Zijn we verloren.... of niet?

Lente op de glijbaan

Daar zat hij op de grond Janne tikte hem aan ze deed heel zachtjes 'ga je mee van de glijbaan?', vroeg zij in gedachten Hij ging lopen naar de glijbaan Hij klom op het eerste paaltje Zij gleed en gleed nog eens hij rustte uit zij gleed op haar buik 'kom je liefbeestje?' Hij klom verder en verder zij gleed en gleed hij was boven zij wilde hem helpen 'hij komt wel', zei ik zij gleed 'mama, waar is hij nou?' 'Oh, ik zie hem al, hij is daar!' Hij was al gegleden en zat onder aan de glijbaan 'dag liefbeest!' 'dag Janne' daar vloog hij weg zij zwaaide hem uit

Zoete liefde

Mona maakt haar toetjes inderdaad met liefde!

I am the captain of my soul

Na lang wikken en wegen. Na een debat tussen mij en mijn demonen hormonen, winnen de hormonen. Ik duik mijn spekjesbed in met een dvd en drijf mee in een vilten bootje op een papieren zee. Morgen zal alles anders zijn.
En morgen was vandaag. En vandaag was heerlijk anders. Vandaag had ik een hele dag voor mijzelf. Mijn afspraken voor vandaag gingen niet door en mijn moeder kwam toch oppassen!
Ik nam het er van. Maakte van de gelegenheid gebruik om te lunchen met een goede vriend, beter bekend als mijn man. Een beetje onwennig stapte ik weer mijn leven in dat ik zo gewend was. En stond ik mezelf even toe de wereld uit te stappen die ´moeder´ heet.
Na onze lunch liepen we door de stad. Arjan terug naar zijn werk en ik dook het Tuschinski in. Ik liet me inspireren door Invictus. Een prachtige film. En wat een ontdekking om alleen naar de film te gaan, zeker ´s middags als het niet druk is. Heerlijk anoniem lachen en huilen. Je laten inspireren zonder afgeleid te worden. Aan het eind hoef je niet meteen een mening te hebben en formuleren.
Ik doe weer mee. Ik sta weer op de kaart!
En morgen speel ik weer heerlijk met mijn meisje.


Ter inspiratie;
het gedicht dat Nelson Mandela door donkere dagen hielp:

Invictus
Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find, me unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll.
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

William Ernest Henley

De campingdisco

Ik bevind mij in Morgins, Zwitserland. Samen met man en kind. Omwille van de nostalgie werken wij één weekje in het wintersport hotel waar Arjan vroeger werkte. Ik schrijf vroeger, want het is toch al weer zo'n tien jaar geleden dat hij daar zijn laatste seizoen draaide. Wij zijn dan ook tien jaar ouder dan het andere personeel, maar dat mag de pret niet drukken. Ik zie Janne groeien door de nieuwe ervaringen. Ik voel mezelf groeien. Wat doet het toch veel om los te zijn van vaste patronen. Onze gasten bestaan uit een groep jongeren van een internaat. Van een van de jongens leer ik biertjes tappen. ik ben gelukkig. Op donderdag is het disco in het dorp. Onder in de kelder van een ander hotel. Nu kan ik verklappen dat ik dol ben op van dit soort campingdisco's. De energie, de sfeer die daar van uitstraalt, maakt mij intens gelukkig. Meisjes die bij de bar hun laars uittrekken en hun geld daaruit halen, met de verklaring dat ze geen sokken aan hebben??? En met geld in je zakken rond lopen kan echt niet! Stel dat je voor schut loopt in deze toch druk bezochte kelderdisco. In een hoekje staan allemaal giechelende meisjes bij elkaar. Ik luister verhalen over hem en hem van ze af. Vooral veel stoerdoenerij en uitvergrote problemen, zijn te beluisteren. De barmannen worden aanbeden. Terecht, de lange sportieve mannen achter de bar met hun kuiltjes in hun wangen, ik word er nog bijna week van! Ik zie de twinkelende ogen van de meisjes die aan de bar iets bestellen. "Ik wil iets met alcohol. Niet te sterk, maar ik wil het wel voelen. Wat kost dat? Oh, dan doe maar een cola." De leiding staat in een andere hoek, ze praten over nostalgie. Net als ik. Tussendoor begeven de mannen zich.Ze lijken van alles te moeten regelen. De arrogante hockeyer, de dwaze deus, de looser, de coole snowboarder. Een voor een hebben ze het druk met heen en weer lopen. Naar de bar, naar buiten om te roken, naar de flipperkast (want die is er natuurlijk ook!) En dan sta ik daar dus. Moeder. 33 Jaar en stomdronken van twee gin-tonic. Op weg terug naar huis plas ik stiekem in de sneeuw achter een busje, mijn man staat plassend naast mij. Giechelend en lallend lopen we verder. En 's morgens serveren wij het ontbijt!

...

Uiterlijk dit jaar

Goede voornemens. Ik heb er maar een dit jaar. Eigenlijk heb ik er altijd maar een, want stiekem geloof ik er niet in. Tenminste, ik geloof wel in het kritisch kijken naar je leven tot nu toe en dan onderzoeken wat je zou willen veranderen. De bewustwording daarvan kan veel te weeg brengen. Zeker als je bereid bent je onderzoek wat dieper te doen dan alleen het meest voor de handliggende. Elk jaar wil ik afvallen, maar nu ga ik het echt doen... Je bereikt waarschijnlijk meer wanneer je je onderzoek wat verdiept. Wat zou je willen dat er nou echt veranderd als je je streefgewicht bereikt hebt? En zo steeds verder naar de kern.
Maar goed, ik dwaal af, want hier wilde ik het eigenlijk helemaal niet over hebben. Ik heb dan wel maar een voornemen, maar dat het een druk jaar wordt is wel duidelijk. Even een korte opsomming van mijn jaar:
Om te beginnen stop ik over enkele weken bij het gezin waar ik werk. Dit is een goede en belangrijke stap voor mij. Vervolgens ga ik op vakantie met mijn schoonouders, iets wat ik zie als een fikse uitdaging. Na terugkomst leg ik binnen een week mijn schriftelijk- en praktijkexamen af van mijn opleiding tot LifeCoach, om vervolgens drie dagen later te vertrekken naar Zwitserland om daar met Janne en Arjan een weekje te gaan werken in een wintersporthotel.
Per maart begin in vervolgens als gastouder binnen een nieuw gezin. Iets waar ik veel vertrouwen in heb, maar wat toch een uitdaging zal zijn. In maart begin ik ook als assistentmentor binnen de opleiding die ik dan net heb afgerond en wil ik ook graag als LifeCoach iets op gaan zetten.
Dan zijn er ook nog de wat bredere veranderingen, zoals verhuizen en Janne naar de peuterspeelzaal.
Blijft weinig tijd en energie over voor goede voornemens. Maar toch heb ik besloten me wat meer op mijn uiterlijk te concentreren komend jaar.
De afgelopen jaren, en de komende jaren vast en zeker ook nog, heeft vooral het innerlijk centraal gestaan. Maar nu ik de dertig toch echt een eindje gepasseerd ben en moeder ben geworden, merk ik dat mijn uiterlijk echt wat aandacht behoeft. Dus, leuke kleding, fijne kapper en ook in goede smeersels zal ik mij gaan verdiepen.

Naast wat er werkelijk gaat gebeuren en wat ik mij voorneem heb ik ook nog een paar idealen. Ik wil graag een kinderboek schrijven. En ik wil ook graag een boek gaan schrijven over mijn visie op opvoeding. Mijn hooggevoeligheid, de verandering van tijd, mijn jarenlange ervaring binnen verschillende doelgroepen en mijn natuurlijk inzicht op dit gebied hoop ik (ooit) eens te kunnen verwoorden en inzichtelijk te maken voor anderen.
Meer uit eigenbelang dan wat anders, want het lijkt me heerlijk me te kunnen uiten op dit gebied.

Daarom wil ik u uitnodigen.
U mag mij via deze site, of via mijn prive mailadres wat hiernaast staat, al uw vragen over opvoeding stellen. Ik zal deze kosteloos naar mijn visie en kennis beantwoorden. U doet mij hier een groot plezier mee. Op deze manier kom ik te weten wat er speelt aan vragen, maar krijg ik ook de kans om mijn talent te ontwikkelen en te uiten.
Laat ik daar aan toe voegen dat alle vragen uiteraard vertrouwelijk behandeld worden.

Daarnaast zou ik het fantastisch vinden dat als u informatie en/of tips heeft die mij zouden kunnen helpen mijn voornemen en/of idealen te ontwikkelen en/of realiseren, u die met mij zou willen delen.

Namelijk: In een les vertelde een leraarcoach ons het volgende:
Je geeft aan veel mensen je visitekaartje af, waarop staat wat je doet. Op die manier bouwen mensen een netwerk. Je weet dan wie je waarover bellen.
Zou het niet mooi zijn als je op je visitekaartje ook iets zou zetten als:

Ik heb een aantal idealen. Een kinderboek schrijven, een fietsreis maken door Nieuw Zeeland met mijn man en kinderen, fotograferen op hoog niveau. Ben of ken je iemand die mij een stapje dichterbij het bereiken mijn idealen kan brengen, hoor ik het graag!

Er was eens...

Frisse wind

Ik deed mijn ogen dicht en visualiseerde. Begeleid door een vertrouwde stem. Daarna trommelde vertrouwde handen op mijn schouders. En toen begreep ik het opeens:
"ik besta binnen de eenheid"
Alles wat zich de afgelopen maanden, misschien wel jaren, aan bewustwording had opgestapeld viel in één keer op zijn plaats.
De volgende dag stelde een ander mij wat vragen. Over mijn favoriete film enzo. En plots wist ik het. Na de les belde ik mijn moeder. Ik weet wat ik voor mijn verjaardag wil, mam. De schildersezel van opa en een paar van zijn kwasten.
Heerlijk als het leven stroomt!

Er was eens...

... een meisje dat met haar prins zou trouwen in het verre Viëtnam...

Even leek het erop dat het niet zou gaan lukken. Ik was absoluut niet voorbereid op Viëtnam opzich, maar al helemaal niet op het binnen fietsen van Hanoi.
Dit is wat ik schreef aan het thuisfront:

Stel je voor: Je bent een meisje met blonde krullen en komt uit het goed doorvoedde westen. Je bent naief genoeg om te denken dat je de wereld over zou kunnen fietsen. Dan opeens fiets je van een vliegveld in Vietnam naar de hoofdstad Hanoi. Onderweg ruikt het of ze Hanoi aan het afbranden zijn, want ze steken hier en daar de berm in brand om de enorme afvalbergen die daar liggen te doen verdwijnen. Je ziet brommertjes met dode, onthoofdde varkens achterop. De levenloze beestjes slepen met hun pootjes over het asfalt. Het verkeer raast langs je en iedereen blijft stug zijn claxon ingedrukt houden, daarbij roepen ze naar je en lachen ze je uit om je veel te rode hoofd en veel te witte blote benen. Opeens mag je de grote weg naar Hanoi niet meer volgen, omdat je op de fiets bent. Je komt in een dorpje terecht waar het zo armmoedig en zo vies is. Het enige bekende is je lieve vriend die zijn hoofd koel houdt. Je begint je langzaam af te vragen waarom je hier in vredesnaam aan begonnen bent. De tranen steken in je keel. En het wordt allemaal erger, nog veel erger!

Dat meisje ben ik! Ik was behoorlijk in paniek. Zonder Arjan was ik echt doorgedraaid denk ik. Ik moet er wel bij zeggen dat we maar vier uur geslapen hadden, ik een vervelende vlucht had gehad en alleen een klein stukje vis gegeten had.
Het verkeer in Hanoi is gekkenwerk, maar zolang ik bleef fietsen was het goed. Ik was vooral bang dat er geen eten of hotel zou zijn. En dat als ik iets zou eten, ik er dood aan zou gaan, of erger nog, ik er heel ziek van zou worden! Ik was aan het hyperventileren en zat kinderliedjes te zingen om mijn ademhaling te controleren. Arjan was geweldig. Hij liet mij met rust en vertelde dat alles goed zou komen, al wist hij nog niet hoe. Stak gewoon zijn arm uit en iedereen in die enorme stroom stopte gewoon!! Ik kon er zo achteraan fietsen.
Zodra we een hotel gezien hadden, zakte de paniek al weg. Ik zou 1000 euro voor een kamer betaald hebben. In werkelijkheid betalen we 7,50 euro voor deze luxe kamer! Het vriendelijke hotel-jongetje heeft heerlijk eten voor ons gehaald. We zijn de rest van de avond binnen gebleven, ik had voorlopig wel genoeg indrukken opgedaan!

Trouwen in Hanoi...? Van-zijn-lang-zal-ze-leven-niet!
Als het aan mij ligt gaan gewoon lekker toeristje spelen, in toeristische eettentjes tosti's eten, met de trein naar Sapa en dan snel naar het meer ontwikkelde zuiden van Vietnam om daar te gaan fietsen.

Gelukkig, na een weekend acclimatiseren, was Hanoi waarrempel in een fantastische stad veranderd.

We vonden de Ambassade en daar onze beste vriend in Hanoi, Meneer de Leeuw, met wie ik alles geregeld had via de mail. We dineerden bijna (helaas bijna) met de Prins de Nederlanden en gingen in ondertrouw. Twee weken later, vandaag 4 jaar geleden, verbond André Haspels, de Ambassadeur van Nederland in Hanoi, ons in het echt! 5:00 uur Nederlandse tijd!

We vertrokken naar de Ambassade in twee verschillende taxi's. Eén met mij en onze fietsen, de ander met Arjan. Het was de meest hylarische rit van mijn leven. De avond van te voren hadden we ergens ringen gekocht. Ik een schattig ringetje van $3,- en Arjan een soort afgezaagde loden pijp. Deze ringen haalden we op het juiste moment uit onze broekzak, nog een zoen en... wij waren officiëel een echt paar!

We sliepen in een heerlijk luxe hotel. We waren dolblij met onze geluidsdichte kamer, om andere reden dan je zou denken bij een huwelijksnacht. We namen een duik in het zwembad. En we hadden rain on our weddingday!
De volgende dag begon onze huwelijksreis en vlogen we naar Nha Trang!

Meer over onze reis en trouwdag? Kijk even hier.

Honest Crap

1. Oftewel, de naakte waarheid over SusanInSite. Ook al weer vier jaar bekend als Susan van der Heijden en vroeger bekend als Susan Egging.

Maar voor ik nog meer persoonlijke details ga onthullen, en ik, voor ik er erg in heb, ergens op een dak sta met een megafoon terwijl ik mij tegelijkertijd tussen de menigte onder mij bevind, met het schaamrood op mijn kaken... Zoals in die stomme reclame.

Eigenlijk snap ik dat niet zo goed. Die waarschuwing. Ik bedoel, alles is zó electronisch tegenwoordig, dat zelfs als ik geen computer zou hebben, als ik nooit zou bloggen, nooit iets zou kopen via internet, nooit mee doe aan kortingsacties, nooit een hotel boek middels het net, dan nog zou naar mijn idee iedereen al mijn persoonlijke gegevens kunnen achterhalen. En wat dan nog. Wie ben ik. Wat is er zo interessant aan het feit dat ik in Dieren geboren ben? Nou ja, als iemand een reden weet waarom ik die waarschuwing serieus moet nemen, hoor ik het graag.

Maar goed, ik wijk enorm af van mijn prachtige Award, voor mensen die bloggen met hart & ziel, waar ik heel trots op ben. Nogmaals bedankt Lisette!

10x Susan:

1. Ik zoek een (bij)baantje voor de woensdag en/of vrijdag. Dus als iemand iets leuks en niet te ingewikkelds weet, het liefst in Amsterdam, of een goede tip heeft, tell me about it! Ik heb zin om weer iets gezelligs te ondernemen. Iets dat ik naast het coachen kan doen. Iets wat in plaats kan komen voor het gastouder zijn.
2. Na een dag (gast)ouder zijn, kruip ik het liefs om 20:30 uur in bed met een filmpje of NET 5 serie!
3. Ik vind het leuk om naar de PFAFFS te kijken. Eén van mijn nieuwste ontdekkingen. Op de één of andere manier vind ik het heel verrijkend om te zien hoe close die familie met elkaar omgaat. Dat ze bijvoorbeeld champagne opentrekken met elkaar, omdat jongste dochter/zus een nieuw vriendje heeft!
4. Als ik overprikkeld ben, kan ik niet verder kijken (en luisteren) dan mijn neus. Volgens mij moet dat er ongeveer uitzien als een kip die een worm probeert te pakken die aan een hengel vastzit en wordt voort getrokken door iemand die denkt dat dat grappig is.
5. Ik ben dol op mensen die goed zijn in hun werk. Het maakt niet uit wat ze doen, maar ik word daar zó blij van! Het heeft volgens mij nog het meest te maken met mensen die er zijn. Die gefocusd zijn op waar ze mee bezig zijn, die zien wat er moet gebeuren, die aanvoelen wat er nog nodig is om het helemaal af te maken. Mensen die er energie van krijgen om hun werk te doen.
6. Ik ben ongelofelijk kleinzerig als het om kleine pijntjes gaat. Ik kan echt 5x per dag beginnen over zo'n velletje aan je vinger bij je nagel. Als ik niet piep doet het echt pijn.
7. Ik kan niets aan anderen overlaten. Ik ben een ongegeneerde control freak!
8. Ik ben een complex wezen. Eerlijk, het heelal is er niets bij!
9. Ik heb mijn man, mijn Arjan, heel veel lief! Aanstaande zondag zijn we alweer vier jaar getrouwd!!! Ik zou morgen zo weer met hem trouwen. Hij maakt heel het bestaan logisch. Hij bevrijdt alle wormen van de hengels en daarmee mij.
10. Ik houd nog meer van onze dochter.

En de Award gaat door naar: Linda en MaMarije

You are the only one!

Moef & Muis

Stuiter-it-forward de zomer in!

Dit blogje wordt mede mogelijk gemaakt door mijn ouders, alias Opa en Oma Miauw. Dank!

Ik las bij haar dit berichtje, of liever gezegd, ik zag dus die foto en dacht, ik doe mee! Doet u ook mee? Zelf weet ik hier geen Action te vinden, maar ik heb meteen mijn moeder erop af gestuurd en die nam er twee voor me mee. Ze werden vandaag als "special delivery" bezorgd door mijn vader die in Amsterdam moest zijn voor zijn werk. Janne is er stuiterend blij mee.


In het verrassingspakket dat mijn vader bezorgde zaten ook twee fantastische broekjes, die ik u niet wil onthouden. Creatief als ik ben, vroeg ik mijn moeder laatst om mijn Thaise vissersbroek in het klein na te maken. Het resultaat is verbluffend! En zo stoer aan die kleine billen! Helaas wilde het model vandaag niet poseren, wellicht volgt die foto later...
En mocht u het zich afvragen, de broekspijpen zijn omslaanbaar. En nu ik toch over de details bezig ben, let even op het kantje aan die witte!



Tot slot nog even lekker de vakantie in met een foto van vorige week. Niet van vandaag. Nee, vandaag regende het voor de plantjes. Ook belangrijk!

Een lijstje à la Toaske

Ik vond dat lijstje van Toaske laatst zo leuk. Daarom heb ik er ook één gemaakt!

Maak uw keuze en licht deze toe als je dat leuk vindt.

1. ieder één tandenborstel of samen twee
2. bloemen buiten of binnen
3. strand of meer
4. natuurwater of zwembad
5. aardappelen of pasta
6. wandelen of fietsen
7. spelletje aan tafel of op de computer
8. snel stofzuigen of alles aan de kant
9. zwart of wit
10. creatief of effectief

Schat zoeken

Geïnspireerd door een vriendin met een nieuw huis verplaatste ik Arjan afgelopen week alle meubels in de woonkamer. Ons huis is wat wit. Het is niet "warm" genoeg vond ik. Dus na een hele avond schuiven ontstond er een nieuwe opstelling.
Heel fijn. Meteen lijken ook alle oude patronen weg te vallen. Zoals bijvoorbeeld meteen op de bank ploffen voor de tv.
Alles wat ons huis nu nog nodig heeft is kleur en wat "oude zooi" om meer warmte en sfeer te creeën. Dat is op het moment sowieso mijn thema. Mijn eigen sfeer creeëren. Dus gingen wij vandaag op schattenjacht bij de kringloop.
Het was weer even geleden, maar door uw aanmoedigingen, wist ik dat het weer eens tijd werd.
Janne vond het geweldig. Ze rende door de winkel, speelde met het speelgoed, klom op de stapels matrassen, ontdekte zelf allerlei schatten en verstopte zich in kasten en paskamers. We hebben dus meteen weer een goed adresje voor regenachtige dagen!

Onze buit:

Incl. kleed en heel laag campingtafeltje (waar ik al een poos naar op zoek was). Excl. glas.

Korte libido up-date

Even wat anders lieve mensen. Die uitslag van mijn rug laat op zich wachten. Dus onderwijl ik naar het pauzemuziekje in de wachtstand bij de huisarts luister negeer, licht ik u even in over de laatste stand van zaken en ontdekkingen betreffende het MoederLibido.

Mam, you know the drill

Dat gewoon doen, werkt! Maar eerlijk is eerlijk, het kost me wel wat kruim. Gewoon doen, pfff... wat wekt meer weerstand dan dat?!
Maar het werkt, want je doet het. Of het libido verhogend is weet ik trouwens niet.

Amandelolie, werkt! En is ook een leuk begin bij het "gewoon doen".

En ik ben gestopt met de pil. Sinds eergisteren, dus tot dusver nog geen resultaat ervaren. Maar ik heb goede hoop. Goede hoop dat mijn hoofdpijn en tijdelijk psychische onbekwaamheid verdwijnen in ruil voor mijn libido! Lieve mensen, u hoort leest nog van mij!

Het Pinkster-ritueel

De Pinksterwind blies al onze zorgen weg

en bracht nieuwe inspiraties mee!

Levenskunst

Met trots deel ik u mede dat mijn enige echte eigen Lief zich heden ten dagen met trots LifeCoach mag noemen!
LifeCoaching is voor levenskunstenaars. Zij ontwerpen hun leven zodanig dat er geluk ontstaat voor henzelf en voor iedereen in hun omgeving.

Ja lieve mensen. Het is zo ver. Na twee jaar hard werken en lange weekenden studeren. Graag sta ik even stil bij het feit dat ons meisje binnenkort ook twee jaar wordt. Het was een prachtige en roerige tijd. Zo'n klein wondertje verandert je leven drastisch, zoals u zult begrijpen als u zelf ook kinderen heeft. Daarnaast is de opleiding zo ontworpen dat je zelf een heel coachingstraject moet ondergaan. Je leert de technieken en theorie door het met elkaar te oefenen. Je werkt met Real-life-issues, ook die van jezelf. En dit laat geen mens ongeroerd, kan ik u vertellen. Je wordt binnenstebuiten gekeerd en uitgedaagd om je diepste weerstanden en afweermechanismen onder ogen te komen en uit te schakelen. Alle ballast van jaren wordt tijdens de opleiding doorgewerkt. En daarna is er verlossing. En nu dus ook verlossing in de vorm van een papiertje.
Hoera!

Een eind aan de zeer onstuimige tijd. Maar we zijn er nog niet helemaal. Zoals u wellicht weet zit ik momenteel midden in dezelfde opleiding en dus ook hetzelfde proces.
Maar lieve mensen, blijf in de buurt...
Iedereen in hun omgeving! Het staat er echt!

De wind van ...

Gisteravond laat fietste ik terug vanaf mijn coachings-oefenclub naar huis. Mijn hoofd was vol nieuwe inzichten, ideeën en verwerkingen. Het afgelopen weekend hadden wij twee dagen nogal intensieve lessen gehad. En nu hadden we alles nog even doorgenomen en wat "Tools" geoefend. Ik was net de PC Hooftstraat ingeslagen en met mijn hoofd helemaal niet bij het verkeer. Ik knalde dan ook gewoon de stoep af, klaar om over te steken. Links van mij kwam een fietser aan. Hij keek een beetje geschrokken en stond op zijn pendalen. Zo net boven zijn zadel hangend. Uiteraard hield ik in en liet de jongen (man eigenlijk) passeren. Ik, overbewust van alles wat ik deed en voelde, dacht nog: goh, ik knal ook zomaar door. Die jongen schrikt ervan. Wij fietsers in Amsterdam hebben ook heel wat te incasseren op een dag. Iedereen doet maar gewoon wat hem of haar uitkomt.
Met deze gedachten fietste ik verder, ik was halverwege de straat toen ik zo'n harde knetterende scheet wind hoorde. Uit die man dus. Ah, dat was de juiste verklaring van dat geschokken gezicht en die rare fietshouding. Hij had gedacht alleen te zijn en plots was daar deze blonde persoonlijkheid van rechts! Oh oh, wat ben ik toch nog altijd snel met het invullen en beoordelen van situaties!
En u? Wat interpreteert u allemaal (verkeerd)?