wensje

Het is een beetje stil hier, maar ik wil iedereen een

liefdevol nieuwjaar toe wensen!

met natuurlijk veel mooie verhalen

fijne plaatjes

eigenwijze anekdotes

En wie weet doe ik ook weer mee in het nieuwe jaar...

Advertentie

Bent u ook altijd opzoek naar energie?
Bent u het evenwicht wat betreft energie een beetje kwijt geraakt?
En wilt u nu wel eens weten hoe het zit met al die energie?

U leest het hier!

Prentenboek

Sorry, te laat.

Eigenlijk moet ik nu in de tram stappen, dan in de metro en dan om 14:00 uur tussen de krijsende kinderen mijn kindje in haar arm laten prikken door een onervaren student. Eigenlijk... Maar ze slaapt zo lekker. Dus ik smokkel. Ik ga te laat komen. Ik ga wel. Die keus was al moeilijk genoeg. Toen bleek het in de RAI te gaan gebeuren. Jezus, wat vind ik dit vreselijk. Nooit aan gedacht. Ik dacht gewoon op het consultatiebureau terecht te kunnen. Maar nee, helaas. Ze maken er een gespannen toestand van. Ik hoorde dat er op verschillende prik-plekken Pieten ingezet worden om de spanning nog wat extra op te voeren! Het zal een dolle boel worden... Later meer.

Nou, dat viel dus reuze mee. Nadat ik mij in het zweet de netelroos had gewerkt, bleek: het maakt helemaal niets uit hoe laat je komt. Het is gewoon een constante toevoer van kinderen. In een enorme hal word je opgevangen. Er hangt een heuze feeststemming. Geen Piet te bekennen, wel hangen overal ballonnen en een vrolijk duo dat op opgetogen toon zingt dat alle kindjes een prikje krijgen vandaag. Tja, als je de boodschap maar vrolijk brengt. Je bent dan nog ver verwijderd van de krijsende kinderen. Die bevinden zich een hal verder achter de schermen. Als je het huilen eenmaal kan horen, ben je ook zo aan de beurt.
Wel ging het meteen even mis, omdat die man Janne op schoot wilde hebben. Gelukkig mocht ik zijn plaats innemen. Janne was meer onder de indruk van de ballonnen, dan van de prik zelf.

Al met al heb ik misschien weer eens voor mijn beurt gesproken...

Bent u ook zo iemand die regelmatig voor uw beurt spreekt? Of bent u misschien een van die mensen die ik vanmiddag hoorde klagen over het aantal bacillen dat zich in zo'n ruimte als de RAI bevinden?

Waren het de garnalen?

Waarschuwing! Bevat beeldmateriaal die uw maag kunnen doen omdraaien.

Het is 00:30 uur en ik slaap. Vaag voel ik weer die muggenbult op mijn bovenarm. En op mijn andere bovenarm. En op mijn enkel. En op mijn andere enkel. Ik denk, die gaan eraan! Ik krab en krab en krab.
Ik slaap. Jeuk. Jeuk. Jeuk. Opeens... uhm... muggen? Het is toch novenber?
Ik doe het licht aan. Ik ontdek een muggenbult op mijn bovenarm. De arm is rood en brand. Humm... Terwijl ik kijk komt er nog een bult. En nog één. En nog één. En nu een hele grote.

Nadat ik vijftien minuten aan de telefoon heb gewacht, 'Door extreme drukte vanwege de Mexicaanse griep...' voor een consult met de huisartsenpost, terwijl de blaarachtige bulten tevoorschijn poppen als ... uhm... als... popcorn (sorry, slaapgebrek blokkeert inspiratie voor een betere metafoor), vertelt die mevrouw mij dat het een klassiek geval van Netelroos is.

Netelroos!? Is dat een geslachtsziekte, hoor ik u denken. Is dat dan wel een geschikt onderwerp voor een blog?
-U begint zich nu vast ook steeds meer zorgen te maken over het beloofde beeldmateriaal.-

Nou beste lezers, ik kan u enigzins geruststellen, een geslachtsziekte is het niet!
Het is een allergische reactie op iets. Het zal niet of nauwelijks vast te stellen zijn waar ik precies allergisch op reageer, want netelroos doet precies waar het zelf zin in heeft. Het komt en het gaat, op elk onnozel moment. Wel kan ik u vertellen dat het reageert op warmte.
Al twee nachten is 10 minuten onder het dekbed genoeg om de brandnetel-bulten te doen opkomen. Soms zijn het plakkaten met een diameter van vijftien centimeter!
De pilletjes die ik kreeg helpen wel wat tegen de jeuk, maar het branden blijft.
Zorgen dat zo min mogelijk lichaamsdelen elkaar raken en liggen onder enkel een laken, lijken het enige recept om een paar uurtjes slaap te bemachtigen. Wel wordt ik dan elk half uur bibberend van de kou wakker.
Overdag laat deze Netelroos (voelt als netel, ziet eruit als roos) mij redelijk met rust. Zolang ik maar niet ga liggen!
Mocht u nog een jeuk leuk verhaaltje voor het slapen gaan willen schrijven... graag, dan heb ik wat te doen vannacht!

En dan hier zoals beloofd, heel klein, van Wikipedia, ik ben het niet...

Er was eens...

Frisse wind

Ik deed mijn ogen dicht en visualiseerde. Begeleid door een vertrouwde stem. Daarna trommelde vertrouwde handen op mijn schouders. En toen begreep ik het opeens:
"ik besta binnen de eenheid"
Alles wat zich de afgelopen maanden, misschien wel jaren, aan bewustwording had opgestapeld viel in één keer op zijn plaats.
De volgende dag stelde een ander mij wat vragen. Over mijn favoriete film enzo. En plots wist ik het. Na de les belde ik mijn moeder. Ik weet wat ik voor mijn verjaardag wil, mam. De schildersezel van opa en een paar van zijn kwasten.
Heerlijk als het leven stroomt!

Oproep

Wil de h*fter of h*fster die vannacht onze bakfiets heeft gestolen deze zo spoedig mogelijk terug zetten op de plaats waar deze ontvreemd is!

Omdat ik aanneem dat u anoniem wilt blijven, (ik neem dit aan omdat u vast niet geconfronteerd wilt worden met de dingen die ik over u te zeggen heb. Zoals bijvoorbeeld dat u de aanduiding U helemaal niet waardig bent. Dat u een laagonderkruipsel bent dat een moeder en kind hun vervoersmiddel ontneemt. En dat u de reden bent dat moeder en kind nu in de stromende regen en hagelbuien drie keer moeten fietsen met de zware boodschappen. Dat u bent afgedaald tot de laagste laag van de bevolking. En dat u het meer dan die vriendelijke ander verdiend om het land uitgezet te worden, met een flinke trap onder uw zielige h*l) neem ik er genoegen mee wanneer u de fiets vanavond na zonsonderdag terugplaatst. Dan zullen we het niet meer hebben over de drie sloten die u naar alle waarschijnlijkheid heeft doorgeslepen!

P.S. Mocht u ook diegene zijn die eerder al onze fietskar ongevraagd meenam uit de stalling, deze dan graag meeleveren vanavond. De maat is nu wel vol hè!


Daarnaast roep ik iedereen op om uit te kijken naar onze geliefde bakfiets!

Signalement: Rood, bruine bak waar bloemen opgeplakt zijn en de pakkende tekst bakfiets.nl, een rode tent over de bak en een stoelverkleiner met rood/witte polkadots.

Foto: (Man en kind, te zien op de foto, worden niet vermist!)

Over hoe ik aan mijn nieuwe look kom

De maat was vol. Ik kijk niet vaak in de spiegel meer.
Of ik dat dan vaker zou willen? Nou ja, eigenlijk wel. Tenminste als de weerspiegeling mij zou bevallen. Vroeger, ja vroeger ja, toen ik nog jong en rimpelloos was, deed hij dat wel eens; bevallen. Maar nu ben ik bevallen en het lijkt wel of er maar een van de twee mag bevallen.
Anyway, ik kijk dus niet vaak meer, maar vandaag en gisteren ook al en vorige week viel me op dat er nu toch echt weer wat moet gaan veranderen. En nu was de maat dus vol. Ik pakte een schaar en... knipte mijn haar af. Serieus. Ik deed het gewoon zelf!
Er ontstond een boblijn.
Hé best grappig,
nog wat lagen,
hihi best grappig.

Ik laat de schaar nog maar even naast de spiegel liggen voor wat finetuning de komende dagen.
Maar ik ben bevrijd! Ik knipte mijn eigen haar!

Dus ik zeg: maak het kind in je blij en knip je eigen haar!

Er was eens...

... een meisje dat met haar prins zou trouwen in het verre Viëtnam...

Even leek het erop dat het niet zou gaan lukken. Ik was absoluut niet voorbereid op Viëtnam opzich, maar al helemaal niet op het binnen fietsen van Hanoi.
Dit is wat ik schreef aan het thuisfront:

Stel je voor: Je bent een meisje met blonde krullen en komt uit het goed doorvoedde westen. Je bent naief genoeg om te denken dat je de wereld over zou kunnen fietsen. Dan opeens fiets je van een vliegveld in Vietnam naar de hoofdstad Hanoi. Onderweg ruikt het of ze Hanoi aan het afbranden zijn, want ze steken hier en daar de berm in brand om de enorme afvalbergen die daar liggen te doen verdwijnen. Je ziet brommertjes met dode, onthoofdde varkens achterop. De levenloze beestjes slepen met hun pootjes over het asfalt. Het verkeer raast langs je en iedereen blijft stug zijn claxon ingedrukt houden, daarbij roepen ze naar je en lachen ze je uit om je veel te rode hoofd en veel te witte blote benen. Opeens mag je de grote weg naar Hanoi niet meer volgen, omdat je op de fiets bent. Je komt in een dorpje terecht waar het zo armmoedig en zo vies is. Het enige bekende is je lieve vriend die zijn hoofd koel houdt. Je begint je langzaam af te vragen waarom je hier in vredesnaam aan begonnen bent. De tranen steken in je keel. En het wordt allemaal erger, nog veel erger!

Dat meisje ben ik! Ik was behoorlijk in paniek. Zonder Arjan was ik echt doorgedraaid denk ik. Ik moet er wel bij zeggen dat we maar vier uur geslapen hadden, ik een vervelende vlucht had gehad en alleen een klein stukje vis gegeten had.
Het verkeer in Hanoi is gekkenwerk, maar zolang ik bleef fietsen was het goed. Ik was vooral bang dat er geen eten of hotel zou zijn. En dat als ik iets zou eten, ik er dood aan zou gaan, of erger nog, ik er heel ziek van zou worden! Ik was aan het hyperventileren en zat kinderliedjes te zingen om mijn ademhaling te controleren. Arjan was geweldig. Hij liet mij met rust en vertelde dat alles goed zou komen, al wist hij nog niet hoe. Stak gewoon zijn arm uit en iedereen in die enorme stroom stopte gewoon!! Ik kon er zo achteraan fietsen.
Zodra we een hotel gezien hadden, zakte de paniek al weg. Ik zou 1000 euro voor een kamer betaald hebben. In werkelijkheid betalen we 7,50 euro voor deze luxe kamer! Het vriendelijke hotel-jongetje heeft heerlijk eten voor ons gehaald. We zijn de rest van de avond binnen gebleven, ik had voorlopig wel genoeg indrukken opgedaan!

Trouwen in Hanoi...? Van-zijn-lang-zal-ze-leven-niet!
Als het aan mij ligt gaan gewoon lekker toeristje spelen, in toeristische eettentjes tosti's eten, met de trein naar Sapa en dan snel naar het meer ontwikkelde zuiden van Vietnam om daar te gaan fietsen.

Gelukkig, na een weekend acclimatiseren, was Hanoi waarrempel in een fantastische stad veranderd.

We vonden de Ambassade en daar onze beste vriend in Hanoi, Meneer de Leeuw, met wie ik alles geregeld had via de mail. We dineerden bijna (helaas bijna) met de Prins de Nederlanden en gingen in ondertrouw. Twee weken later, vandaag 4 jaar geleden, verbond André Haspels, de Ambassadeur van Nederland in Hanoi, ons in het echt! 5:00 uur Nederlandse tijd!

We vertrokken naar de Ambassade in twee verschillende taxi's. Eén met mij en onze fietsen, de ander met Arjan. Het was de meest hylarische rit van mijn leven. De avond van te voren hadden we ergens ringen gekocht. Ik een schattig ringetje van $3,- en Arjan een soort afgezaagde loden pijp. Deze ringen haalden we op het juiste moment uit onze broekzak, nog een zoen en... wij waren officiëel een echt paar!

We sliepen in een heerlijk luxe hotel. We waren dolblij met onze geluidsdichte kamer, om andere reden dan je zou denken bij een huwelijksnacht. We namen een duik in het zwembad. En we hadden rain on our weddingday!
De volgende dag begon onze huwelijksreis en vlogen we naar Nha Trang!

Meer over onze reis en trouwdag? Kijk even hier.

Honest Crap

1. Oftewel, de naakte waarheid over SusanInSite. Ook al weer vier jaar bekend als Susan van der Heijden en vroeger bekend als Susan Egging.

Maar voor ik nog meer persoonlijke details ga onthullen, en ik, voor ik er erg in heb, ergens op een dak sta met een megafoon terwijl ik mij tegelijkertijd tussen de menigte onder mij bevind, met het schaamrood op mijn kaken... Zoals in die stomme reclame.

Eigenlijk snap ik dat niet zo goed. Die waarschuwing. Ik bedoel, alles is zó electronisch tegenwoordig, dat zelfs als ik geen computer zou hebben, als ik nooit zou bloggen, nooit iets zou kopen via internet, nooit mee doe aan kortingsacties, nooit een hotel boek middels het net, dan nog zou naar mijn idee iedereen al mijn persoonlijke gegevens kunnen achterhalen. En wat dan nog. Wie ben ik. Wat is er zo interessant aan het feit dat ik in Dieren geboren ben? Nou ja, als iemand een reden weet waarom ik die waarschuwing serieus moet nemen, hoor ik het graag.

Maar goed, ik wijk enorm af van mijn prachtige Award, voor mensen die bloggen met hart & ziel, waar ik heel trots op ben. Nogmaals bedankt Lisette!

10x Susan:

1. Ik zoek een (bij)baantje voor de woensdag en/of vrijdag. Dus als iemand iets leuks en niet te ingewikkelds weet, het liefst in Amsterdam, of een goede tip heeft, tell me about it! Ik heb zin om weer iets gezelligs te ondernemen. Iets dat ik naast het coachen kan doen. Iets wat in plaats kan komen voor het gastouder zijn.
2. Na een dag (gast)ouder zijn, kruip ik het liefs om 20:30 uur in bed met een filmpje of NET 5 serie!
3. Ik vind het leuk om naar de PFAFFS te kijken. Eén van mijn nieuwste ontdekkingen. Op de één of andere manier vind ik het heel verrijkend om te zien hoe close die familie met elkaar omgaat. Dat ze bijvoorbeeld champagne opentrekken met elkaar, omdat jongste dochter/zus een nieuw vriendje heeft!
4. Als ik overprikkeld ben, kan ik niet verder kijken (en luisteren) dan mijn neus. Volgens mij moet dat er ongeveer uitzien als een kip die een worm probeert te pakken die aan een hengel vastzit en wordt voort getrokken door iemand die denkt dat dat grappig is.
5. Ik ben dol op mensen die goed zijn in hun werk. Het maakt niet uit wat ze doen, maar ik word daar zó blij van! Het heeft volgens mij nog het meest te maken met mensen die er zijn. Die gefocusd zijn op waar ze mee bezig zijn, die zien wat er moet gebeuren, die aanvoelen wat er nog nodig is om het helemaal af te maken. Mensen die er energie van krijgen om hun werk te doen.
6. Ik ben ongelofelijk kleinzerig als het om kleine pijntjes gaat. Ik kan echt 5x per dag beginnen over zo'n velletje aan je vinger bij je nagel. Als ik niet piep doet het echt pijn.
7. Ik kan niets aan anderen overlaten. Ik ben een ongegeneerde control freak!
8. Ik ben een complex wezen. Eerlijk, het heelal is er niets bij!
9. Ik heb mijn man, mijn Arjan, heel veel lief! Aanstaande zondag zijn we alweer vier jaar getrouwd!!! Ik zou morgen zo weer met hem trouwen. Hij maakt heel het bestaan logisch. Hij bevrijdt alle wormen van de hengels en daarmee mij.
10. Ik houd nog meer van onze dochter.

En de Award gaat door naar: Linda en MaMarije

Honds?

Sinds ik deze zin in JAN nummer 10 las:
- In het bijzonder, omdat blogs een collectief afzeiken in het leven hebben geroepen dat eenieder het recht geeft gif te spuwen. -

Nam een van de delen in mij het besluit dat ik geen negativiteit meer mocht rondstrooien. Dus niet meer zeiken. Niet meer afgeven op gebeurtenissen. Geen onderkoelde visies op het leven.
Helaas moet ik constateren dat ik nogal cynisch ben, want sinds dien kon ik niets meer schrijven.

Cynisch (volgens het woordenboek):
-bijtend -bitter -hatelijk -honds -koudweg -schaamteloos -spottend -zeer spottend -sarcastisch -ongevoelig -onbeschoft -onbeschaamd -gevoelloos

Het is nooit te laat om iets over jezelf te leren.
Nu kan ik twee dingen doen. Stoppen met schrijven, of accepteren dat ik -bijtend -bitter -hatelijk -honds -koudweg -schaamteloos -spottend -zeer spottend -sarcastisch -ongevoelig -onbeschoft -onbeschaamd -gevoelloos ben in mijn creativiteit.
Ik kies de laatste optie. Ik herken namelijk niets van mezelf in deze omschrijving en blijkbaar kan dit deel van mij alleen bestaan als ik schrijf. Persoonlijk vind ik het heel gezond om al die verschillende delen (ook de minder aardige en sociaal wenselijke) deel uit te laten maken van het geheel. Op die manier blijft het geheel heel. En ik ook. Volgt u? Daarnaast, ter verantwoording, zijn jullie groot genoeg om zelf te kiezen of je mijn zin en onzin wilt lezen. Dus vanaf nu doe ik weer mee.
Te beginnen met mijn Award!

Next on SusanInSite: Honest scrap!
Met dank aan Lisette.

You are the only one!

Girl

Moef & Muis