Frisse wind

Ik deed mijn ogen dicht en visualiseerde. Begeleid door een vertrouwde stem. Daarna trommelde vertrouwde handen op mijn schouders. En toen begreep ik het opeens:
"ik besta binnen de eenheid"
Alles wat zich de afgelopen maanden, misschien wel jaren, aan bewustwording had opgestapeld viel in één keer op zijn plaats.
De volgende dag stelde een ander mij wat vragen. Over mijn favoriete film enzo. En plots wist ik het. Na de les belde ik mijn moeder. Ik weet wat ik voor mijn verjaardag wil, mam. De schildersezel van opa en een paar van zijn kwasten.
Heerlijk als het leven stroomt!

Er was eens...

... een meisje dat met haar prins zou trouwen in het verre Viëtnam...

Even leek het erop dat het niet zou gaan lukken. Ik was absoluut niet voorbereid op Viëtnam opzich, maar al helemaal niet op het binnen fietsen van Hanoi.
Dit is wat ik schreef aan het thuisfront:

Stel je voor: Je bent een meisje met blonde krullen en komt uit het goed doorvoedde westen. Je bent naief genoeg om te denken dat je de wereld over zou kunnen fietsen. Dan opeens fiets je van een vliegveld in Vietnam naar de hoofdstad Hanoi. Onderweg ruikt het of ze Hanoi aan het afbranden zijn, want ze steken hier en daar de berm in brand om de enorme afvalbergen die daar liggen te doen verdwijnen. Je ziet brommertjes met dode, onthoofdde varkens achterop. De levenloze beestjes slepen met hun pootjes over het asfalt. Het verkeer raast langs je en iedereen blijft stug zijn claxon ingedrukt houden, daarbij roepen ze naar je en lachen ze je uit om je veel te rode hoofd en veel te witte blote benen. Opeens mag je de grote weg naar Hanoi niet meer volgen, omdat je op de fiets bent. Je komt in een dorpje terecht waar het zo armmoedig en zo vies is. Het enige bekende is je lieve vriend die zijn hoofd koel houdt. Je begint je langzaam af te vragen waarom je hier in vredesnaam aan begonnen bent. De tranen steken in je keel. En het wordt allemaal erger, nog veel erger!

Dat meisje ben ik! Ik was behoorlijk in paniek. Zonder Arjan was ik echt doorgedraaid denk ik. Ik moet er wel bij zeggen dat we maar vier uur geslapen hadden, ik een vervelende vlucht had gehad en alleen een klein stukje vis gegeten had.
Het verkeer in Hanoi is gekkenwerk, maar zolang ik bleef fietsen was het goed. Ik was vooral bang dat er geen eten of hotel zou zijn. En dat als ik iets zou eten, ik er dood aan zou gaan, of erger nog, ik er heel ziek van zou worden! Ik was aan het hyperventileren en zat kinderliedjes te zingen om mijn ademhaling te controleren. Arjan was geweldig. Hij liet mij met rust en vertelde dat alles goed zou komen, al wist hij nog niet hoe. Stak gewoon zijn arm uit en iedereen in die enorme stroom stopte gewoon!! Ik kon er zo achteraan fietsen.
Zodra we een hotel gezien hadden, zakte de paniek al weg. Ik zou 1000 euro voor een kamer betaald hebben. In werkelijkheid betalen we 7,50 euro voor deze luxe kamer! Het vriendelijke hotel-jongetje heeft heerlijk eten voor ons gehaald. We zijn de rest van de avond binnen gebleven, ik had voorlopig wel genoeg indrukken opgedaan!

Trouwen in Hanoi...? Van-zijn-lang-zal-ze-leven-niet!
Als het aan mij ligt gaan gewoon lekker toeristje spelen, in toeristische eettentjes tosti's eten, met de trein naar Sapa en dan snel naar het meer ontwikkelde zuiden van Vietnam om daar te gaan fietsen.

Gelukkig, na een weekend acclimatiseren, was Hanoi waarrempel in een fantastische stad veranderd.

We vonden de Ambassade en daar onze beste vriend in Hanoi, Meneer de Leeuw, met wie ik alles geregeld had via de mail. We dineerden bijna (helaas bijna) met de Prins de Nederlanden en gingen in ondertrouw. Twee weken later, vandaag 4 jaar geleden, verbond André Haspels, de Ambassadeur van Nederland in Hanoi, ons in het echt! 5:00 uur Nederlandse tijd!

We vertrokken naar de Ambassade in twee verschillende taxi's. Eén met mij en onze fietsen, de ander met Arjan. Het was de meest hylarische rit van mijn leven. De avond van te voren hadden we ergens ringen gekocht. Ik een schattig ringetje van $3,- en Arjan een soort afgezaagde loden pijp. Deze ringen haalden we op het juiste moment uit onze broekzak, nog een zoen en... wij waren officiëel een echt paar!

We sliepen in een heerlijk luxe hotel. We waren dolblij met onze geluidsdichte kamer, om andere reden dan je zou denken bij een huwelijksnacht. We namen een duik in het zwembad. En we hadden rain on our weddingday!
De volgende dag begon onze huwelijksreis en vlogen we naar Nha Trang!

Meer over onze reis en trouwdag? Kijk even hier.

Honest Crap

1. Oftewel, de naakte waarheid over SusanInSite. Ook al weer vier jaar bekend als Susan van der Heijden en vroeger bekend als Susan Egging.

Maar voor ik nog meer persoonlijke details ga onthullen, en ik, voor ik er erg in heb, ergens op een dak sta met een megafoon terwijl ik mij tegelijkertijd tussen de menigte onder mij bevind, met het schaamrood op mijn kaken... Zoals in die stomme reclame.

Eigenlijk snap ik dat niet zo goed. Die waarschuwing. Ik bedoel, alles is zó electronisch tegenwoordig, dat zelfs als ik geen computer zou hebben, als ik nooit zou bloggen, nooit iets zou kopen via internet, nooit mee doe aan kortingsacties, nooit een hotel boek middels het net, dan nog zou naar mijn idee iedereen al mijn persoonlijke gegevens kunnen achterhalen. En wat dan nog. Wie ben ik. Wat is er zo interessant aan het feit dat ik in Dieren geboren ben? Nou ja, als iemand een reden weet waarom ik die waarschuwing serieus moet nemen, hoor ik het graag.

Maar goed, ik wijk enorm af van mijn prachtige Award, voor mensen die bloggen met hart & ziel, waar ik heel trots op ben. Nogmaals bedankt Lisette!

10x Susan:

1. Ik zoek een (bij)baantje voor de woensdag en/of vrijdag. Dus als iemand iets leuks en niet te ingewikkelds weet, het liefst in Amsterdam, of een goede tip heeft, tell me about it! Ik heb zin om weer iets gezelligs te ondernemen. Iets dat ik naast het coachen kan doen. Iets wat in plaats kan komen voor het gastouder zijn.
2. Na een dag (gast)ouder zijn, kruip ik het liefs om 20:30 uur in bed met een filmpje of NET 5 serie!
3. Ik vind het leuk om naar de PFAFFS te kijken. Eén van mijn nieuwste ontdekkingen. Op de één of andere manier vind ik het heel verrijkend om te zien hoe close die familie met elkaar omgaat. Dat ze bijvoorbeeld champagne opentrekken met elkaar, omdat jongste dochter/zus een nieuw vriendje heeft!
4. Als ik overprikkeld ben, kan ik niet verder kijken (en luisteren) dan mijn neus. Volgens mij moet dat er ongeveer uitzien als een kip die een worm probeert te pakken die aan een hengel vastzit en wordt voort getrokken door iemand die denkt dat dat grappig is.
5. Ik ben dol op mensen die goed zijn in hun werk. Het maakt niet uit wat ze doen, maar ik word daar zó blij van! Het heeft volgens mij nog het meest te maken met mensen die er zijn. Die gefocusd zijn op waar ze mee bezig zijn, die zien wat er moet gebeuren, die aanvoelen wat er nog nodig is om het helemaal af te maken. Mensen die er energie van krijgen om hun werk te doen.
6. Ik ben ongelofelijk kleinzerig als het om kleine pijntjes gaat. Ik kan echt 5x per dag beginnen over zo'n velletje aan je vinger bij je nagel. Als ik niet piep doet het echt pijn.
7. Ik kan niets aan anderen overlaten. Ik ben een ongegeneerde control freak!
8. Ik ben een complex wezen. Eerlijk, het heelal is er niets bij!
9. Ik heb mijn man, mijn Arjan, heel veel lief! Aanstaande zondag zijn we alweer vier jaar getrouwd!!! Ik zou morgen zo weer met hem trouwen. Hij maakt heel het bestaan logisch. Hij bevrijdt alle wormen van de hengels en daarmee mij.
10. Ik houd nog meer van onze dochter.

En de Award gaat door naar: Linda en MaMarije

Hoezee!

Met enige terughoudendheid en met empathie voor uw situatie, schreeuw ik uit: wij hebben vakantie! Wij begonnen deze vakantie met het vieren van Arjan zijn verjaardag gisteren.

En wat een feest. 's Morgens vertrokken we, na uitgebreid ontbijt, met onze mountainbikes richting Broek en Waterland. Wat een dag om te fietsen. Janne smeerden we in. Onszelf vergaten we. Twee knal rode koppies tot gevolg, maar jongens wat een dag!

En, zeg ik voorzichtig, nog altijd rekening houdend met uw gevoelens, we hebben nog zo'n hele week voor de boeg. We gaan naar Friesland! Picknicken, fietsen, zonnebrand smeren, liggen op kleedjes en leren...

taggie, ik ben 'um!

Jeetje, ik ben getagged door Land van Li! Het is de bedoeling dat ik de vragen beantwoord, er één vervang en er één toevoeg. En dat ik dan het stokje weer doorgeef.

Mijn obsessie op dit moment
Toch wel bloggen dus. Maar ook het weer! Wat een rare obsessie is dat aan het worden. Vroeger had ik er een hekel aan om me met het weer bezig te houden. Ik vind het zo zinloos! Je hebt het toch niet in de hand en ik wil mijn plannen er ook niet door laten beïnvloeden. Maar sinds Janne er is, ben ik opeens geobsedeerd door "mooi weer willen".
Wat ik nu draag
Een zwart jurkje met bloemen met een verhaal. Deze jurk was mijn eerste positiekledingstuk die ik kocht toen ik inverwachting was van Janne. (...U houdt uw adem nu in...) Het is eigenlijk helemaal geen positie jurk en vandaag durfde ik hem voor het eerst weer aan, zonder baby in mijn buik. (...U hapt opgelucht naar adem...)
Doe ik vaak een dutje
Ja, het lukt me gelukkig toch wel elke nacht een dutje te doen.
Wie heb ik voor het laatst een knuffel heb gegeven
Dat was Janne, easy, mijn meeste knuffels zijn voor haar tegenwoordig. Maar niet veel daarvoor gaf ik er één aan Arjan en ook aan vriendin Marijn!
Wat ik zou willen veranderen
Om gelukkiger te worden eigenlijk niets. De veranderingen die we ons wensen hebben we al in werking gezet. Zoals weer gaan studeren. Maar als ik iets mag kiezen, zou ik wel heel snel een nieuw huis mét tuin ín Amsterdam willen.
Wat wordt het avondeten
Aardappelen, spinazie en speklappen. Ja echt! Tenminste... tenzij het pizza wordt, want we helpen een vriendin verhuizen vandaag.
Wat ik het laatst gekocht heb
Ja, op deze vraag zat ik te wachten. Ik ben namelijk helemaal in mijn nopjes met het spijkerjasje van Bengh dat ik voor Janne heb gekocht via marktplaats! Het is zo stoer en schattig, dat ik er bijna van moet huilen als ze het aan heeft. (triest, maar waar helaas!) Ik ben helemaal niet zo van de merken, maar dit jasje kwam ik tegen en ik kon hem niet meer los laten. Bieden dus! En zoals je ziet, de aanhouder wint!
Ik luister nu naar
Het gesprek dat mijn buurman in de gang voert met iemand. Ik kan het net niet verstaan wat al irritant is, maar het meest irriteer ik mij eraan dat ze dadelijk Janne wakker maken met hun geouwehoer.
Welk weertype is jouw favoriet en waarom
Zonnig, niet te warm, maar zeker niet te koud. Zonder jas naar buiten, maar nog wel actief kunnen zijn is ideaal. Zuchtje wind erbij. Omdat dit je zo verlicht. Iedereen is vrolijk, actief en buiten in de weer. Bomen hebben bladeren, vogels fluiten. De dag duurt lekker lang. Er wordt geleefd!
Maar voor een flinke storm trek ik ook graag mijn jas aan! Omdat niets mijn hoofd zo leeg blaast als een stevige wind, het liefst aan zee!
Mijn doel is
Te kunnen "zijn". Ook buiten mijn vertrouwde omgeving.
Zeg iets tegen de persoon die jou getagged heeft
Lisette, ik vind het leuk om te zien en lezen hoe creatief en eerlijk je bent!
Ik zou wel eens een dagje willen ruilen met
Mijn lief! Ik wil wel eens weten hoe het is om man te zijn. Daarnaast zou ik ons gezin wel eens vanuit zijn perspectief willen ervaren. Zijn werk willen doen en met zijn collega's willen samenwerken. Ook wil ik wel weten hoe het voelt om een sportief lijf te bezitten. Lijkt me heel leerzaam allemaal!
Welke film kan ik keer op keer bekijken
Amelie. Ik zeg: KIJK AMELIE!
Wat ik lees
Van boeken lezen komt al maanden niets meer dus lees ik nu regelmatig de Happinez.
En nog regelmatiger "Weltrusten kleine muis".
Wat mij het meest plezier geeft, maar ook een schuldgevoel
Chocolade eten. Nou het meest gelukkig natuurlijk niet, maar wel in combinatie met dat schuldgevoel.
Hoe het landschap van mijn gedachten eruit ziet
Ken je het heelal? Zo ongeveer. Oneindig complex.
De laatste quote
De laatste, die ik gisteren toevallig noteerde in mijn logboek voor de opleiding is deze:
Vraag elke avond aan tafel: "Wat was het leukste dat je hebt meegemaakt vandaag?" Uit een artikel in de Hapinez over kinderen en zelfvertrouwen.
Welke vaardigheid ik zou willen hebben, wat mezelf betreft
Meeveren met het onbekende.
Waar wacht ik op
Op tijd en ruimte.
Ik gaf voor het laaste een compliment aan
Een vriendin. Dat was gisteren. Zij vertelde mij over een persoonlijke overwinning. En die overwinning was wel een complimentje waard!
Het laatste compliment dat ik kreeg was
Van Marijn. Net. Dat ik er zo slank uit zag. In mijn semi-positiejurk dus.

Sorry. Ik heb een beetje gerommeld met de tag-opdracht. Ik vond de vragen wat te veel worden, dus ik heb er een paar achterwege gelaten. Foei! Ik tag twee anderen, want acht...hahaha...!
MaMarije en Linda's Life

Lente is in het land!

En daar is zij dan, de Lente! Vanmorgen fietsten Janne en ik door het Vondelpark en TADA, daar was ze! Met acht piepende ganzenkuikens en een trots Gakkende moederGans als bewijs.

Op die fiets

Van alle soorten fietsen voorzien, doorkruisen wij Amsterdam. Met Janne reden we tot Leiden en terug. En straks hoop ik ook door Frankrijk.
Eerder gingen we door Spanje naar Barcalona, door Viëtnam naar Hanoi en Halong Bay.
En Arjan deed er nog een paar meer. Hij fietste alleen naar Zwitserland en ging op de fiets naar Spanje met een vriendin. En fietste door Marocco en Turkije met een vriend. Wij fietsen graag. En Janne gaat mee. Voorop, in de aanhangwagen, in de bakfiets en sinds afgelopen weekend ook achterop.
Nu alleen nog wat meer zon en wat minder regen.

drie maal negen

ONS MEISJE IS VANDAAG 18+
MAANDEN, DAN TE VERSTAAN
DRIE MAAL NEGEN MAANDEN
KIJKT U ZELF MAAR
ALS U GELUKBESTENDIG BENT

Verlangen

Ik zag dit bij haar. Tja, toen wilde ik dat natuurlijk ook! Misschien kan het zo'n stokje worden?!

Zie hier onze zomer van 2008. [zucht]



Dat doet me eraan denken... Wij gaan er dit jaar aan geloven. Onze backpacks blijven in de kast en wij vertrekken naar een camping in Frankrijk. (U toch ook?! haha) Maar anyway, heeft iemand nog tips voor onderweg? Een dvd-speler vind ik zo overdreven. Er moeten toch betere tips bestaan?! Toch?!

Over geluk, bevrediging en een eigen ik

De zon ging schijnen dit weekend. En niet alleen buiten. Ook binnen in ons huis lachten de bloemetjes ons toe. En zelfs onze harten werden verlicht door verwachting, uitsluitsel en bevrediging. Met behulp van mijn ouders deden we de belasting aangifte, ronde ik mij eerste crea-project met stof af, stalden we eindelijk onze MountainBike's in Amsterdam en voorzagen we Janne van nieuwe schoenen. En god, wat word ik gelukkig van die mini All Stars!

En Janne, die ontdekte haar eigen ik. Ze leerde "nee" zeggen. Ze leerde hoe ze zich op haar knieën kan laten vallen als ze niet verder wil lopen. Ze leerde pas weer op te staan wanneer zíj dat wil. Ze leerde haar armen omhoog te doen en zich achterover gooien als je haar op wil pakken om door te lopen. Ze leerde hoe het voelt om midden op het Spui op de grond te gaan liggen. Wat fantastisch moet het zijn, de ontdekking van macht een ik!

PS Mijn crea-project bestaat uit een aantal nieuwe jurkjes voor Janne gemaakt van mijn oude T-shirts. Geïnspireerd door Bajah Freeman, die het boekje Cool Baby maakte. Er staan geweldige makkelijke tips in! Het jurkje op de foto is gemaakt van een shirt met een verhaal. Het verhaal volgt.

Eruit!

Toegegeven: sinds ik als gastouder ben gaan werken bevinden wij ons in een kleine kridietcrisis. Waar we voorheen eigenlijk nooit echt over geld na hoefden te denken, draaien we nu het spreekwoordelijke dubbeltje een keer extra om.

En het mes lijkt aan twee kanten te snijden, want als gastouder heb ik, tja hoe zeg ik dit zonder dat u mij verkeerd begrijpt. Ja, toch wat minder uitdaging dan ik in mijn werk gewend ben te hebben, wat er voor zorgt dat er een deel van mij niet optimaal gevoed wordt, waardoor er wat spanningsklachten ontstaan. Zeg ik dat netjes of niet?! Zo groeit de behoefte om af te toe eens helemaal weg te zijn van verantwoordelijkheden en verwachtingen, om helemaal tot mezelf te komen. Een weekend weg zou niet gek zijn. Maar ook zeer prijzig. Afgelopen weekend vonden wij de oplossing! Een weekend weg in eigen huis! Briljant was het!

Een weekend weg in eigen huis. Tja, wat neem je mee? Wat pak je in?

Het restaurant van het hotel had een heerlijke pasta op het menu staan. Alleen die bediening liet wat te wensen over, we konden het net zo goed zelf doen. Toch mocht dat de pret niet drukken.

In ons hotel was geen televisie en ook geen computer en wat doe je dan als dochterlief heerlijk ligt te slapen om 19:30 uur?

Een boekje lezen aan de leestafel, wat schrijven, wat kletsen en wat smikkelen van onderandere gamba's en gevulde dadels.

Onze kamer had een heerlijk bed, net als thuis, met schoon beddengoed. Het ontbijt met verse eieren en kleine Ruijtertjes kon genuttigd worden tot 9:30 uur.

Daarna gingen we naar de indoor speeltuin die Toy's 'R' us heet. Voor 16 euro heb je anderhalf uur speelplezier en mag een buggy met pop mee naar huis nemen!

Het lukte ons ternauwernood om Janne wakker te houden op de terugweg, zodat ze in het hotel kon slapen.

Na die dut nuttigde we een fantastische high tea in een nabij gelegen hotel, namelijk het Lloyd Hotel (hierover in een apparte blog meer, anders wordt het helemaal zo'n lang verhaal met overdadig geluk).

De high tea was zo volledig dat Janne ging slapen met niets dan een koekjes-diner en een halve fles pap in haar maag. Ook wij hebben het avondeten overgeslagen en hebben de avond en nacht doorgebracht met port, toastjes en een fijn gesprek.

's Morgens voelde ik me ondanks de port verlicht!

Voor 8,50 euro mochten we zwemmen in het lokale zwembad. Speciaal voor kinderen op 86cm gezet en heerlijk verwarmd. En wij konden omdebeurt banen trekken in het diepere koude bad.

's Middags huurden we een bakfiets met tent en fietsten we door twee van de vele parken in de omgeving. Janne genoot. Haar nieuwe buggy was mee en werd meteen besmeurd in de kinderboerderij die we onderweg aandeden.

En daarna... was het tijd om naar huis te gaan. Maar wat een heerlijk weekend was het. Dit gaan we vaker doen, een aanrader!

Zin in zon

Lekker buiten met de warme zon op onze huid en een lentebriesje door ons haar.

We laten onze jas op de kapstok hangen en lopen zo de deur uit voor een drankje op het terras om de hoek. Dan door naar de speeltuin in het Vondelpark. Waar papa en mama een bakkie doen terwijl dochter van de glijbaan zoeft. Heerlijk achterover hangen, lekker niets, lekker zijn, meer hoef je niet als de zon schijnt. Bloemen binnen en buiten, maar niet langer op de ruiten! Vrolijke muziek klinkt door de open ramen en deuren door de straten. We eten aardbeien en frambozen. En we gaan naar Artis! Aapjes kijken en babybeestjes. Picknicken in het gras. Lachende en gillende kinderstemmetjes die rondrennen op hun gympies.

Jeetje... was het maar zover!

Zucht...!