voor ik er erg in heb kust hij Janne snel op haar wang. BAH! BAH! Daar houd ik dus niet van hè mensen. Van die vreemden die opeens met hun smerige plakkerige lippen aan mijn kind zitten. Ik krijg daar doordraai neigingen van. Flip-out neigingen. Killer-mom neigingen, begrijpt u!
Ik haal de fietsstoel van de papa-fiets, maar inmiddels regent het echt heel hard. Manlief belt weer, had niet naar mij geluisterd, was verdwaald en inmiddels opweg naar huis. [zucht]
Ik loop toch maar naar boven voor Janne haar regenjas. Ik laat haar zelf naar de fiets lopen, terwijl ik vast wat vooruit loop met de spullen. Dan, natuurlijk, een huilende Janne, die op haar knieën in een waterplas is gevallen. Kus erop, fietsstoel op mijn fiets, Janne erin. Dan kom ik tot de ontdekking dat Janne eerst vast moet zitten voor de regenjas aan kan, dus jas weer uit. Eindelijk wil ik weg rijden.Shit nóg een slot vergeten los te maken. Lang leven Amsterdam!
Ik fiets de straat uit en de zon breekt door. [zucht]
En toen, lieve mensen, dacht ik aan u. Ja zeker. Aan u, die dit met grote regelmaat en in alle vroegte doet om op tijd op de crèche te arriveren om vervolgens door te stomen naar uw werk. Ik heb daar te weinig bij stil gestaan. Respect!

Gewoon doen dus!

Héél lang geleden bestelde ik hier houten letters. De stofjes had ik al in huis voor Freya. Mijn moeder zeker niet ik heeft Freya al maanden af. En ik nu de letters dus ook. Steeds bleef ik hangen op het feit dat ik krenterig als ik ben dit goedje niet had besteld. Maar vandaag bedacht ik opeens, beter rafelende letters, dan letters in de kast. Zonder enige schroom griste ik snel de hobby lijm van de HEMA uit de lappenmand. Nu is het alleen zaak dat ik de letters zo ophang dat iedereen ervan af blijft, anders gaan ze waarschijnlijk wel rafelen.