Honest Crap

1. Oftewel, de naakte waarheid over SusanInSite. Ook al weer vier jaar bekend als Susan van der Heijden en vroeger bekend als Susan Egging.

Maar voor ik nog meer persoonlijke details ga onthullen, en ik, voor ik er erg in heb, ergens op een dak sta met een megafoon terwijl ik mij tegelijkertijd tussen de menigte onder mij bevind, met het schaamrood op mijn kaken... Zoals in die stomme reclame.

Eigenlijk snap ik dat niet zo goed. Die waarschuwing. Ik bedoel, alles is zó electronisch tegenwoordig, dat zelfs als ik geen computer zou hebben, als ik nooit zou bloggen, nooit iets zou kopen via internet, nooit mee doe aan kortingsacties, nooit een hotel boek middels het net, dan nog zou naar mijn idee iedereen al mijn persoonlijke gegevens kunnen achterhalen. En wat dan nog. Wie ben ik. Wat is er zo interessant aan het feit dat ik in Dieren geboren ben? Nou ja, als iemand een reden weet waarom ik die waarschuwing serieus moet nemen, hoor ik het graag.

Maar goed, ik wijk enorm af van mijn prachtige Award, voor mensen die bloggen met hart & ziel, waar ik heel trots op ben. Nogmaals bedankt Lisette!

10x Susan:

1. Ik zoek een (bij)baantje voor de woensdag en/of vrijdag. Dus als iemand iets leuks en niet te ingewikkelds weet, het liefst in Amsterdam, of een goede tip heeft, tell me about it! Ik heb zin om weer iets gezelligs te ondernemen. Iets dat ik naast het coachen kan doen. Iets wat in plaats kan komen voor het gastouder zijn.
2. Na een dag (gast)ouder zijn, kruip ik het liefs om 20:30 uur in bed met een filmpje of NET 5 serie!
3. Ik vind het leuk om naar de PFAFFS te kijken. Eén van mijn nieuwste ontdekkingen. Op de één of andere manier vind ik het heel verrijkend om te zien hoe close die familie met elkaar omgaat. Dat ze bijvoorbeeld champagne opentrekken met elkaar, omdat jongste dochter/zus een nieuw vriendje heeft!
4. Als ik overprikkeld ben, kan ik niet verder kijken (en luisteren) dan mijn neus. Volgens mij moet dat er ongeveer uitzien als een kip die een worm probeert te pakken die aan een hengel vastzit en wordt voort getrokken door iemand die denkt dat dat grappig is.
5. Ik ben dol op mensen die goed zijn in hun werk. Het maakt niet uit wat ze doen, maar ik word daar zó blij van! Het heeft volgens mij nog het meest te maken met mensen die er zijn. Die gefocusd zijn op waar ze mee bezig zijn, die zien wat er moet gebeuren, die aanvoelen wat er nog nodig is om het helemaal af te maken. Mensen die er energie van krijgen om hun werk te doen.
6. Ik ben ongelofelijk kleinzerig als het om kleine pijntjes gaat. Ik kan echt 5x per dag beginnen over zo'n velletje aan je vinger bij je nagel. Als ik niet piep doet het echt pijn.
7. Ik kan niets aan anderen overlaten. Ik ben een ongegeneerde control freak!
8. Ik ben een complex wezen. Eerlijk, het heelal is er niets bij!
9. Ik heb mijn man, mijn Arjan, heel veel lief! Aanstaande zondag zijn we alweer vier jaar getrouwd!!! Ik zou morgen zo weer met hem trouwen. Hij maakt heel het bestaan logisch. Hij bevrijdt alle wormen van de hengels en daarmee mij.
10. Ik houd nog meer van onze dochter.

En de Award gaat door naar: Linda en MaMarije

Slaap Janne slaap

En daar zijn we weer. Thuis. De enorme berg was heeft zich inmiddels gesplitst in twee keurige bergen. Eén schone en één nog altijd ongewassen. Ik laat het maar even zo.Ik heb tenslotte nog een paar dagen vakantie.
Natuurlijk ga ik u nu niet lastig vallen met hoe geweldig het allemaal was, want dat was het natuurlijk. En hoe heerlijk het ook was, thuis is alles dan weer anders. Of eigenlijk juist niet. Alles is weer zoals het was, met allerlei dingen die je opnieuw moet accepteren. Zoals bijvoorbeeld de herrie op straat. Jee, wat stoor ik mij daar aan. Wat een herrie is het hier! Dan maar bloedheet in huis, ik heb de ramen en deuren dicht.
Ook is Janne in die drie weken tijd opeens een twee jarige peuter geworden, al moet ze nog jarig worden. Ze praat (en praat en praat en praat). Ze klauterd, klimt, springt en alles met even veel overmoed. Waar ze voorheen nog erg voorzichtig was, stuiterd ze nu gewoon van een betonnenblok af. Hoppa! roept ze dan. Ze spreekt vreemden aan. Wil alles zelf doen. En dan bedoel ik niet zelf haar schoenen aan doen, want dat is inmiddels al oud nieuws. Nee, ze loopt wel even zelf naar oma (van Amsterdam naar Brabant). Erg groot dus!

Maar dan het slapen (van Janne). In de vakantie ging dat flink mis. Plotseling wilde ze niet dat papa haar naar bed bracht. En daar waren wij het uiteraard niet mee eens. Dus begingen wij onze grote fout. De tweede dag in de camper bracht Arjan haar gewoon naar bed. Twee uur later en twee maag-in-houd'en-over-het-matras later, nam ik toch het maar over. Na deze ervaring kozen wij eieren voor ons geld wat deze vakantie betreft, wat inhield dat ik ons gevoelige meisje de gehele vakantie naar bed bracht. Ze was zo geschrokken van dit avontuur dat het mij de eerste twee weken elke avond zo'n anderhafuur (ja, u leest het goed, ander-half-uur!) koste voor ze sliep. En 's middags ook een klein uur. Na twee weken ging het iets beter en duurde het meestal maar een klein uurtje. Ik kan u verklappen dat ik regelmatig met stoom uit mijn oren de camper uitkwam.
Ik kan dan pedagoochelaar zijn (zoals één van u mij ooit noemde), maar als het om eigen kinderen gaat is dat toch echt een ander verhaal!
Inmiddels zijn we thuis de boel weer wat aan het rechttrekken. Vanmiddag ging ze vrij snel slapen, zonder dat ik erbij heb gezeten. Helaas zijn de avonden altijd moeilijker geweest. Ik pas de ik-zit-erbij-maar-op-afstand-en-zeg-niets methode toe. Zo'n methode dat als je die leest je denkt: dat doet toch niemand echt?! Een uur heb ik er gisteren naast gezeten. Ik heb nog even gesmokkeld, omdat ze op enig moment bij mijn teen kon. Mijn hand is eigenlijk haar favoriete knuffel. En ik kan het nu leuk opschrijven, maar ik kan u vertellen dat de tranen gisteren over mijn wangen liepen toen ze me huilend smekend om mijn teen vroeg, die ik toch maar had verplaatst. Teen heppuhuh!!! En ik alleen maar mijn hoofd schudde en sssst fluisterde.
Vandaag duurde het ook een uur. Ik was iets verder weg gaan zitten. Geen tenen meer! Gelukkig probeerde ze het vandaag met humor. Ze haalde werkelijk alles uit de kast. Ze verzon zelfs een splinter in haar teen. Ze kan het woord niet eens uitspreken limper, noemt ze het. Ook deed ze me voor hoe ze me in mijn teen zou bijten. Of ik haar even mijn teen wilde geven, Lo hap mama, Ja? Tijk! En dan beet ze in haar eigen teen. Toen ik de deur van haar kamer halverwege open deed (Ja, ik bedoel het was snikheet en ik mocht ook al niets zeggen en ik zat al een klein uur, het was niet dat zij al bijna sliep, zij stond te springen, dus even smokkelen mocht. vond ik.) werd ze even stil. Daarna keek ze me aan en en zei dat als dadelijk de zon in haar oog zou komen, ik de deur wel weer dicht moest doen. Ja? Mama? Gelukkig kwam er geen zon, maar de maan en uiteindelijk viel ze dan toch in slaap. Ik ben verbaasd (en gebroken)!

Beste potentiële inbreker,

Omdat u natuurlijk meeleest, weet u dat wij binnenkort op vakantie gaan. Wellicht heeft u ook vernomen dat wij dit jaar de laptop thuis laten. Nu dacht ik, laat ik dan dan ook de overige informatie meteen geven, dan weet u waar u aan toe bent, waneer u ons huis wenst te bezoeken.
Buiten de laptop (die toch ook al weer gauw een jaar of vijf oud is) bevinden er zich in ons huis geen waardevolle spullen. Alles van waarde is ingepakt en reist in een klein autostoeltje in de camper mee door Frankrijk. Daarbij is ons huis goed afgesloten met beveiligde sloten, versterkt met hier en daar een extra schuifje of knip. Onze overbuurman, de zeer vriendelijke maar nieuwsgierige meneer J, ook wel bekend als Sherlock Holmes van de buurt, zal naast alle andere huizen van de straat ook die van ons nauwlettend in de gaten houden. Daarbij versperren de gordijnen weliswaar het zicht naar buiten, maar zijn ze niet echt privacy gevoelig doordat u (en alle anderen) wel van buiten naar binnen kunt kijken.
Onze bovenburen die dezelfde voordeur genieten als wijzelf zijn gewoon thuis. Houdt u ook rekening met de dunne muren, er is geen reden om die twee sterke mannen midden in de nacht wakker te maken met uw geschuivel.

Rest mij nog u eraan te herinneren dat u niet welkom bent, maar daar trekt u zich doorgaans niet zoveel van aan. Mocht u echter beslissen ons huis links te laten liggen, dan ben ik u daar zeer erkentelijk voor!

Met vriendelijke groet,
Susan

Vanuit een geluidloos stilhouden

En daar ben ik opeens weer. Opgedoken uit een geluidloos stilhouden.
Ik was even druk. Schrijf een visualisatie en maak hem helemaal perfect, was de opdracht. En dat tegen een perfectionist gezegd...
Ik was druk schijvende en visualiserende toen er een blaasontsteking gebeurde. De kuur die er voor nodig is om deze te stoppen, is nogal van het slaapverwekkende soort. Gapend en zuchtend sleepte ik mij door twee lesdagen heen. Eigenlijk anderhalve lesdag, want vanmiddag besloot deze vrouw om in de trein te kruipen, terug naar het overvolle Amsterdam, om daar op bed in het park te gaan liggen met haar lief en lieve dochter.
Ik was klaar. Geen energie meer om het college over veranderingen verder te volgen, geen puf om aantekeningen uit te werken, geen zin in Paasinkopen, te lui om het huis te poetsen. Maar na een paar uurtjes park (en niet het Vondelpark dit keer, want daar breek je je benen over de mensen, kinderen en honden en dan vooral over de niet-kunnen-fietsende toeristen), ben ik weer net fit genoeg om u alvast een zeer Vrolijk Pasen toe te wensen!

Crea is de norm

Okay, creatief is in. Foto's van het weekend zijn uit. Zo meet ik aan mijn reacties.
Nu is het zo; ik heb crea-ideeën. Ik ben geen crea-doe, meer een crea-hoe?
Maar mijn laaste idee is er weer één die neigt naar het briljante. Bescheidenheid is ook al niet mijn sterkste kant.
Zoals u weet reizen wij af naar het zonnige Frankrijk deze zomer.
Heb ik al vertelt dat wij daar geheel naakt zullen verblijven? Nee? Hummm... vast ontkenning. Naakt dus. Drie weken. Maar mijn briljante idee heeft niets te maken met naaktheid. Het heeft alles te maken met de reis ernaar toe waar ik een poosje terug al tips voor vroeg.
Inmiddels bestelde ik een kinderwalkman via marktplaats. Compleet met tien bandjes met kinderliedjes en verhaaltjes. Ik kreeg hem thuis gestuurd in een vrolijke kadoverpakking, daar werd ik vrolijk van! Als ik ooit iets verkoop via marktplaats, dan doe ik het ook zo!
Jee, ik blijf maar afdwalen. Terwijl u juist zo zit te wachten op nieuwe creatieve input.
Goed. U kent wellicht de playtray. Nee, dat is niet iets van Durex. Wel, lieve mensen, ik mijn moeder gaat deze namaken volgens mijn eigen ontwerp.
Iets met een rits, om te zippen, waar een vrolijk beestje in verstopt zit. Een vakje met drukknoop voor de viltfiguren en hier en daar een vrolijke knoop, voor wat ik bij haar zag. Er komen veters om te strikken, drie linten met klitteband-omvouw voor tutjes, boekjes, popjes, etc. Vooral wisselbare frutsels.
Ik dacht de onderkant van badstof te maken (i.v.m. hitte) en misschien de bovenkant wel van dit spul. Er komt uiteraard een rits in om hem te kunnen wassen. Schuimrubber laat ik op maat snijden bij een schuimrubberkoning. En de vast-zet-klik-band klikt aan twee kanten zodat hij makkelijk te plaatsen en verwijderen is.
En wat mij nou zo leuk lijkt. Is dat u dit geweldige idee meeneemt in uw crea-brainstormsessies. Wellicht vol enthousiasme en dankbaar met mijn idee aan de slag gaat om uw eigen reis naar uiteraard Frankrijk te vergemakkelijken. En mij mijn moeder tips geeft over hoe, wat en wat nog meer!
Ik zeg, briljant!

1 april!

Tja, 1 april. Toch vraag ik me af. Zouden we er niet wat meer mee kunnen. Ik bedoel het is zo'n beetje wereldwijd de dag der grappen. En ik kom niet verder dan deze foto. Zonde. Verloren kansen, onbenutte talenten! En u? Bent u nog ergens ingetuind? Of beter... heeft u er nog iemand ingetuind?

taggie, ik ben 'um!

Jeetje, ik ben getagged door Land van Li! Het is de bedoeling dat ik de vragen beantwoord, er één vervang en er één toevoeg. En dat ik dan het stokje weer doorgeef.

Mijn obsessie op dit moment
Toch wel bloggen dus. Maar ook het weer! Wat een rare obsessie is dat aan het worden. Vroeger had ik er een hekel aan om me met het weer bezig te houden. Ik vind het zo zinloos! Je hebt het toch niet in de hand en ik wil mijn plannen er ook niet door laten beïnvloeden. Maar sinds Janne er is, ben ik opeens geobsedeerd door "mooi weer willen".
Wat ik nu draag
Een zwart jurkje met bloemen met een verhaal. Deze jurk was mijn eerste positiekledingstuk die ik kocht toen ik inverwachting was van Janne. (...U houdt uw adem nu in...) Het is eigenlijk helemaal geen positie jurk en vandaag durfde ik hem voor het eerst weer aan, zonder baby in mijn buik. (...U hapt opgelucht naar adem...)
Doe ik vaak een dutje
Ja, het lukt me gelukkig toch wel elke nacht een dutje te doen.
Wie heb ik voor het laatst een knuffel heb gegeven
Dat was Janne, easy, mijn meeste knuffels zijn voor haar tegenwoordig. Maar niet veel daarvoor gaf ik er één aan Arjan en ook aan vriendin Marijn!
Wat ik zou willen veranderen
Om gelukkiger te worden eigenlijk niets. De veranderingen die we ons wensen hebben we al in werking gezet. Zoals weer gaan studeren. Maar als ik iets mag kiezen, zou ik wel heel snel een nieuw huis mét tuin ín Amsterdam willen.
Wat wordt het avondeten
Aardappelen, spinazie en speklappen. Ja echt! Tenminste... tenzij het pizza wordt, want we helpen een vriendin verhuizen vandaag.
Wat ik het laatst gekocht heb
Ja, op deze vraag zat ik te wachten. Ik ben namelijk helemaal in mijn nopjes met het spijkerjasje van Bengh dat ik voor Janne heb gekocht via marktplaats! Het is zo stoer en schattig, dat ik er bijna van moet huilen als ze het aan heeft. (triest, maar waar helaas!) Ik ben helemaal niet zo van de merken, maar dit jasje kwam ik tegen en ik kon hem niet meer los laten. Bieden dus! En zoals je ziet, de aanhouder wint!
Ik luister nu naar
Het gesprek dat mijn buurman in de gang voert met iemand. Ik kan het net niet verstaan wat al irritant is, maar het meest irriteer ik mij eraan dat ze dadelijk Janne wakker maken met hun geouwehoer.
Welk weertype is jouw favoriet en waarom
Zonnig, niet te warm, maar zeker niet te koud. Zonder jas naar buiten, maar nog wel actief kunnen zijn is ideaal. Zuchtje wind erbij. Omdat dit je zo verlicht. Iedereen is vrolijk, actief en buiten in de weer. Bomen hebben bladeren, vogels fluiten. De dag duurt lekker lang. Er wordt geleefd!
Maar voor een flinke storm trek ik ook graag mijn jas aan! Omdat niets mijn hoofd zo leeg blaast als een stevige wind, het liefst aan zee!
Mijn doel is
Te kunnen "zijn". Ook buiten mijn vertrouwde omgeving.
Zeg iets tegen de persoon die jou getagged heeft
Lisette, ik vind het leuk om te zien en lezen hoe creatief en eerlijk je bent!
Ik zou wel eens een dagje willen ruilen met
Mijn lief! Ik wil wel eens weten hoe het is om man te zijn. Daarnaast zou ik ons gezin wel eens vanuit zijn perspectief willen ervaren. Zijn werk willen doen en met zijn collega's willen samenwerken. Ook wil ik wel weten hoe het voelt om een sportief lijf te bezitten. Lijkt me heel leerzaam allemaal!
Welke film kan ik keer op keer bekijken
Amelie. Ik zeg: KIJK AMELIE!
Wat ik lees
Van boeken lezen komt al maanden niets meer dus lees ik nu regelmatig de Happinez.
En nog regelmatiger "Weltrusten kleine muis".
Wat mij het meest plezier geeft, maar ook een schuldgevoel
Chocolade eten. Nou het meest gelukkig natuurlijk niet, maar wel in combinatie met dat schuldgevoel.
Hoe het landschap van mijn gedachten eruit ziet
Ken je het heelal? Zo ongeveer. Oneindig complex.
De laatste quote
De laatste, die ik gisteren toevallig noteerde in mijn logboek voor de opleiding is deze:
Vraag elke avond aan tafel: "Wat was het leukste dat je hebt meegemaakt vandaag?" Uit een artikel in de Hapinez over kinderen en zelfvertrouwen.
Welke vaardigheid ik zou willen hebben, wat mezelf betreft
Meeveren met het onbekende.
Waar wacht ik op
Op tijd en ruimte.
Ik gaf voor het laaste een compliment aan
Een vriendin. Dat was gisteren. Zij vertelde mij over een persoonlijke overwinning. En die overwinning was wel een complimentje waard!
Het laatste compliment dat ik kreeg was
Van Marijn. Net. Dat ik er zo slank uit zag. In mijn semi-positiejurk dus.

Sorry. Ik heb een beetje gerommeld met de tag-opdracht. Ik vond de vragen wat te veel worden, dus ik heb er een paar achterwege gelaten. Foei! Ik tag twee anderen, want acht...hahaha...!
MaMarije en Linda's Life

Verveling

Ik kwam net Frank Rijkaard tegen in het Vondelpark. Hij liet zijn een hond uit.
Ik riep van Hé Frank, hoe gaat ie?! En hij zei Prima Susan, leuk dat je het vraagt. Ik weet ook niet wat dat is. Dan zijn ze bekend en dan blijken ze jou ook meteen te kennen.
Vorige week liep ik Roland Koopman tegen het lijf hier in de straat. Hij bracht zijn een zoontje naar school.
Ik feliciteerde hem met het feit dat hij zo slim is. En hij deed hetzelfde bij mij. Kijk, op mensenkennis scoort hij ook hoog!

Ik hoop dat ik snel weer beter ben. U hoopt dat vast ook.