Ook iets serieus vandaag!

Op deze dag vol onzin, grapjes en plagerijen leerde ik iets heel serieus. Of eigenlijk was het voor mij heel logisch. Maar hier las ik het. Zwart op wit. Ondersteund door de wetenschap.

Huilen
Huilen is de enige manier waarop een pasgeborene of klein kind zijn onlustgevoelens kan uiten. Het moet dan ook heel serieus worden genomen. Het is voor het kind even erg als het klinkt.
Vaak zeggen jonge ouders: “Ach we pakken haar wel op als ze huilt, maar niet meteen. We laten haar eerst een kwartiertje huilen. Soms iets langer. We kunnen niet op elke kik reageren.”
Diverse onderzoeken hebben aangetoond hoe desastreus dit voor het jonge kind is.
Ouders moeten inzien dat een baby onnodig laten huilen het kind blijvende schade toebrengt. Het zenuwstelsel verandert erdoor, zodat het vatbaar wordt voor toekomstige trauma’s.
Dus als het enigszins mogelijk is, pak je baby dan op als ze huilt, overdag of ’s nachts, en blijf bij haar zolang ze van streek is.
Bron: De herontdekking van het ware zelf. Door: Ingeborg Bosch

Het artikel dat dit onderbouwd is hier te vinden! Het is zeker de moeite waard om dit te lezen!

Zijn we verloren.... of niet?

Frisse wind

Ik deed mijn ogen dicht en visualiseerde. Begeleid door een vertrouwde stem. Daarna trommelde vertrouwde handen op mijn schouders. En toen begreep ik het opeens:
"ik besta binnen de eenheid"
Alles wat zich de afgelopen maanden, misschien wel jaren, aan bewustwording had opgestapeld viel in één keer op zijn plaats.
De volgende dag stelde een ander mij wat vragen. Over mijn favoriete film enzo. En plots wist ik het. Na de les belde ik mijn moeder. Ik weet wat ik voor mijn verjaardag wil, mam. De schildersezel van opa en een paar van zijn kwasten.
Heerlijk als het leven stroomt!

Honest Crap

1. Oftewel, de naakte waarheid over SusanInSite. Ook al weer vier jaar bekend als Susan van der Heijden en vroeger bekend als Susan Egging.

Maar voor ik nog meer persoonlijke details ga onthullen, en ik, voor ik er erg in heb, ergens op een dak sta met een megafoon terwijl ik mij tegelijkertijd tussen de menigte onder mij bevind, met het schaamrood op mijn kaken... Zoals in die stomme reclame.

Eigenlijk snap ik dat niet zo goed. Die waarschuwing. Ik bedoel, alles is zó electronisch tegenwoordig, dat zelfs als ik geen computer zou hebben, als ik nooit zou bloggen, nooit iets zou kopen via internet, nooit mee doe aan kortingsacties, nooit een hotel boek middels het net, dan nog zou naar mijn idee iedereen al mijn persoonlijke gegevens kunnen achterhalen. En wat dan nog. Wie ben ik. Wat is er zo interessant aan het feit dat ik in Dieren geboren ben? Nou ja, als iemand een reden weet waarom ik die waarschuwing serieus moet nemen, hoor ik het graag.

Maar goed, ik wijk enorm af van mijn prachtige Award, voor mensen die bloggen met hart & ziel, waar ik heel trots op ben. Nogmaals bedankt Lisette!

10x Susan:

1. Ik zoek een (bij)baantje voor de woensdag en/of vrijdag. Dus als iemand iets leuks en niet te ingewikkelds weet, het liefst in Amsterdam, of een goede tip heeft, tell me about it! Ik heb zin om weer iets gezelligs te ondernemen. Iets dat ik naast het coachen kan doen. Iets wat in plaats kan komen voor het gastouder zijn.
2. Na een dag (gast)ouder zijn, kruip ik het liefs om 20:30 uur in bed met een filmpje of NET 5 serie!
3. Ik vind het leuk om naar de PFAFFS te kijken. Eén van mijn nieuwste ontdekkingen. Op de één of andere manier vind ik het heel verrijkend om te zien hoe close die familie met elkaar omgaat. Dat ze bijvoorbeeld champagne opentrekken met elkaar, omdat jongste dochter/zus een nieuw vriendje heeft!
4. Als ik overprikkeld ben, kan ik niet verder kijken (en luisteren) dan mijn neus. Volgens mij moet dat er ongeveer uitzien als een kip die een worm probeert te pakken die aan een hengel vastzit en wordt voort getrokken door iemand die denkt dat dat grappig is.
5. Ik ben dol op mensen die goed zijn in hun werk. Het maakt niet uit wat ze doen, maar ik word daar zó blij van! Het heeft volgens mij nog het meest te maken met mensen die er zijn. Die gefocusd zijn op waar ze mee bezig zijn, die zien wat er moet gebeuren, die aanvoelen wat er nog nodig is om het helemaal af te maken. Mensen die er energie van krijgen om hun werk te doen.
6. Ik ben ongelofelijk kleinzerig als het om kleine pijntjes gaat. Ik kan echt 5x per dag beginnen over zo'n velletje aan je vinger bij je nagel. Als ik niet piep doet het echt pijn.
7. Ik kan niets aan anderen overlaten. Ik ben een ongegeneerde control freak!
8. Ik ben een complex wezen. Eerlijk, het heelal is er niets bij!
9. Ik heb mijn man, mijn Arjan, heel veel lief! Aanstaande zondag zijn we alweer vier jaar getrouwd!!! Ik zou morgen zo weer met hem trouwen. Hij maakt heel het bestaan logisch. Hij bevrijdt alle wormen van de hengels en daarmee mij.
10. Ik houd nog meer van onze dochter.

En de Award gaat door naar: Linda en MaMarije

En de winnaar is...

Uit de vijf reacties met één echte inschrijving en één dubio, was de verloting niet heel ingewikkeld.
Dus MaMarije als je nog wilt, maken we een afspraak! Lijkt me ontzettend leuk en reuze spannend. En ook Linda, als je dubio een JA wordt ben je van harte welkom.
Zondag werd een zeer intensief en lang weekend (lichaamswerk en supervisie) met een hele mooie beoordeling afgesloten. Ik ben klaar voor de volgende stap. Jullie ook?

CoachKado

Nieuwe give-a-way in blogland, here is the deal:
Ik wil coachen. Ik ben nog in opleiding en kan mij, in tegenstelling tot mijn man, nog geen LifeCoach noemen. Nu dacht ik, misschien kent u iemand die u blij zou kunnen maken met 2 sessies bij een soon-to-be-LifeCoach.
Ik wil u daarbij helpen door via deze weg 2x2 sessies te "verloten".

Wat houdt het in:
Een intake gesprek van één à anderhalf uur waarin we de vraag van de desbetreffende persoon helder krijgen en waarin we af stemmen op elkaars verwachtingen.
Vervolgens maken we (indien wenselijk) een tweede afspraak, waarin we ruim een uur de tijd nemen om dieper op de vraag in te gaan.
Mocht er na deze twee sessies behoefte bestaan om de sessies voort te zetten is dat uiteraard mogelijk. Wel zal ik dan een symbolische vergoeding vragen van €20,- per sessie.

Doorverwijzen naar een meer ervaren coach behoort uiteraard ook tot de mogelijkheden.

De spelregels:
- De persoon die gecoacht wil worden lijdt niet aan een psychiatrische aandoening.
- De persoon die gecoacht zal worden is bereid om naar Amsterdam te komen. Afhankelijk van het tijdstip dat wij overeenkomen zullen de sessies bij mij thuis plaats vinden of in een speciaal gehuurde sessieruimte.

Hoe doet u mee:
U reageert simpelweg vóór woensdag 24 juni op deze blog. Overleg wel met de betreffende persoon of deze ook werkelijk gecoacht wil worden. U mag natuurlijk ook voor uzelf meedoen.

Ik zal volgende week woensdag (24 juni) de twee winnaars bekend maken!

Levenskunst

Met trots deel ik u mede dat mijn enige echte eigen Lief zich heden ten dagen met trots LifeCoach mag noemen!
LifeCoaching is voor levenskunstenaars. Zij ontwerpen hun leven zodanig dat er geluk ontstaat voor henzelf en voor iedereen in hun omgeving.

Ja lieve mensen. Het is zo ver. Na twee jaar hard werken en lange weekenden studeren. Graag sta ik even stil bij het feit dat ons meisje binnenkort ook twee jaar wordt. Het was een prachtige en roerige tijd. Zo'n klein wondertje verandert je leven drastisch, zoals u zult begrijpen als u zelf ook kinderen heeft. Daarnaast is de opleiding zo ontworpen dat je zelf een heel coachingstraject moet ondergaan. Je leert de technieken en theorie door het met elkaar te oefenen. Je werkt met Real-life-issues, ook die van jezelf. En dit laat geen mens ongeroerd, kan ik u vertellen. Je wordt binnenstebuiten gekeerd en uitgedaagd om je diepste weerstanden en afweermechanismen onder ogen te komen en uit te schakelen. Alle ballast van jaren wordt tijdens de opleiding doorgewerkt. En daarna is er verlossing. En nu dus ook verlossing in de vorm van een papiertje.
Hoera!

Een eind aan de zeer onstuimige tijd. Maar we zijn er nog niet helemaal. Zoals u wellicht weet zit ik momenteel midden in dezelfde opleiding en dus ook hetzelfde proces.
Maar lieve mensen, blijf in de buurt...
Iedereen in hun omgeving! Het staat er echt!

Make a change!

Noot: Als u liever niet wilt veranderen of zich bewust wil worden, kunt u dit bericht beter niet lezen!
Verandering is moeilijk. Zelf veranderen is moeilijk. Ik had er afgelopen zaterdag een college van 6 uur over. Denkt u zich in, 6 uur! Zo moeilijk is veranderen dus. En ik ben aan het veranderen. Dat is coaching. Bewust worden/maken. En dan is er geen weg meer terug. Tenminste als je het goed wilt doen voor jezelf. Zo sprak ik afgelopen vrijdag nog met mijn innerlijke criticus. Jazeker! Daar kunt u mee praten hoor! Dat doet hij tenslotte ook met u. De hele dag. Ongevraagd. Hij is er o.a. de oorzaak van dat u niet vrij kunt zijn in uw zijn. Hij zeurt, knaagt en kleineert. Hij maakt gebruik van angsten en toepasselijke situaties. Let u maar eens op. U zal hem spoedig herkennen. En wensen dat u hem nooit herkend had. En als u hem herkent, dan word u zich bewust en kunt u iets veranderen.
Maar goed, ik praatte dus met haar, of eigenlijk zij met mij. Ja inderdaad, mijn innerlijke criticus is een vrouw. Zo'n verwaande beterweter. Onaardig dat ze was! Niet normaal. Met als functie mij te beschermen. Jaja! Dat zeggen ze allemaal, die innerlijke criticussen! Ze beschermt mij o.a. tegen aanpassing. Ik moet mezelf zijn, anders legt ze me lam met de meest vreselijke kritiek en met ogenschijnlijk onoverkomelijke problemen. Ze scheldt me uit voor stom schaap, om maar een voorbeeld te noemen zonder meteen dit bericht als 18+ te moeten markeren. Ik heb haar braaf aangehoord. En uiteindelijk heeft ze beloofd wat meer op de achtergrond te blijven. Ze vond het wel geestig om met haar armen overelkaar achterover te leunen en toe te kijken hoe ik op mijn bek ga, zei ze. Dus daar ga ik dan. Alleen de wijde wereld in. Wetende dat het pijn gaat doen. Wetende dat die innerlijke criticus me af zal maken op het moment dat het pijn doet. Nou en, veranderen is nou eenmaal moeilijk! Here I come!

Vanuit een geluidloos stilhouden

En daar ben ik opeens weer. Opgedoken uit een geluidloos stilhouden.
Ik was even druk. Schrijf een visualisatie en maak hem helemaal perfect, was de opdracht. En dat tegen een perfectionist gezegd...
Ik was druk schijvende en visualiserende toen er een blaasontsteking gebeurde. De kuur die er voor nodig is om deze te stoppen, is nogal van het slaapverwekkende soort. Gapend en zuchtend sleepte ik mij door twee lesdagen heen. Eigenlijk anderhalve lesdag, want vanmiddag besloot deze vrouw om in de trein te kruipen, terug naar het overvolle Amsterdam, om daar op bed in het park te gaan liggen met haar lief en lieve dochter.
Ik was klaar. Geen energie meer om het college over veranderingen verder te volgen, geen puf om aantekeningen uit te werken, geen zin in Paasinkopen, te lui om het huis te poetsen. Maar na een paar uurtjes park (en niet het Vondelpark dit keer, want daar breek je je benen over de mensen, kinderen en honden en dan vooral over de niet-kunnen-fietsende toeristen), ben ik weer net fit genoeg om u alvast een zeer Vrolijk Pasen toe te wensen!

Zaterdag op de boerderie

En vrijdag was ik op school. Mensen wat heb ik het naar mijn zin!

taggie, ik ben 'um!

Jeetje, ik ben getagged door Land van Li! Het is de bedoeling dat ik de vragen beantwoord, er één vervang en er één toevoeg. En dat ik dan het stokje weer doorgeef.

Mijn obsessie op dit moment
Toch wel bloggen dus. Maar ook het weer! Wat een rare obsessie is dat aan het worden. Vroeger had ik er een hekel aan om me met het weer bezig te houden. Ik vind het zo zinloos! Je hebt het toch niet in de hand en ik wil mijn plannen er ook niet door laten beïnvloeden. Maar sinds Janne er is, ben ik opeens geobsedeerd door "mooi weer willen".
Wat ik nu draag
Een zwart jurkje met bloemen met een verhaal. Deze jurk was mijn eerste positiekledingstuk die ik kocht toen ik inverwachting was van Janne. (...U houdt uw adem nu in...) Het is eigenlijk helemaal geen positie jurk en vandaag durfde ik hem voor het eerst weer aan, zonder baby in mijn buik. (...U hapt opgelucht naar adem...)
Doe ik vaak een dutje
Ja, het lukt me gelukkig toch wel elke nacht een dutje te doen.
Wie heb ik voor het laatst een knuffel heb gegeven
Dat was Janne, easy, mijn meeste knuffels zijn voor haar tegenwoordig. Maar niet veel daarvoor gaf ik er één aan Arjan en ook aan vriendin Marijn!
Wat ik zou willen veranderen
Om gelukkiger te worden eigenlijk niets. De veranderingen die we ons wensen hebben we al in werking gezet. Zoals weer gaan studeren. Maar als ik iets mag kiezen, zou ik wel heel snel een nieuw huis mét tuin ín Amsterdam willen.
Wat wordt het avondeten
Aardappelen, spinazie en speklappen. Ja echt! Tenminste... tenzij het pizza wordt, want we helpen een vriendin verhuizen vandaag.
Wat ik het laatst gekocht heb
Ja, op deze vraag zat ik te wachten. Ik ben namelijk helemaal in mijn nopjes met het spijkerjasje van Bengh dat ik voor Janne heb gekocht via marktplaats! Het is zo stoer en schattig, dat ik er bijna van moet huilen als ze het aan heeft. (triest, maar waar helaas!) Ik ben helemaal niet zo van de merken, maar dit jasje kwam ik tegen en ik kon hem niet meer los laten. Bieden dus! En zoals je ziet, de aanhouder wint!
Ik luister nu naar
Het gesprek dat mijn buurman in de gang voert met iemand. Ik kan het net niet verstaan wat al irritant is, maar het meest irriteer ik mij eraan dat ze dadelijk Janne wakker maken met hun geouwehoer.
Welk weertype is jouw favoriet en waarom
Zonnig, niet te warm, maar zeker niet te koud. Zonder jas naar buiten, maar nog wel actief kunnen zijn is ideaal. Zuchtje wind erbij. Omdat dit je zo verlicht. Iedereen is vrolijk, actief en buiten in de weer. Bomen hebben bladeren, vogels fluiten. De dag duurt lekker lang. Er wordt geleefd!
Maar voor een flinke storm trek ik ook graag mijn jas aan! Omdat niets mijn hoofd zo leeg blaast als een stevige wind, het liefst aan zee!
Mijn doel is
Te kunnen "zijn". Ook buiten mijn vertrouwde omgeving.
Zeg iets tegen de persoon die jou getagged heeft
Lisette, ik vind het leuk om te zien en lezen hoe creatief en eerlijk je bent!
Ik zou wel eens een dagje willen ruilen met
Mijn lief! Ik wil wel eens weten hoe het is om man te zijn. Daarnaast zou ik ons gezin wel eens vanuit zijn perspectief willen ervaren. Zijn werk willen doen en met zijn collega's willen samenwerken. Ook wil ik wel weten hoe het voelt om een sportief lijf te bezitten. Lijkt me heel leerzaam allemaal!
Welke film kan ik keer op keer bekijken
Amelie. Ik zeg: KIJK AMELIE!
Wat ik lees
Van boeken lezen komt al maanden niets meer dus lees ik nu regelmatig de Happinez.
En nog regelmatiger "Weltrusten kleine muis".
Wat mij het meest plezier geeft, maar ook een schuldgevoel
Chocolade eten. Nou het meest gelukkig natuurlijk niet, maar wel in combinatie met dat schuldgevoel.
Hoe het landschap van mijn gedachten eruit ziet
Ken je het heelal? Zo ongeveer. Oneindig complex.
De laatste quote
De laatste, die ik gisteren toevallig noteerde in mijn logboek voor de opleiding is deze:
Vraag elke avond aan tafel: "Wat was het leukste dat je hebt meegemaakt vandaag?" Uit een artikel in de Hapinez over kinderen en zelfvertrouwen.
Welke vaardigheid ik zou willen hebben, wat mezelf betreft
Meeveren met het onbekende.
Waar wacht ik op
Op tijd en ruimte.
Ik gaf voor het laaste een compliment aan
Een vriendin. Dat was gisteren. Zij vertelde mij over een persoonlijke overwinning. En die overwinning was wel een complimentje waard!
Het laatste compliment dat ik kreeg was
Van Marijn. Net. Dat ik er zo slank uit zag. In mijn semi-positiejurk dus.

Sorry. Ik heb een beetje gerommeld met de tag-opdracht. Ik vond de vragen wat te veel worden, dus ik heb er een paar achterwege gelaten. Foei! Ik tag twee anderen, want acht...hahaha...!
MaMarije en Linda's Life

RealLifeShit

Alles zakt.
En dan is er de harde waarheid mensen.
Wie gelukkig(er) wil zijn, moet hier zelf verantwoordelijkheid voor nemen.
Je zal aan de slag moeten. Ontdekken wat je verlangens zijn. En of deze verlangens je nu werkelijk gelukkiger maken, of juist het tegenovergestelde effect hebben. Er zijn koersen te bepalen, beslissingen te nemen, acties uit te voeren en technieken te leren. En dat is wat mij komend jaar te wachten staat. In de opleiding oefenen we met en op elkaar. Geen fictie, maar RealLife-shit.
En daarna, als u er prijs op stelt, leer ik het u.
Met veel enthousiasme.

Ik ben!

Hoera! Ik doe weer mee! Ik sta weer in de maatschappij. Ik denk ook weer na over andere zaken dan boodschappen, luiers, fruithapjes en middagslaapjes. Ik studeer weer!
Vandaag was de eerste dag van de rest van mijn leven mijn opleiding tot LifeCoach. En jee, wat een energie heb ik nu. Alles stroomt, vooral woorden uit mijn mond. Ik geloof dat Arjan zo'n drie kwartier geleden is opgehouden met luisteren. Nu gaat hij opeens ook hardlopen, vandaar dat ik overstap op het geschreven woord der ontlading.

Vreemd... opeens zijn de woorden op. Dan ga ik maar lekker instorten op de bank. En bespaar ik u mijn relaas over levensbomen, actiewielen, oefengroepjes en rapport maken.
[zucht]
Lekker hoor...