Susan-InSite

Stress met een hoofdletter S

2010-05-19T21:23:00.004+02:00

Lieve mede moeders, ik stress de pan uit.
Ik "moet" een peuterspeelzaal kiezen.
Twee en een half jaar (straks drie jaar) heb ik het moment van mijn meisje weg brengen uitgesteld.
Nu kan/wil ik dat niet meer. Ik wil graag dat ze met een beetje voorbereiding de grote plons in het bad der onderwijs maakt. Maar het kiezen van een peuterspeelzaal of voorschool valt me zwaar.
Ik kan totaal niet nadenken of voelen, als het gaat om een keuze maken. Ik lijk een losgeschoten projectiel, een bezetene die al die scholen afloopt. Na elk gesprek kies ik voor de school van dat moment en ga af op wat buren of moeders in het park zeggen. Vervolgens schrijf ik haar overal in. Inmiddels is ze op drie plaatsen geplaatst. Morgen hebben we een intake gesprek bij een voorschool waar ze waarschijnlijk toch niet heen zal gaan.

Gelukkig is er één lichtpuntje. Ik heb zojuist een heel klein beetje kunnen voelen wat mijn eigen keus zou kunnen zijn. Hetgeen het beste lijkt te voelen en aan te sluiten.
Maar dat is 10 minuten fietsen van ons huis vandaan.
En die school van morgen is zo lekker kneuterig de straat uit. En we hebben ook nog een Montessori op de hoek waar ik goede verhalen over hoor. Ik heb dan visioenen van spelen op het schoolplein met vriendjes en vriendinnetjes na school.

Eigenlijk moeten we nu al kiezen voor een basis school en ik was nog niet eens gewend aan het idee dat ik haar weg moet brengen.... Ze is twee en een half!
En dan is de kans ook nog groot dat we gaan verhuizen binnen nu en twee jaar.
Ik wou dat ik erom kon huilen. Maar ik kan alleen maar stressen.

U denkt nu vast: 'dit is typisch zo'n moeder die haar kind niet wil loslaten. Die haar kind verstikt.' Maar ik kan u geruststellen, dat valt wel mee. Als moeder kom ik best goed uit de verf. Ik had gewoon even een valse start met die prenatale depressie. Het is meer dat er hier in Amsterdam zoveel keus is. En er zoveel voors- en tegens- aan al die verschillende scholen zitten. En naar mijn mening is een basis school een van de belangrijkste perioden in een mensenleven.
Daar leg je de basis van je eigen individuele leven. Daar vorm je jezelf. En je moet het doen met de ruimte en het aanbod dat je krijgt. Je ervaart en leert met je kind-bewustzijn, wat in je volwassen leven een grote rol zal blijven spelen. Een groot deel van hoe jij je later manifesteert en hoeveel moeite je dat zal kosten wordt op de basis school gevormd.

U hoort het. Ik meet met 'kleine' staven....

"Mama, is de Koningin groot?"

2010-04-30T19:39:00.004+02:00

"Niet zo groot als jij, schat!"

Liefdevol Pasen!

2010-04-05T16:41:00.001+02:00

Ook iets serieus vandaag!

2010-04-01T17:12:00.005+02:00

Op deze dag vol onzin, grapjes en plagerijen leerde ik iets heel serieus. Of eigenlijk was het voor mij heel logisch. Maar hier las ik het. Zwart op wit. Ondersteund door de wetenschap.

Huilen
Huilen is de enige manier waarop een pasgeborene of klein kind zijn onlustgevoelens kan uiten. Het moet dan ook heel serieus worden genomen. Het is voor het kind even erg als het klinkt.
Vaak zeggen jonge ouders: “Ach we pakken haar wel op als ze huilt, maar niet meteen. We laten haar eerst een kwartiertje huilen. Soms iets langer. We kunnen niet op elke kik reageren.”
Diverse onderzoeken hebben aangetoond hoe desastreus dit voor het jonge kind is.
Ouders moeten inzien dat een baby onnodig laten huilen het kind blijvende schade toebrengt. Het zenuwstelsel verandert erdoor, zodat het vatbaar wordt voor toekomstige trauma’s.
Dus als het enigszins mogelijk is, pak je baby dan op als ze huilt, overdag of ’s nachts, en blijf bij haar zolang ze van streek is.
Bron: De herontdekking van het ware zelf. Door: Ingeborg Bosch

Het artikel dat dit onderbouwd is hier te vinden! Het is zeker de moeite waard om dit te lezen!

Zijn we verloren.... of niet?

2010-03-28T19:39:00.000+02:00

Lente op de glijbaan

2010-03-27T13:22:00.005+01:00

Daar zat hij op de grond Janne tikte hem aan ze deed heel zachtjes 'ga je mee van de glijbaan?', vroeg zij in gedachten Hij ging lopen naar de glijbaan Hij klom op het eerste paaltje Zij gleed en gleed nog eens hij rustte uit zij gleed op haar buik 'kom je liefbeestje?' Hij klom verder en verder zij gleed en gleed hij was boven zij wilde hem helpen 'hij komt wel', zei ik zij gleed 'mama, waar is hij nou?' 'Oh, ik zie hem al, hij is daar!' Hij was al gegleden en zat onder aan de glijbaan 'dag liefbeest!' 'dag Janne' daar vloog hij weg zij zwaaide hem uit

Zoete liefde

2010-03-26T20:24:00.001+01:00

Mona maakt haar toetjes inderdaad met liefde!

I am the captain of my soul

2010-03-11T21:17:00.015+01:00

Na lang wikken en wegen. Na een debat tussen mij en mijn ~~demonen~~ hormonen, winnen de hormonen. Ik duik mijn spekjesbed in met een dvd en drijf mee in een vilten bootje op een papieren zee. Morgen zal alles anders zijn.
En morgen was vandaag. En vandaag was heerlijk anders. Vandaag had ik een hele dag voor mijzelf. Mijn afspraken voor vandaag gingen niet door en mijn moeder kwam toch oppassen!
Ik nam het er van. Maakte van de gelegenheid gebruik om te lunchen met een goede vriend, beter bekend als mijn man. Een beetje onwennig stapte ik weer mijn leven in dat ik zo gewend was. En stond ik mezelf even toe de wereld uit te stappen die ´moeder´ heet.
Na onze lunch liepen we door de stad. Arjan terug naar zijn werk en ik dook het Tuschinski in. Ik liet me inspireren door Invictus. Een prachtige film. En wat een ontdekking om alleen naar de film te gaan, zeker ´s middags als het niet druk is. Heerlijk anoniem lachen en huilen. Je laten inspireren zonder afgeleid te worden. Aan het eind hoef je niet meteen een mening te hebben en formuleren.
Ik doe weer mee. Ik sta weer op de kaart!
En morgen speel ik weer heerlijk met mijn meisje.

Ter inspiratie;
het gedicht dat Nelson Mandela door donkere dagen hielp:

Invictus
Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find, me unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll.
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

William Ernest Henley

Doet u mij een plezier

2010-03-08T12:57:00.004+01:00

Wat is dat nou?
Ik vind Amsterdam altijd zo'n heerlijke stad.
Van alles wat te vinden en te doen. Maar sinds ik terug ben in Amsterdam na al die heerlijke uitjes naar het buitenland, kom ik alleen maar idioten tegen.
Net fiets ik (weer) bij de AH weg. Ik parkeer mijn fiets altijd netjes op de stoep, gewoon waar het hoort, in zo'n vak. Als ik opstap en weg fiets, betekend dat meestal dat ik 1 meter over de stoep "fiets". Vandaag komt er zo'n vriendelijk uitziend oud dametje aanlopen. Ik fiets echt niet in de weg. Roept ze me na, met zo'n gemene heksenstem "ja, een beetje op de stoep fietsen!"
Nog veel erger is mijn reactie. Voor ik er erg in heb, roep ik vriendelijk, doch hard: "een beetje dimmen mevrouw!" Jee, wat gebeurt er met mij. Gisteren had ik ruzie met een trambestuurder. Dat is op zich niet zo heel vreemd, want over het algemeen zijn dat zeer ontevreden mensen. Maar deze reed mij bijna moedwillig aan! En ik had Janne achterop! (Ze zat voor het eerst achterop en we waren een testrondje aan het maken, wat resulteerde in paarse lippen en een pizza, maar dat terzijde.)
Die man zag mij en reed door, tot hij bijna tegen mij aanstond met zijn tram. En bellen. Ik boos, die man boos. Arjan zag eruit alsof hij ging ontploffen. Dit duurde even. Wij fietsen verder. En toen riep die man dus wat door de luidspreker! "WIL JE DOOD?" riep hij! Bizar gewoon.
Ik kan me voorstellen dat u denkt, nou ze is vast fout geweest. Ach het zal wel meevallen. Maar echt lieve mensen. Ik ben maar een heel gewone lieve onschuldige vrouw. En ik denk dan, als ik dit soort dingen al mee maakt, hoe is het dan eigenlijk met de mensheid gesteld? Waar gaat dit naar toe?
Ik stel voor dat we ingrijpen voor het te laat is. Laten we elkaar weer gewoon aankijken op straat. Elkaar voorrang geven en gunnen. Elkaar groeten. Elkaar erkennen als medemens. Inzien dat we allemaal helemaal niet zoveel verschillen. Het gaat niet om wie goed is of fout, om wat wel en niet mag. Het gaat erom dat we leven. Allemaal. En dat we het met elkaar moeten doen. Samen.
Dus, doet u mij een plezier en groet vandaag de mensen op straat die uw pad kruisen. Kijk ze op z'n minst aan. Zie waar u zich bevindt. En voel dat u bestaat. Samen met die ander.
Amen

Fietsdomino

2010-03-06T17:04:00.004+01:00

Ik loop de supermarkt uit met een zware boodschappentas. Ik til Janne in het fietsstoeltje, hang die veel te zware tas aan mijn stuur. Veel te gevaarlijk, maar ja, iemand heeft onze bakfiets nooit meer terug gebracht! Onhandig probeer ik op te stappen. Ondertussen is er nog iemand onhandig. Een vrouw stapt op haar fiets en raakt de fiets naast haar. De fiets valt om, de fiets daarnaast ook, en die daarnaast en daarnaast. Zo vallen er zo'n acht fiets om. De vrouw kijkt mij aan. Lacht schaamtevol en zegt: "hihi... snel weg fietsen maar?!" En weg is ze. Ik sta daar. Nog even te twijfelen ook. Ik denk er serieus een moment over na om de tas van mijn stuur te halen. Janne uit haar stoeltje te tillen, mijn fiets weg te zetten en die acht fietsen uit de knoop te halen terwijl ik Janne veilig op de stoep houd. Dan besluit ik gelukkig dat niet te doen. Onderweg zegt Janne (amper twee en een half jaar oud) "dat is toch niet zo netjes mama?" Ik beaam wijselijk, die mevrouw moest inderdaad eigenlijk de fietsen rechtzetten. Eerlijk is eerlijk!

De campingdisco

2010-03-04T13:33:00.005+01:00

Ik bevind mij in Morgins, Zwitserland. Samen met man en kind. Omwille van de nostalgie werken wij één weekje in het wintersport hotel waar Arjan vroeger werkte. Ik schrijf vroeger, want het is toch al weer zo'n tien jaar geleden dat hij daar zijn laatste seizoen draaide. Wij zijn dan ook tien jaar ouder dan het andere personeel, maar dat mag de pret niet drukken. Ik zie Janne groeien door de nieuwe ervaringen. Ik voel mezelf groeien. Wat doet het toch veel om los te zijn van vaste patronen. Onze gasten bestaan uit een groep jongeren van een internaat. Van een van de jongens leer ik biertjes tappen. ik ben gelukkig. Op donderdag is het disco in het dorp. Onder in de kelder van een ander hotel. Nu kan ik verklappen dat ik dol ben op van dit soort campingdisco's. De energie, de sfeer die daar van uitstraalt, maakt mij intens gelukkig. Meisjes die bij de bar hun laars uittrekken en hun geld daaruit halen, met de verklaring dat ze geen sokken aan hebben??? En met geld in je zakken rond lopen kan echt niet! Stel dat je voor schut loopt in deze toch druk bezochte kelderdisco. In een hoekje staan allemaal giechelende meisjes bij elkaar. Ik luister verhalen over hem en hem van ze af. Vooral veel stoerdoenerij en uitvergrote problemen, zijn te beluisteren. De barmannen worden aanbeden. Terecht, de lange sportieve mannen achter de bar met hun kuiltjes in hun wangen, ik word er nog bijna week van! Ik zie de twinkelende ogen van de meisjes die aan de bar iets bestellen. "Ik wil iets met alcohol. Niet te sterk, maar ik wil het wel voelen. Wat kost dat? Oh, dan doe maar een cola." De leiding staat in een andere hoek, ze praten over nostalgie. Net als ik. Tussendoor begeven de mannen zich.Ze lijken van alles te moeten regelen. De arrogante hockeyer, de dwaze deus, de looser, de coole snowboarder. Een voor een hebben ze het druk met heen en weer lopen. Naar de bar, naar buiten om te roken, naar de flipperkast (want die is er natuurlijk ook!) En dan sta ik daar dus. Moeder. 33 Jaar en stomdronken van twee gin-tonic. Op weg terug naar huis plas ik stiekem in de sneeuw achter een busje, mijn man staat plassend naast mij. Giechelend en lallend lopen we verder. En 's morgens serveren wij het ontbijt!

2010-02-16T14:47:00.002+01:00

Wachtend op de lente. Wachtend op wat ons te wachten staat in de Zwitserse alpen. Wachtend op de uitslag van mijn examen (theorie-examen dan, praktijk is al binnen!). Wachtend op de start in een nieuw gezin. Genietend van dwarrelende sneeuwvlokjes. Genietend van een enkele, maar warme, zonnestraal. Genietend van rust en vrijheid. Luisterend naar de babyfoon, verblijf ik.

The Holiday

2010-01-29T20:32:00.001+01:00

Okay, helemaal eerlijk is het vast niet dat ik met u deel dat ik geniet van zon, zee en heerlijke gamba's, terwijl u zich glibberend door beijselde wegen begeeft. Maar ik hoopte er mee weg te komen onder het mom van een goede filmtip.

...

2010-01-13T13:40:00.001+01:00

Uiterlijk dit jaar

2010-01-02T12:50:00.005+01:00

Goede voornemens. Ik heb er maar een dit jaar. Eigenlijk heb ik er altijd maar een, want stiekem geloof ik er niet in. Tenminste, ik geloof wel in het kritisch kijken naar je leven tot nu toe en dan onderzoeken wat je zou willen veranderen. De bewustwording daarvan kan veel te weeg brengen. Zeker als je bereid bent je onderzoek wat dieper te doen dan alleen het meest voor de handliggende. Elk jaar wil ik afvallen, maar nu ga ik het echt doen... Je bereikt waarschijnlijk meer wanneer je je onderzoek wat verdiept. Wat zou je willen dat er nou echt veranderd als je je streefgewicht bereikt hebt? En zo steeds verder naar de kern.
Maar goed, ik dwaal af, want hier wilde ik het eigenlijk helemaal niet over hebben. Ik heb dan wel maar een voornemen, maar dat het een druk jaar wordt is wel duidelijk. Even een korte opsomming van mijn jaar:
Om te beginnen stop ik over enkele weken bij het gezin waar ik werk. Dit is een goede en belangrijke stap voor mij. Vervolgens ga ik op vakantie met mijn schoonouders, iets wat ik zie als een fikse uitdaging. Na terugkomst leg ik binnen een week mijn schriftelijk- en praktijkexamen af van mijn opleiding tot LifeCoach, om vervolgens drie dagen later te vertrekken naar Zwitserland om daar met Janne en Arjan een weekje te gaan werken in een wintersporthotel.
Per maart begin in vervolgens als gastouder binnen een nieuw gezin. Iets waar ik veel vertrouwen in heb, maar wat toch een uitdaging zal zijn. In maart begin ik ook als assistentmentor binnen de opleiding die ik dan net heb afgerond en wil ik ook graag als LifeCoach iets op gaan zetten.
Dan zijn er ook nog de wat bredere veranderingen, zoals verhuizen en Janne naar de peuterspeelzaal.
Blijft weinig tijd en energie over voor goede voornemens. Maar toch heb ik besloten me wat meer op mijn uiterlijk te concentreren komend jaar.
De afgelopen jaren, en de komende jaren vast en zeker ook nog, heeft vooral het innerlijk centraal gestaan. Maar nu ik de dertig toch echt een eindje gepasseerd ben en moeder ben geworden, merk ik dat mijn uiterlijk echt wat aandacht behoeft. Dus, leuke kleding, fijne kapper en ook in goede smeersels zal ik mij gaan verdiepen.

Naast wat er werkelijk gaat gebeuren en wat ik mij voorneem heb ik ook nog een paar idealen. Ik wil graag een kinderboek schrijven. En ik wil ook graag een boek gaan schrijven over mijn visie op opvoeding. Mijn hooggevoeligheid, de verandering van tijd, mijn jarenlange ervaring binnen verschillende doelgroepen en mijn natuurlijk inzicht op dit gebied hoop ik (ooit) eens te kunnen verwoorden en inzichtelijk te maken voor anderen.
Meer uit eigenbelang dan wat anders, want het lijkt me heerlijk me te kunnen uiten op dit gebied.

Daarom wil ik u uitnodigen.
U mag mij via deze site, of via mijn prive mailadres wat hiernaast staat, al uw vragen over opvoeding stellen. Ik zal deze kosteloos naar mijn visie en kennis beantwoorden. U doet mij hier een groot plezier mee. Op deze manier kom ik te weten wat er speelt aan vragen, maar krijg ik ook de kans om mijn talent te ontwikkelen en te uiten.
Laat ik daar aan toe voegen dat alle vragen uiteraard vertrouwelijk behandeld worden.

Daarnaast zou ik het fantastisch vinden dat als u informatie en/of tips heeft die mij zouden kunnen helpen mijn voornemen en/of idealen te ontwikkelen en/of realiseren, u die met mij zou willen delen.

Namelijk: In een les vertelde een leraarcoach ons het volgende:
Je geeft aan veel mensen je visitekaartje af, waarop staat wat je doet. Op die manier bouwen mensen een netwerk. Je weet dan wie je waarover bellen.
Zou het niet mooi zijn als je op je visitekaartje ook iets zou zetten als:

Ik heb een aantal idealen. Een kinderboek schrijven, een fietsreis maken door Nieuw Zeeland met mijn man en kinderen, fotograferen op hoog niveau. Ben of ken je iemand die mij een stapje dichterbij het bereiken mijn idealen kan brengen, hoor ik het graag!

wensje

2009-12-31T14:05:00.003+01:00

Het is een beetje stil hier, maar ik wil iedereen een

liefdevol nieuwjaar toe wensen!

met natuurlijk veel mooie verhalen

fijne plaatjes

eigenwijze anekdotes

En wie weet doe ik ook weer mee in het nieuwe jaar...

Advertentie

2009-11-25T21:26:00.003+01:00

Bent u ook altijd opzoek naar energie?
Bent u het evenwicht wat betreft energie een beetje kwijt geraakt?
En wilt u nu wel eens weten hoe het zit met al die energie?

U leest het hier!

Prentenboek

2009-11-24T19:55:00.003+01:00

Sorry, te laat.

2009-11-24T13:28:00.008+01:00

Eigenlijk moet ik nu in de tram stappen, dan in de metro en dan om 14:00 uur tussen de krijsende kinderen mijn kindje in haar arm laten prikken door een onervaren student. Eigenlijk... Maar ze slaapt zo lekker. Dus ik smokkel. Ik ga te laat komen. Ik ga wel. Die keus was al moeilijk genoeg. Toen bleek het in de RAI te gaan gebeuren. Jezus, wat vind ik dit vreselijk. Nooit aan gedacht. Ik dacht gewoon op het consultatiebureau terecht te kunnen. Maar nee, helaas. Ze maken er een gespannen toestand van. Ik hoorde dat er op verschillende prik-plekken Pieten ingezet worden om de spanning nog wat extra op te voeren! Het zal een dolle boel worden... Later meer.

Nou, dat viel dus reuze mee. Nadat ik mij in ~~het zweet~~ de netelroos had gewerkt, bleek: het maakt helemaal niets uit hoe laat je komt. Het is gewoon een constante toevoer van kinderen. In een enorme hal word je opgevangen. Er hangt een heuze feeststemming. Geen Piet te bekennen, wel hangen overal ballonnen en een vrolijk duo dat op opgetogen toon zingt dat alle kindjes een prikje krijgen vandaag. Tja, als je de boodschap maar vrolijk brengt. Je bent dan nog ver verwijderd van de krijsende kinderen. Die bevinden zich een hal verder achter de schermen. Als je het huilen eenmaal kan horen, ben je ook zo aan de beurt.
Wel ging het meteen even mis, omdat die man Janne op schoot wilde hebben. Gelukkig mocht ik zijn plaats innemen. Janne was meer onder de indruk van de ballonnen, dan van de prik zelf.

Al met al heb ik misschien weer eens voor mijn beurt gesproken...

Bent u ook zo iemand die regelmatig voor uw beurt spreekt? Of bent u misschien een van die mensen die ik vanmiddag hoorde klagen over het aantal bacillen dat zich in zo'n ruimte als de RAI bevinden?

Waren het de garnalen?

2009-11-23T16:49:00.020+01:00

Waarschuwing! Bevat beeldmateriaal die uw maag kunnen doen omdraaien.

Het is 00:30 uur en ik slaap. Vaag voel ik weer die muggenbult op mijn bovenarm. En op mijn andere bovenarm. En op mijn enkel. En op mijn andere enkel. Ik denk, die gaan eraan! Ik krab en krab en krab.
Ik slaap. Jeuk. Jeuk. Jeuk. Opeens... uhm... muggen? Het is toch novenber?
Ik doe het licht aan. Ik ontdek een muggenbult op mijn bovenarm. De arm is rood en brand. Humm... Terwijl ik kijk komt er nog een bult. En nog één. En nog één. En nu een hele grote.

Nadat ik vijftien minuten aan de telefoon heb gewacht, 'Door extreme drukte vanwege de Mexicaanse griep...' voor een consult met de huisartsenpost, terwijl de blaarachtige bulten tevoorschijn poppen als ... uhm... als... popcorn (sorry, slaapgebrek blokkeert inspiratie voor een betere metafoor), vertelt die mevrouw mij dat het een klassiek geval van Netelroos is.

Netelroos!? Is dat een geslachtsziekte, hoor ik u denken. Is dat dan wel een geschikt onderwerp voor een blog?
-U begint zich nu vast ook steeds meer zorgen te maken over het beloofde beeldmateriaal.-

Nou beste lezers, ik kan u enigzins geruststellen, een geslachtsziekte is het niet!
Het is een allergische reactie op iets. Het zal niet of nauwelijks vast te stellen zijn waar ik precies allergisch op reageer, want netelroos doet precies waar het zelf zin in heeft. Het komt en het gaat, op elk onnozel moment. Wel kan ik u vertellen dat het reageert op warmte.
Al twee nachten is 10 minuten onder het dekbed genoeg om de brandnetel-bulten te doen opkomen. Soms zijn het plakkaten met een diameter van vijftien centimeter!
De pilletjes die ik kreeg helpen wel wat tegen de jeuk, maar het branden blijft.
Zorgen dat zo min mogelijk lichaamsdelen elkaar raken en liggen onder enkel een laken, lijken het enige recept om een paar uurtjes slaap te bemachtigen. Wel wordt ik dan elk half uur bibberend van de kou wakker.
Overdag laat deze Netelroos (voelt als netel, ziet eruit als roos) mij redelijk met rust. Zolang ik maar niet ga liggen!
Mocht u nog een ~~jeuk~~ leuk verhaaltje voor het slapen gaan willen schrijven... graag, dan heb ik wat te doen vannacht!

En dan hier zoals beloofd, heel klein, van Wikipedia, ik ben het niet...

Er was eens...

2009-11-23T16:03:00.004+01:00

Frisse wind

2009-11-18T19:54:00.003+01:00

Ik deed mijn ogen dicht en visualiseerde. Begeleid door een vertrouwde stem. Daarna trommelde vertrouwde handen op mijn schouders. En toen begreep ik het opeens:
"ik besta binnen de eenheid"
Alles wat zich de afgelopen maanden, misschien wel jaren, aan bewustwording had opgestapeld viel in één keer op zijn plaats.
De volgende dag stelde een ander mij wat vragen. Over mijn favoriete film enzo. En plots wist ik het. Na de les belde ik mijn moeder. Ik weet wat ik voor mijn verjaardag wil, mam. De schildersezel van opa en een paar van zijn kwasten.
Heerlijk als het leven stroomt!

Oproep

2009-11-04T13:14:00.010+01:00

Wil de h*fter of h*fster die vannacht onze bakfiets heeft gestolen deze zo spoedig mogelijk terug zetten op de plaats waar deze ontvreemd is!

Omdat ik aanneem dat u anoniem wilt blijven, (ik neem dit aan omdat u vast niet geconfronteerd wilt worden met de dingen die ik over u te zeggen heb. Zoals bijvoorbeeld dat u de aanduiding U helemaal niet waardig bent. Dat u een laagonderkruipsel bent dat een moeder en kind hun vervoersmiddel ontneemt. En dat u de reden bent dat moeder en kind nu in de stromende regen en hagelbuien drie keer moeten fietsen met de zware boodschappen. Dat u bent afgedaald tot de laagste laag van de bevolking. En dat u het meer dan die vriendelijke ander verdiend om het land uitgezet te worden, met een flinke trap onder uw zielige h*l) neem ik er genoegen mee wanneer u de fiets vanavond na zonsonderdag terugplaatst. Dan zullen we het niet meer hebben over de drie sloten die u naar alle waarschijnlijkheid heeft doorgeslepen!

P.S. Mocht u ook diegene zijn die eerder al onze fietskar ongevraagd meenam uit de stalling, deze dan graag meeleveren vanavond. De maat is nu wel vol hè!

Daarnaast roep ik iedereen op om uit te kijken naar onze geliefde bakfiets!

Signalement: Rood, bruine bak waar bloemen opgeplakt zijn en de pakkende tekst bakfiets.nl, een rode tent over de bak en een stoelverkleiner met rood/witte polkadots.

Foto: (Man en kind, te zien op de foto, worden niet vermist!)

Over hoe ik aan mijn nieuwe look kom

2009-10-30T14:03:00.005+01:00

De maat was vol. Ik kijk niet vaak in de spiegel meer.
Of ik dat dan vaker zou willen? Nou ja, eigenlijk wel. Tenminste als de weerspiegeling mij zou bevallen. Vroeger, ja vroeger ja, toen ik nog jong en rimpelloos was, deed hij dat wel eens; bevallen. Maar nu ben ik bevallen en het lijkt wel of er maar een van de twee mag bevallen.
Anyway, ik kijk dus niet vaak meer, maar vandaag en gisteren ook al en vorige week viel me op dat er nu toch echt weer wat moet gaan veranderen. En nu was de maat dus vol. Ik pakte een schaar en... knipte mijn haar af. Serieus. Ik deed het gewoon zelf!
Er ontstond een boblijn.
Hé best grappig,
nog wat lagen,
hihi best grappig.

Ik laat de schaar nog maar even naast de spiegel liggen voor wat finetuning de komende dagen.
Maar ik ben bevrijd! Ik knipte mijn eigen haar!

Dus ik zeg: maak het kind in je blij en knip je eigen haar!

Er was eens...

2009-10-25T12:42:00.019+01:00

... een meisje dat met haar prins zou trouwen in het verre Viëtnam...

Even leek het erop dat het niet zou gaan lukken. Ik was absoluut niet voorbereid op Viëtnam opzich, maar al helemaal niet op het binnen fietsen van Hanoi.
Dit is wat ik schreef aan het thuisfront:

Stel je voor: Je bent een meisje met blonde krullen en komt uit het goed doorvoedde westen. Je bent naief genoeg om te denken dat je de wereld over zou kunnen fietsen. Dan opeens fiets je van een vliegveld in Vietnam naar de hoofdstad Hanoi. Onderweg ruikt het of ze Hanoi aan het afbranden zijn, want ze steken hier en daar de berm in brand om de enorme afvalbergen die daar liggen te doen verdwijnen. Je ziet brommertjes met dode, onthoofdde varkens achterop. De levenloze beestjes slepen met hun pootjes over het asfalt. Het verkeer raast langs je en iedereen blijft stug zijn claxon ingedrukt houden, daarbij roepen ze naar je en lachen ze je uit om je veel te rode hoofd en veel te witte blote benen. Opeens mag je de grote weg naar Hanoi niet meer volgen, omdat je op de fiets bent. Je komt in een dorpje terecht waar het zo armmoedig en zo vies is. Het enige bekende is je lieve vriend die zijn hoofd koel houdt. Je begint je langzaam af te vragen waarom je hier in vredesnaam aan begonnen bent. De tranen steken in je keel. En het wordt allemaal erger, nog veel erger!

Dat meisje ben ik! Ik was behoorlijk in paniek. Zonder Arjan was ik echt doorgedraaid denk ik. Ik moet er wel bij zeggen dat we maar vier uur geslapen hadden, ik een vervelende vlucht had gehad en alleen een klein stukje vis gegeten had.
Het verkeer in Hanoi is gekkenwerk, maar zolang ik bleef fietsen was het goed. Ik was vooral bang dat er geen eten of hotel zou zijn. En dat als ik iets zou eten, ik er dood aan zou gaan, of erger nog, ik er heel ziek van zou worden! Ik was aan het hyperventileren en zat kinderliedjes te zingen om mijn ademhaling te controleren. Arjan was geweldig. Hij liet mij met rust en vertelde dat alles goed zou komen, al wist hij nog niet hoe. Stak gewoon zijn arm uit en iedereen in die enorme stroom stopte gewoon!! Ik kon er zo achteraan fietsen.
Zodra we een hotel gezien hadden, zakte de paniek al weg. Ik zou 1000 euro voor een kamer betaald hebben. In werkelijkheid betalen we 7,50 euro voor deze luxe kamer! Het vriendelijke hotel-jongetje heeft heerlijk eten voor ons gehaald. We zijn de rest van de avond binnen gebleven, ik had voorlopig wel genoeg indrukken opgedaan!

Trouwen in Hanoi...? Van-zijn-lang-zal-ze-leven-niet!
Als het aan mij ligt gaan gewoon lekker toeristje spelen, in toeristische eettentjes tosti's eten, met de trein naar Sapa en dan snel naar het meer ontwikkelde zuiden van Vietnam om daar te gaan fietsen.

Gelukkig, na een weekend acclimatiseren, was Hanoi waarrempel in een fantastische stad veranderd.

We vonden de Ambassade en daar onze beste vriend in Hanoi, Meneer de Leeuw, met wie ik alles geregeld had via de mail. We dineerden bijna (helaas bijna) met de Prins de Nederlanden en gingen in ondertrouw. Twee weken later, vandaag 4 jaar geleden, verbond André Haspels, de Ambassadeur van Nederland in Hanoi, ons in het echt! 5:00 uur Nederlandse tijd!

We vertrokken naar de Ambassade in twee verschillende taxi's. Eén met mij en onze fietsen, de ander met Arjan. Het was de meest hylarische rit van mijn leven. De avond van te voren hadden we ergens ringen gekocht. Ik een schattig ringetje van $3,- en Arjan een soort afgezaagde loden pijp. Deze ringen haalden we op het juiste moment uit onze broekzak, nog een zoen en... wij waren officiëel een echt paar!

We sliepen in een heerlijk luxe hotel. We waren dolblij met onze geluidsdichte kamer, om andere reden dan je zou denken bij een huwelijksnacht. We namen een duik in het zwembad. En we hadden rain on our weddingday!
De volgende dag begon onze huwelijksreis en vlogen we naar Nha Trang!

Meer over onze reis en trouwdag? Kijk even hier.

Honest Crap

2009-10-23T20:11:00.003+02:00

Oftewel, de naakte waarheid over SusanInSite. Ook al weer vier jaar bekend als Susan van der Heijden en vroeger bekend als Susan Egging.

Maar voor ik nog meer persoonlijke details ga onthullen, en ik, voor ik er erg in heb, ergens op een dak sta met een megafoon terwijl ik mij tegelijkertijd tussen de menigte onder mij bevind, met het schaamrood op mijn kaken... Zoals in die stomme reclame.

Eigenlijk snap ik dat niet zo goed. Die waarschuwing. Ik bedoel, alles is zó electronisch tegenwoordig, dat zelfs als ik geen computer zou hebben, als ik nooit zou bloggen, nooit iets zou kopen via internet, nooit mee doe aan kortingsacties, nooit een hotel boek middels het net, dan nog zou naar mijn idee iedereen al mijn persoonlijke gegevens kunnen achterhalen. En wat dan nog. Wie ben ik. Wat is er zo interessant aan het feit dat ik in Dieren geboren ben? Nou ja, als iemand een reden weet waarom ik die waarschuwing serieus moet nemen, hoor ik het graag.

Maar goed, ik wijk enorm af van mijn prachtige Award, voor mensen die bloggen met hart & ziel, waar ik heel trots op ben. Nogmaals bedankt Lisette!

10x Susan:

Ik zoek een (bij)baantje voor de woensdag en/of vrijdag. Dus als iemand iets leuks en niet te ingewikkelds weet, het liefst in Amsterdam, of een goede tip heeft, tell me about it! Ik heb zin om weer iets gezelligs te ondernemen. Iets dat ik naast het coachen kan doen. Iets wat in plaats kan komen voor het gastouder zijn.
Na een dag (gast)ouder zijn, kruip ik het liefs om 20:30 uur in bed met een filmpje of NET 5 serie!
Ik vind het leuk om naar de PFAFFS te kijken. Eén van mijn nieuwste ontdekkingen. Op de één of andere manier vind ik het heel verrijkend om te zien hoe close die familie met elkaar omgaat. Dat ze bijvoorbeeld champagne opentrekken met elkaar, omdat jongste dochter/zus een nieuw vriendje heeft!
Als ik overprikkeld ben, kan ik niet verder kijken (en luisteren) dan mijn neus. Volgens mij moet dat er ongeveer uitzien als een kip die een worm probeert te pakken die aan een hengel vastzit en wordt voort getrokken door iemand die denkt dat dat grappig is.
Ik ben dol op mensen die goed zijn in hun werk. Het maakt niet uit wat ze doen, maar ik word daar zó blij van! Het heeft volgens mij nog het meest te maken met mensen die er zijn. Die gefocusd zijn op waar ze mee bezig zijn, die zien wat er moet gebeuren, die aanvoelen wat er nog nodig is om het helemaal af te maken. Mensen die er energie van krijgen om hun werk te doen.
Ik ben ongelofelijk kleinzerig als het om kleine pijntjes gaat. Ik kan echt 5x per dag beginnen over zo'n velletje aan je vinger bij je nagel. Als ik niet piep doet het echt pijn.
Ik kan niets aan anderen overlaten. Ik ben een ongegeneerde control freak!
Ik ben een complex wezen. Eerlijk, het heelal is er niets bij!
Ik heb mijn man, mijn Arjan, heel veel lief! Aanstaande zondag zijn we alweer vier jaar getrouwd!!! Ik zou morgen zo weer met hem trouwen. Hij maakt heel het bestaan logisch. Hij bevrijdt alle wormen van de hengels en daarmee mij.
Ik houd nog meer van onze dochter.

En de Award gaat door naar: Linda en MaMarije

Honds?

2009-10-21T13:39:00.015+02:00

Sinds ik deze zin in JAN nummer 10 las:
- In het bijzonder, omdat blogs een collectief afzeiken in het leven hebben geroepen dat eenieder het recht geeft gif te spuwen. -

Nam een van de delen in mij het besluit dat ik geen negativiteit meer mocht rondstrooien. Dus niet meer zeiken. Niet meer afgeven op gebeurtenissen. Geen onderkoelde visies op het leven.
Helaas moet ik constateren dat ik nogal cynisch ben, want sinds dien kon ik niets meer schrijven.

Cynisch (volgens het woordenboek):
-bijtend -bitter -hatelijk -honds -koudweg -schaamteloos -spottend -zeer spottend -sarcastisch -ongevoelig -onbeschoft -onbeschaamd -gevoelloos

Het is nooit te laat om iets over jezelf te leren.
Nu kan ik twee dingen doen. Stoppen met schrijven, of accepteren dat ik -bijtend -bitter -hatelijk -honds -koudweg -schaamteloos -spottend -zeer spottend -sarcastisch -ongevoelig -onbeschoft -onbeschaamd -gevoelloos ben in mijn creativiteit.
Ik kies de laatste optie. Ik herken namelijk niets van mezelf in deze omschrijving en blijkbaar kan dit deel van mij alleen bestaan als ik schrijf. Persoonlijk vind ik het heel gezond om al die verschillende delen (ook de minder aardige en sociaal wenselijke) deel uit te laten maken van het geheel. Op die manier blijft het geheel heel. En ik ook. Volgt u? Daarnaast, ter verantwoording, zijn jullie groot genoeg om zelf te kiezen of je mijn zin en onzin wilt lezen. Dus vanaf nu doe ik weer mee.
Te beginnen met mijn Award!

Next on SusanInSite: Honest scrap!
Met dank aan Lisette.

You are the only one!

2009-10-21T09:26:00.000+02:00

Girl

2009-09-30T15:26:00.000+02:00

Moef & Muis

2009-09-23T14:52:00.005+02:00

Ei ei ei

2009-09-09T14:29:00.003+02:00

Luister

2009-08-29T14:04:00.004+02:00

IK BEN HOOGGEVOELIG!

wanneer accepteer ik dat nou eens verdomme!

Hsp's weten ook niet altijd hoe ze moeten omgaan met het verschil tussen wat mensen zeggen en de signalen die ze op hun innerlijke radarscherm registreren. In hun onderbuik voelen ze wat er werkelijk leeft of speelt. Ze doen een onbeholpen poging om hun gevoelens bespreekbaar te maken, of houden hun mond en lijden in stilte. Hsp's raken in de problemen als zij hun gevoeligheid niet accepteren of zich te veel moeten aanpassen. Omdat veel signalen niet door anderen worden opgemerkt, voelen ze zich eenzaam en onbegrepen.

Bron: http://www.hooggevoelig.nl/

Lost?

2009-08-25T12:56:00.005+02:00

Ik houd mij al jaren bezig met het mysterie van schoenen die overal langs de weg slingeren. Het fascineert mij mateloos waar die verloren schoenen vandaan komen. Bijvoorbeeld op de snelweg zie je regelmatig zo'n schoen liggen. Hoe komt dat ding daar? Lag er iemand lekker met zijn voeten door het raam op de achterbank toen hij opeens zijn schoen verloor? Motorongeluk? Pestende kinderen op de achterbank gooien elkaars schoen naar buiten? Een pril verliefd stel krijgt onderweg ruzie en om te voorkomen dat de een de ander straks bij thuiskomst zal volgens, smijt zij zijn schoen (het lijken mij dan eerder de vrouwen die dat doen) naar buiten?
Technisch gezien misschien wat lastig tijdens het rijden, dus dan misschien toch het verliefde stel dat langs de snel weg parkeert voor wat spotbare voortplanting, het stel wordt opgeschrikt door naderende politie en in alle haast verliezen ze een schoen? Maar ook in de stad, op het platteland en aan zee zie je ze liggen. Over aangespoelde schoenen heb ik trouwens ooit een interessant weetje gehoord. In Engeland zouden meer rechterschoenen aanspoelen en in Frankrijk meer linkerschoenen. Of het was andersom, dat weet ik niet meer, het had in iedergeval te maken met de stroming en de kromming in de neuzen. Briljant, dat dit is onderzocht!

Ik ben dus nog nooit een schoen verloren. Ja, één keer, toen mijn voet tussen de spaken van mijn moeders fiets zat. Maar uiteindelijk stopte ze en zijn we de schoen ook weer gaan halen.

Weet u meer over dit schoenmysterie of bent u uw schoen wel eens op een vreemde plaats kwijt geraakt?

Ha, ik kom er net achter dat ik niet de enige ben. Ik wilde namelijk een leuke foto googlen om toe te voegen aan deze ~~zinloze~~ blog, vind ik dit!

Kleine meisjes worden groot!

2009-08-15T20:40:00.008+02:00

Ik dacht ze slaapt toch niet. Dus knutselde papa een nieuwe voorkant voor haar bedje. En zo kregen mijn letters ook eindelijk een bestemming. Zeg nou zelf, wie wil hier nou niet slapen?!

Eerlijk gezegd was zo'n in- en uitloop bed wat ons betreft nog niet nodig geweest. Maar na de vakantie gaat het zo hard met Janne haar ontwikkeling, dat ze bij opa en oma al uit het bed klom. En het thuis regelmatig probeerde, maar net niet durfde omdat ze bij opa en oma was gevallen. Daarbij waren de "tralies" ook een soort machtsmiddel geworden. Ze stak er gewoon haar knie pijnlijk ver door, buigen, zodat deze niet meer terug kon en schreeuwde het dan uit van de pijn. En dan móest ik natuurlijk wel komen kijken en haar eerst redden en vervolgens troosten.
Zodoende... het werd dus tijd...

Een hoedje geschrokken

2009-08-11T20:53:00.003+02:00

De vijf hechtpleisters en overkoepelende Garfield die het gat in het voorhoofd van Janne dichthouden waren tevens een goed excuus om de slaaptraining te staken! Ik hield vandaag gewoon haar hand vast terwijl ze in slaap viel. Wat een pechdag! Vanmorgen twee vingers tussen de deur. Een flinke kneuzing tot gevolg. Iets wat we alweer bijna vergeten zijn nadat ze misstapte terwijl ze met een loopauto in haar hand van een betonnen buitentrapje probeerde af te lopen. Ze viel precies op dat ijzeren ding waar je de deur in sluit. Naast het gat ook nog een flinke bult en een dikke rode neus! Maar verder gelukkig helemaal niets!
Zelf zegt ze met verbijsterende blik tussen een huppelsprong door: Janne was hoedje ùschrokken, mama! Nee leuk.

Slaap Janne slaap

2009-08-08T21:09:00.009+02:00

En daar zijn we weer. Thuis. De enorme berg was heeft zich inmiddels gesplitst in twee keurige bergen. Eén schone en één nog altijd ongewassen. Ik laat het maar even zo.Ik heb tenslotte nog een paar dagen vakantie.
Natuurlijk ga ik u nu niet lastig vallen met hoe geweldig het allemaal was, want dat was het natuurlijk. En hoe heerlijk het ook was, thuis is alles dan weer anders. Of eigenlijk juist niet. Alles is weer zoals het was, met allerlei dingen die je opnieuw moet accepteren. Zoals bijvoorbeeld de herrie op straat. Jee, wat stoor ik mij daar aan. Wat een herrie is het hier! Dan maar bloedheet in huis, ik heb de ramen en deuren dicht.
Ook is Janne in die drie weken tijd opeens een twee jarige peuter geworden, al moet ze nog jarig worden. Ze praat (en praat en praat en praat). Ze klauterd, klimt, springt en alles met even veel overmoed. Waar ze voorheen nog erg voorzichtig was, stuiterd ze nu gewoon van een betonnenblok af. Hoppa! roept ze dan. Ze spreekt vreemden aan. Wil alles zelf doen. En dan bedoel ik niet zelf haar schoenen aan doen, want dat is inmiddels al oud nieuws. Nee, ze loopt wel even zelf naar oma (van Amsterdam naar Brabant). Erg groot dus!

Maar dan het slapen (van Janne). In de vakantie ging dat flink mis. Plotseling wilde ze niet dat papa haar naar bed bracht. En daar waren wij het uiteraard niet mee eens. Dus begingen wij onze grote fout. De tweede dag in de camper bracht Arjan haar gewoon naar bed. Twee uur later en twee maag-in-houd'en-over-het-matras later, nam ik toch het maar over. Na deze ervaring kozen wij eieren voor ons geld wat deze vakantie betreft, wat inhield dat ik ons gevoelige meisje de gehele vakantie naar bed bracht. Ze was zo geschrokken van dit avontuur dat het mij de eerste twee weken elke avond zo'n anderhafuur (ja, u leest het goed, ander-half-uur!) koste voor ze sliep. En 's middags ook een klein uur. Na twee weken ging het iets beter en duurde het meestal maar een klein uurtje. Ik kan u verklappen dat ik regelmatig met stoom uit mijn oren de camper uitkwam.
Ik kan dan pedagoochelaar zijn (zoals één van u mij ooit noemde), maar als het om eigen kinderen gaat is dat toch echt een ander verhaal!
Inmiddels zijn we thuis de boel weer wat aan het rechttrekken. Vanmiddag ging ze vrij snel slapen, zonder dat ik erbij heb gezeten. Helaas zijn de avonden altijd moeilijker geweest. Ik pas de ik-zit-erbij-maar-op-afstand-en-zeg-niets methode toe. Zo'n methode dat als je die leest je denkt: dat doet toch niemand echt?! Een uur heb ik er gisteren naast gezeten. Ik heb nog even gesmokkeld, omdat ze op enig moment bij mijn teen kon. Mijn hand is eigenlijk haar favoriete knuffel. En ik kan het nu leuk opschrijven, maar ik kan u vertellen dat de tranen gisteren over mijn wangen liepen toen ze me huilend smekend om mijn teen vroeg, die ik toch maar had verplaatst. Teen heppuhuh!!! En ik alleen maar mijn hoofd schudde en sssst fluisterde.
Vandaag duurde het ook een uur. Ik was iets verder weg gaan zitten. Geen tenen meer! Gelukkig probeerde ze het vandaag met humor. Ze haalde werkelijk alles uit de kast. Ze verzon zelfs een splinter in haar teen. Ze kan het woord niet eens uitspreken limper, noemt ze het. Ook deed ze me voor hoe ze me in mijn teen zou bijten. Of ik haar even mijn teen wilde geven, Lo hap mama, Ja? Tijk! En dan beet ze in haar eigen teen. Toen ik de deur van haar kamer halverwege open deed (Ja, ik bedoel het was snikheet en ik mocht ook al niets zeggen en ik zat al een klein uur, het was niet dat zij al bijna sliep, zij stond te springen, dus even smokkelen mocht. vond ik.) werd ze even stil. Daarna keek ze me aan en en zei dat als dadelijk de zon in haar oog zou komen, ik de deur wel weer dicht moest doen. Ja? Mama? Gelukkig kwam er geen zon, maar de maan en uiteindelijk viel ze dan toch in slaap. Ik ben verbaasd (en gebroken)!

Vaarwel lieve trampoline,

2009-07-27T11:55:00.001+02:00

Dag goede vriend! Het waren twee fantastische weken. Bedankt voor je flexibiliteit en gastvrijheid. Als het weer even tegen zat, zat er bij jou altijd rek in. Je stond voor ons klaar als de rij voor de frietjes of pizza erg lang was. Je gaf Janne de ruimte om te leren springen. Je maakte je sterk als papa ook een verzetje wilde. Mede door jou was Janne het stuiterende middelpunt van onze vakantie en een lust in het oog van velen. Wat was ze gelukkig met jou! Maar helaas, wij gaan verder. We gaan op zoek naar een glijbaan om mét broek vanaf glijden. Wellicht vinden we die in Zwitserland. We reizen namelijk door naar het plaatsje waar mijn lief ooit naar toe vertrok, mij verliefd achterlatend. Het zou zeven jaar duren voor we elkaar weer vonden. Maar toen echt! Dus nu gaan we samen en laten we jou achter. Maar niet getreurd, lieve trampoline, ik geef je deze foto, speciaal gemaakt in zo'n cool hokje, als herinnering, zodat je ons herkend als we weer komen. Want dat doen we zeker. We hebben genoten van de vrijheid. Een gevoel dat met jouw hulp bij een ieder wordt versterkt. Merci! Liefs ons

Napoleon

2009-07-24T11:52:00.001+02:00

Na het dagelijkse ochtendritje op Napoleon gaat Janne kikkers vangen. Ze springt zich blij op de trampoline (deze is ter compensatie voor de glijbaan, met blote billen kan je niet goed glijden namelijk).

Onderweg

2009-07-19T18:39:00.001+02:00

Wat een geluk. Zo onderweg even pauze voor een lunch en een dut in het niets. Wat is het mooi, maar ook zo ontastbaar. Dat maakt het moeilijk om in het moment ook te kunnen genieten. Leven in het hier en nu, een mooie oefening voor deze vakantie.

Beste potentiële inbreker,

2009-07-12T12:59:00.005+02:00

Omdat u natuurlijk meeleest, weet u dat wij binnenkort op vakantie gaan. Wellicht heeft u ook vernomen dat wij dit jaar de laptop thuis laten. Nu dacht ik, laat ik dan dan ook de overige informatie meteen geven, dan weet u waar u aan toe bent, waneer u ons huis wenst te bezoeken.
Buiten de laptop (die toch ook al weer gauw een jaar of vijf oud is) bevinden er zich in ons huis geen waardevolle spullen. Alles van waarde is ingepakt en reist in een klein autostoeltje in de camper mee door Frankrijk. Daarbij is ons huis goed afgesloten met beveiligde sloten, versterkt met hier en daar een extra schuifje of knip. Onze overbuurman, de zeer vriendelijke maar nieuwsgierige meneer J, ook wel bekend als Sherlock Holmes van de buurt, zal naast alle andere huizen van de straat ook die van ons nauwlettend in de gaten houden. Daarbij versperren de gordijnen weliswaar het zicht naar buiten, maar zijn ze niet echt privacy gevoelig doordat u (en alle anderen) wel van buiten naar binnen kunt kijken.
Onze bovenburen die dezelfde voordeur genieten als wijzelf zijn gewoon thuis. Houdt u ook rekening met de dunne muren, er is geen reden om die twee sterke mannen midden in de nacht wakker te maken met uw geschuivel.

Rest mij nog u eraan te herinneren dat u niet welkom bent, maar daar trekt u zich doorgaans niet zoveel van aan. Mocht u echter beslissen ons huis links te laten liggen, dan ben ik u daar zeer erkentelijk voor!

Met vriendelijke groet,
Susan

Stuiter-it-forward de zomer in!

2009-07-07T20:18:00.008+02:00

Dit blogje wordt mede mogelijk gemaakt door mijn ouders, alias Opa en Oma Miauw. Dank!

Ik las bij haar dit berichtje, of liever gezegd, ik zag dus die foto en dacht, ik doe mee! Doet u ook mee? Zelf weet ik hier geen Action te vinden, maar ik heb meteen mijn moeder erop af gestuurd en die nam er twee voor me mee. Ze werden vandaag als "special delivery" bezorgd door mijn vader die in Amsterdam moest zijn voor zijn werk. Janne is er stuiterend blij mee.

In het verrassingspakket dat mijn vader bezorgde zaten ook twee fantastische broekjes, die ik u niet wil onthouden. Creatief als ik ben, vroeg ik mijn moeder laatst om mijn Thaise vissersbroek in het klein na te maken. Het resultaat is verbluffend! En zo stoer aan die kleine billen! Helaas wilde het model vandaag niet poseren, wellicht volgt die foto later...
En mocht u het zich afvragen, de broekspijpen zijn omslaanbaar. En nu ik toch over de details bezig ben, let even op het kantje aan die witte!

Tot slot nog even lekker de vakantie in met een foto van vorige week. Niet van vandaag. Nee, vandaag regende het voor de plantjes. Ook belangrijk!

Drie hoeraatjes voor Amsterdam

2009-07-05T19:18:00.003+02:00

We hebben nog een week te gaan, maar het voelt nu al als vakantie. Weer een heerlijk weekend. Wat is Amsterdam toch een heerlijke stad. Eerlijk waar mensen, kom naar Amsterdam! In elk park, in bijna elke buurt is een kinderzwembadje, dat uitstekend onderhouden wordt. We hebben er dit weekend heel wat gehad. Het Belamiplein, het Cremerplein, het Vondelpark, het Oosterpark... En overal heeft ze even veel plezier. Vandaag weer een strandje opgezocht, want zand én water blijft toch de perfecte combinatie!

2009-07-01T13:00:00.003+02:00

Kent u dat gevoel? Dat gevoel van onrust. Van boosheid. Moeheid. Chagrijnig dus. In extreme vorm. Resultaat van de bakker op de hoek die om drie uur 's nachts zijn brood laat lossen (nee, hij bakt het niet zelf inderdaad!) in combinatie met hangjongeren en een zeer luidruchtige mug met uithoudingsvermogen!
Jezus wat een nacht! Gelukkig schijnt de zon.
Ik richt mij vandaag op voorbereiding (zie zwemvest) en groei. Nog één keer probeer ik eigen plantjes te kweken. En ik knipte voor het eerst de haren van Janne. (Minimaal natuurlijk!)

Wat rot allemaal

2009-06-29T13:01:00.005+02:00

Ja jee, ik had/heb dus verbindingsproblemen. Steeds valt dat ding weg. Niets te lezen, niets te schrijven, niets te reageren. TjongeJonge, wat moet een mens dan. Dit mens dacht, dan maar op pad. Mijn vader wordt binnenkort (morgen, dus dat is zeer binnenkort inderdaad) 60 jaar. Een leuke gelegenheid voor een weekendje er op uit met de gehele familie. En vervelend was het zeker niet, lieve mensen. Ik kan zelfs, met enige schaamte, toegeven dat ik u niet eens gemist heb.
Het is namelijk zomer. In de zomer speel ik buiten. En met deze weeromstandigheden zou het dus zo maar kunnen gebeuren dat mijn blog wat stil gaat vallen, ook los van verbindingsproblemen. Daarnaast gaan wij volgend weekend (!) al op vakantie! En wij blijven zo'n kleine vier (!) weken weg. Ik ga u zeker op de hoogte houden, vanaf mijn telefoon zo nu en dan een verlekkerend fotootje sturen. Ook loop ik af en toe nog even bij u binnen om te kijken hoe het u vergaat in deze zonnige tijd.
Maar mocht het zo zijn dat we elkaar tijdelijk wat mislopen, weet dan dat ik aan u denk. Dat natuurlijk altijd! Een goede vakantietijd allen!

P.S. Linda... zie reacties!

En de winnaar is...

2009-06-24T12:45:00.004+02:00

Uit de vijf reacties met één echte inschrijving en één dubio, was de verloting niet heel ingewikkeld.
Dus MaMarije als je nog wilt, maken we een afspraak! Lijkt me ontzettend leuk en reuze spannend. En ook Linda, als je dubio een JA wordt ben je van harte welkom.
Zondag werd een zeer intensief en lang weekend (lichaamswerk en supervisie) met een hele mooie beoordeling afgesloten. Ik ben klaar voor de volgende stap. Jullie ook?

CoachKado

2009-06-17T13:18:00.011+02:00

Nieuwe give-a-way in blogland, here is the deal:
Ik wil coachen. Ik ben nog in opleiding en kan mij, in tegenstelling tot mijn man, nog geen LifeCoach noemen. Nu dacht ik, misschien kent u iemand die u blij zou kunnen maken met 2 sessies bij een soon-to-be-LifeCoach.
Ik wil u daarbij helpen door via deze weg 2x2 sessies te "verloten".

Wat houdt het in:
Een intake gesprek van één à anderhalf uur waarin we de vraag van de desbetreffende persoon helder krijgen en waarin we af stemmen op elkaars verwachtingen.
Vervolgens maken we (indien wenselijk) een tweede afspraak, waarin we ruim een uur de tijd nemen om dieper op de vraag in te gaan.
Mocht er na deze twee sessies behoefte bestaan om de sessies voort te zetten is dat uiteraard mogelijk. Wel zal ik dan een symbolische vergoeding vragen van €20,- per sessie.

Doorverwijzen naar een meer ervaren coach behoort uiteraard ook tot de mogelijkheden.

De spelregels:
- De persoon die gecoacht wil worden lijdt niet aan een psychiatrische aandoening.
- De persoon die gecoacht zal worden is bereid om naar Amsterdam te komen. Afhankelijk van het tijdstip dat wij overeenkomen zullen de sessies bij mij thuis plaats vinden of in een speciaal gehuurde sessieruimte.

Hoe doet u mee:
U reageert simpelweg vóór woensdag 24 juni op deze blog. Overleg wel met de betreffende persoon of deze ook werkelijk gecoacht wil worden. U mag natuurlijk ook voor uzelf meedoen.

Ik zal volgende week woensdag (24 juni) de twee winnaars bekend maken!

Een lijstje à la Toaske

2009-06-14T12:48:00.003+02:00

Ik vond dat lijstje van Toaske laatst zo leuk. Daarom heb ik er ook één gemaakt!

Maak uw keuze en licht deze toe als je dat leuk vindt.

ieder één tandenborstel of samen twee
bloemen buiten of binnen
strand of meer
natuurwater of zwembad
aardappelen of pasta
wandelen of fietsen
spelletje aan tafel of op de computer
snel stofzuigen of alles aan de kant
zwart of wit
creatief of effectief

Schat zoeken

2009-06-12T20:03:00.007+02:00

Geïnspireerd door een vriendin met een nieuw huis verplaatste ik Arjan afgelopen week alle meubels in de woonkamer. Ons huis is wat wit. Het is niet "warm" genoeg vond ik. Dus na een hele avond schuiven ontstond er een nieuwe opstelling.
Heel fijn. Meteen lijken ook alle oude patronen weg te vallen. Zoals bijvoorbeeld meteen op de bank ploffen voor de tv.
Alles wat ons huis nu nog nodig heeft is kleur en wat "oude zooi" om meer warmte en sfeer te creeën. Dat is op het moment sowieso mijn thema. Mijn eigen sfeer creeëren. Dus gingen wij vandaag op schattenjacht bij de kringloop.
Het was weer even geleden, maar door uw aanmoedigingen, wist ik dat het weer eens tijd werd.
Janne vond het geweldig. Ze rende door de winkel, speelde met het speelgoed, klom op de stapels matrassen, ontdekte zelf allerlei schatten en verstopte zich in kasten en paskamers. We hebben dus meteen weer een goed adresje voor regenachtige dagen!

Onze buit:

Incl. kleed en heel laag campingtafeltje (waar ik al een poos naar op zoek was). Excl. glas.

Korte libido up-date

2009-06-10T20:36:00.004+02:00

Even wat anders lieve mensen. Die uitslag van mijn rug laat op zich wachten. Dus onderwijl ik ~~naar~~ het pauzemuziekje in de wachtstand bij de huisarts ~~luister~~ negeer, licht ik u even in over de laatste stand van zaken en ontdekkingen betreffende het MoederLibido.

Mam, you know the drill

Dat gewoon doen, werkt! Maar eerlijk is eerlijk, het kost me wel wat kruim. Gewoon doen, pfff... wat wekt meer weerstand dan dat?!
Maar het werkt, want je doet het. Of het libido verhogend is weet ik trouwens niet.

Amandelolie, werkt! En is ook een leuk begin bij het "gewoon doen".

En ik ben gestopt met de pil. Sinds eergisteren, dus tot dusver nog geen resultaat ervaren. Maar ik heb goede hoop. Goede hoop dat mijn hoofdpijn en tijdelijk psychische onbekwaamheid verdwijnen in ruil voor mijn libido! Lieve mensen, u ~~hoort~~ leest nog van mij!

Nee nog geen vakantie,

2009-06-09T12:53:00.006+02:00

ik ben gewoon weer even stil gevallen. Stil met woorden op papier en stil met interesses. Ik heb pijn in mijn rug. Een vreemde pijn. Geen spier, nee, daar kan ik wel mee omgaan. Pijn in één wervel. Dus het is de wervel die pijn doet. Na lange tijd ontkennen (zo'n maand of 6) ben ik dan nu naar de huisarts gegaan. Een nieuwe huisarts had ik. Zo'n jonkie.

En wat heeft u nu nodig om gerustgesteld te worden.
- Ik had gehoopt dat u even kon kijken dokter. ~~En zeg dan meteen dat het niets is.~~
OK laten we maar eens beginnen met een kijkje nemen.
-trek bovenkleding uit
Op het oog zie ik niets. De huid ziet er goed uit. Waar zit de pijn?
- hier... auw!
Okay, kleed u zich maar weer aan. Het is inderdaad de wervel die pijn doet. Ter hoogte van T12. Het is het beste dat u even foto's laat maken. In het ziekenhuis. Dat ziekenhuis waar u laatst nog dat trauma opliep. Dat ziekenhuis waar u bevallen bent, weet u nog.

Dus dat deed ik.
Komt u maar mee mevrouw. Hier kunt u uw broek uittrekken.
- Uhm... ik kom voor een foto van mijn rug.
Ja dat weet ik.
- ????
Waar zit de pijn
- Ter hoogte van T12
Ja, maar waar is dat?
- ???? Hier!
Okay, hoge rug foto. Nee, lage rug foto. Nee, toch hoge rug foto. (Apperaat op en neer)
- ????
U mag uw broek weer aan trekken. Woensdag krijgt u de uitslag.

En nu dus wachten op de uitslag...
Het eind van het ontkennen betekend ook meer pijn. Ik voel het nu constant. Wat ik me allemaal al in mijn hoofd heb gehaald. Waarom doen mensen (doe ik) dat toch? Van die horror verzinnen?
Morgen hoor ik meer en hopelijk heeft dat weinig met horror te maken.

Het Pinkster-ritueel

2009-06-01T14:25:00.004+02:00

De Pinksterwind blies al onze zorgen weg

en bracht nieuwe inspiraties mee!

Levenskunst

2009-05-30T08:17:00.008+02:00

Met trots deel ik u mede dat mijn enige echte eigen Lief zich heden ten dagen met trots LifeCoach mag noemen!
LifeCoaching is voor levenskunstenaars. Zij ontwerpen hun leven zodanig dat er geluk ontstaat voor henzelf en voor iedereen in hun omgeving.

Ja lieve mensen. Het is zo ver. Na twee jaar hard werken en lange weekenden studeren. Graag sta ik even stil bij het feit dat ons meisje binnenkort ook twee jaar wordt. Het was een prachtige en roerige tijd. Zo'n klein wondertje verandert je leven drastisch, zoals u zult begrijpen als u zelf ook kinderen heeft. Daarnaast is de opleiding zo ontworpen dat je zelf een heel coachingstraject moet ondergaan. Je leert de technieken en theorie door het met elkaar te oefenen. Je werkt met Real-life-issues, ook die van jezelf. En dit laat geen mens ongeroerd, kan ik u vertellen. Je wordt binnenstebuiten gekeerd en uitgedaagd om je diepste weerstanden en afweermechanismen onder ogen te komen en uit te schakelen. Alle ballast van jaren wordt tijdens de opleiding doorgewerkt. En daarna is er verlossing. En nu dus ook verlossing in de vorm van een papiertje.
Hoera!

Een eind aan de zeer onstuimige tijd. Maar we zijn er nog niet helemaal. Zoals u wellicht weet zit ik momenteel midden in dezelfde opleiding en dus ook hetzelfde proces.
Maar lieve mensen, blijf in de buurt...
Iedereen in hun omgeving! Het staat er echt!

zegt zij

2009-05-28T20:11:00.004+02:00

Pop poepie, zegt zij

Doekje! zegt zij

Mama, kijk! roept zij

Slak! lachte zij

Mama! gilt zij van plezier

Lopen! zegt zij, over de Pissebed die over haar arm loopt

Zij zegt en steelt mijn hart

keer op keer en steeds maar meer!

De wind van ...

2009-05-27T12:27:00.006+02:00

Gisteravond laat fietste ik terug vanaf mijn coachings-oefenclub naar huis. Mijn hoofd was vol nieuwe inzichten, ideeën en verwerkingen. Het afgelopen weekend hadden wij twee dagen nogal intensieve lessen gehad. En nu hadden we alles nog even doorgenomen en wat "Tools" geoefend. Ik was net de PC Hooftstraat ingeslagen en met mijn hoofd helemaal niet bij het verkeer. Ik knalde dan ook gewoon de stoep af, klaar om over te steken. Links van mij kwam een fietser aan. Hij keek een beetje geschrokken en stond op zijn pendalen. Zo net boven zijn zadel hangend. Uiteraard hield ik in en liet de jongen (man eigenlijk) passeren. Ik, overbewust van alles wat ik deed en voelde, dacht nog: goh, ik knal ook zomaar door. Die jongen schrikt ervan. Wij fietsers in Amsterdam hebben ook heel wat te incasseren op een dag. Iedereen doet maar gewoon wat hem of haar uitkomt.
Met deze gedachten fietste ik verder, ik was halverwege de straat toen ik zo'n harde knetterende ~~scheet~~ wind hoorde. Uit die man dus. Ah, dat was de juiste verklaring van dat geschokken gezicht en die rare fietshouding. Hij had gedacht alleen te zijn en plots was daar deze blonde persoonlijkheid van rechts! Oh oh, wat ben ik toch nog altijd snel met het invullen en beoordelen van situaties!
En u? Wat interpreteert u allemaal (verkeerd)?

Oh zomer wat zijt gij zoet!

2009-05-25T19:58:00.001+02:00

Lieve hemel,

2009-05-21T21:46:00.005+02:00

daar gingen we met een vaart! We renden een duinpan af terwijl we heel hard "Wheeee" riepen. De bal hadden we al naar beneden gerold en nu gingen we er als dollemannen achteraan. Beneden lieten we ons in het warme zand vallen en we rolden over de grond van plezier. Haar kleine stemmetje gilde het uit. Daarna klommen we weer naar boven, met een enorm gekreun. Wederom bereikten wij de top. En daar gingen we weer.

Koninkrijk der spruitjes

2009-05-18T13:43:00.007+02:00

Aangezien het zelf maken niet zo wil vlotten bij mij, maar het zelf kopen des te beter, dacht ik, ik laat jullie even één van mijn nieuwste aankopen zien. Een schattig roze tuniekje met een groen randje. Het is van het nieuwe Nederlandse merk Sprout Kingdom. Janne draagt hem nu nog als jurkje, hierna als tuniek.

De winkel waar ik het heb gekocht is trouwens ook de moeite van een bezoekje waard! Imagine.

CoolCamping

2009-05-17T19:42:00.009+02:00

Onze vakantieplannen zijn gewijzigd. Originele idee bestond uit de caravan van mijn ouders in combinatie met een naturistencamping in Frankrijk. Nu hebben mijn ouders hun caravan ingeruild. Ze kochten er een camper voor terug. Dus we gaan met de vlam in de pijp door Frankrijk! Al dan niet richting de naturistencamping. Janne kan veilig mee, niet geheel onbelangrijk. Ik zat/zit een beetje met het slapen. Maar vandaag hebben we een Deryan travel-cot besteld. Die zetten we dan op het hefbed achter het gordijn, op een soort zelfgemaakte brancard, zodat we haar 's avonds zo over zetten en zelf het hefbed in kunnen klimmen. De reis wordt nu ook wat relaxter. Janne zit (in haar autostoel) aan een tafel, met een speelgoedmand naast zich. Ik huppel af en toe even naar achter om haar een verse versnapering uit de koelkast aan te bieden. We rijden voor een lunchpauze lekker de snelweg af, zo'n idillysch dorpje in. Parkeren aan de rand van een mooi groen weiland met bloempjes, daar warmen we een soepje op, terwijl Janne huppelend ... Nou ja, u ziet het plaatje voor u denk ik?!

Ook gaf ik Arjan voor zijn verjaardag alvast het CoolCamping CookBook kado. Het staat vol makkelijke lekkere recepten. Ook leuk met kinderen. Brood op de stok aan het kampvuur, maar ook hoe je een calzone pizza bakt op een kampvuur. Ik denk erover om ook nog het CoolCamping Europe boek erbij te bestellen, daar staan de mooiste campings in Europa in, geselecteerd op ruimte. Zonder entertainment (hoop ik)!

Mocht u nog tips hebben betreffende camperen in Frankrijk, kinderen en camper of gewoon iets anders leuks, hoor ik het graag.

Verder vroeg ik mij af: Kampeert u wel eens bloot?

Oh Ja, ik las over CoolCamping in de Living van april. Over idillysch gesproken. Klik voor meer info op de foto!

Libido

2009-05-15T13:00:00.005+02:00

Dat is wat deze moeder wel wat meer zou willen!

Mam, ik weet dat jij deze site ook wel eens leest. Maar misschien doe je er goed aan om dit keer over te slaan. Of niet natuurlijk, maar dan is het je eigen verantwoording! Tja, ik weet niet. Seks van je dochter is toch misschien net zoiets als seks van je ouders. Bàh!

Janne wordt al bijna twee jaar. Maar mijn libido is na de bevalling nooit helemaal terug gekomen. Eerst vond ik dat normaal. Maar opeens zijn we zo'n twee jaar verder! Ja, hallo! Laat het weer even leuk worden in bed alstublieft!
Ik heb echt het gevoel dat er iets veranderd is met mijn lichaam. Hormonaal waarschijnlijk. Het idee van vrijen vind ik wel gezellig. Maar de zin is er maar steeds niet. En om zin te maken, moet ik dan eerst allerlei weerstanden overwinnen, wat de sfeer ook niet echt ontspannen maakt.
Vandaag kreeg ik opeens de briljante ingeving dat misschien wel meer moeders hier last van hebben. Maar ik hoor er nooit wat over. En dan moet ik hè... Dan moet ik dat taboe doorbreken. Dan ben ik diegene die het eerst mijn mond open doet.
Dus lieve medemoeders, ik neem het voortouw!
Ik start het onderzoek: "De ins en outs van het moeder-libido".

Net heb ik even op internet gezocht. En ik las dat het probleem inderdaad vaker voorkomt. Veelal gaat het samen met pijn bij betrekking (wellicht zat ik op een Belgische site..?). Dat heb ik dan gelukkig wat minder.
De diagnoses van de gynaecologen liepen uiteen van stress in de nieuwe leefsituatie tot onverwerkt trauma na de bevalling.
De oplossingen die ik tegen kwam met betrekking (ander soort betrekking dit keer! Kunt u het nog volgen?) tot verhogen van je libido waren slechts stoppen met de pil of nog een kind nemen. Blijkbaar kan dit de hormoonspiegel weer positief veranderen.
En wat de pijn betreft: amandelolie gebruiken om de boel op te rekken, maar ook als glijmiddel.

Lieve moeders, wat zijn uw ervaringen met het moeder-libido? En heeft u misschien de gouden tip?

De bloemetjes buiten

2009-05-15T10:54:00.005+02:00

Het is een beetje een druilerige dag vandaag. En dus besloten Janne en ik om de bloemetjes buiten te zetten. Aangezien wij op één hoog wonen, met enkel een Frans balkon, moeten wij "bloembak-tuinieren". Gezellig liepen we samen naar de bloemist om de hoek en kochten Lavendel. Vijf stuks! En terwijl de bovenbuurman onze voordeur schilderde (lang en saai verhaal, wat nu tenminste nog een beetje spannend lijkt), zetten Janne en ik de Lavendel in de bloembak. Janne hielp hard mee, wat inhoud dat de bank onder het zand lag, de vuilniszakken uitgerold door de kamer, er zand tussen de verwarming werd gegooid. Maar opgevoed als ze is, hielp ze ook met opruimen. Ze veegde het zand van de bank en ze stofzuigde het hele huis. Wat wil een moeder nog meer?!

Nou, daar schrijf ik binnenkort nog wel een blogje over. Over wat deze moeder nog meer wil...

11,4x15

2009-05-13T13:36:00.005+02:00

Op de één of andere manier voel ik toch vaak de behoefte of nood om hier te klagen. Vreemd, want ik heb eigenlijk helemaal niet zo veel te klagen. Toch heb ik weer wat gevonden vandaag! Wat is er gebeurd met de standaard-formaat van foto's? Ik wil graag een fotoboekje voor Janne maken. Met foto's van opa's en oma's, ooms en tantes, pop, pauw, paard, papa en mama, verven en kleuren, etc. Dus ik heb vanmorgen een heel assortiment laten afdrukken bij de HEMA. En meteen een fotoboekje erbij gekocht. U voelt hem al aankomen. Nu passen die foto's dus niet in dat boekje! Nee, de maat van de foto is 10x15 en die van het boekje 11,4x15. Ja, u leest het goed 11,4! Wat is dat nou voor maat, vraag ik u?! Ik ga dadelijk dus terug naar de HEMA. Ruilen. Zijn ze goed in bij de HEMA, verzekerde iemand mij vanmorgen. Ik ben benieuwd. Kan ik ook meteen die foto van dat stelletje dat ik niet ken die tussen mijn foto's zat, terug geven. Vreemd zo'n vreemd stel tussen mijn foto's. Ik hoop niet dat wij ook ergens tussen vreemd gaan.

Beter laat dan vroeg!

2009-05-11T19:59:00.000+02:00

Het gebeurd zo eens in de dertig jaar. En vanmorgen was het zo ver.
Ik sta de deur open te draaien op het adres waar ik werk, klaar om naar binnen te gaan. Gaat mijn telefoon. Het is Arjan, snel neem ik nog even op.

Zo begon ik donderdagavond mijn blog. Inmiddels zijn we bijna een week verder. De verbinding met internet liep niet ~~zo goed~~. Daarnaast zorgde mijn dilemma voor een dusdanige hoofdpijn, dat daar de verbindingen ook niet meer liepen.

Maar goed, ik neem de telefoon dus nog even op terwijl ik met mijn sleutel de drie sloten open draai.
Ben je al op je werk?
- Ja, ik loop net naar binnen.
Maar het is zeven uur!
- Hoe bedoel je ZEVEN uur?
Ik heb me net rot gefietst om nog enigzins op tijd op mijn werk te zijn. Acht uur dus!
Ik heb gisteravond de wekker per ongeluk een uur vooruit gezet.
- @#$%@^&^#*(@))$#%!!!!!

Zachtjes draai ik de sloten weer dicht. Stap op mijn fiets en begin weer te trappen. Langzaam valt alles op zijn plek. Het was gisteravond ook opeens zo laat. En Janne sliep vanmorgen nog, ik dacht dat ze lekker had uitgeslapen, maar nee dus. De bakker op de hoek was nog dicht, mijn prachtige brein had verzonnen dat hij wel zou zijn overvallen ofzo. Ik maakte me al een beetje zorgen over Frankie (de bakker dus). De klok onderweg, die ik check om te kijken of ik nog harder moet gaan fietsen stond op 6:40 uur. Daar heb je ook niets aan, aan zo'n klok die niet goed staat!

Jaja, een knap staaltje routine-denken.

Fijne moederdag!

2009-05-10T15:14:00.002+02:00

Bij gebrek aan verbinding wens u een fijne moederdag vanaf mijn telefoon!

Dilemma

2009-05-05T19:31:00.010+02:00

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

De term dilemma duidt gewoonlijk een keuze aan uit twee of meer alternatieven, die even (on)aantrekkelijk zijn. De keuze kan daarom niet op alleen logische basis gemaakt worden. De weg uit een dilemma is dan ook vaak een zeer persoonlijke keuze. Het beeld dat vaak gebruikt wordt bij een dilemma is dat van een aanvallende stier, waarbij je moet kiezen door welke hoorn je gespietst wil worden. Men spreekt dan ook van de twee alternatieven van een dilemma als de hoorns ervan. Alhoewel een dilemma vaak als een keuze uit twee opties wordt aangeduid, geeft Van Dale de omschrijving "moeilijke keuze", zonder het aantal alternatieven te specificeren.

Gespietst mensen! Leest u? Gespietst! Inhoudelijk wil ik nu weinig kwijt over mijn dilemma. Aangezien dit het wereld-wijde-web is, begrijpt u. Maar O, wat zou ik graag uw meningen vergaren. Ik wil niet kiezen. Ik blijf uitstellen en relativeren. Maar mijn weekje Friesland heeft mij echter doen inzien dat de Stier op mij af stormt. Òf ik kies tussen links en rechts, òf ik doe niets en word vertrapt. Aan mij de keus!

Ik haat dilemma's!

Wat u hiermee moet? Nou, niets eigenlijk. Ik dacht: "Toegeven dat het dilemma bestaat is de eerste stap." En eerste stapjes zet ik graag met anderen samen. Als bewijs, snapt u. Nu kan ik er niet meer omheen. U weet nu namelijk ook van het bestaan van een dilemma aan mijn zijde. En wie weet loopt u een stukje mee. Of heeft u een rollator te leen. Zodat ik niet te hard op mijn bek ga.

Blauw

2009-05-03T12:47:00.011+02:00

Waar zij na Groen voor Oranje ging, doe ik nog even mee met Blauw. Want Blauw was het. Met schaapjes in de lucht en in de wei. Met zomersproetjes en vervelletjes op mijn neus. Met golven in de zee en een Blauwe plek in het water.

Waar ik ook heel blij van werd tijdens onze vakantie was een artikel in "JANtje". Van Ashkaine Hora Adema alias de borden-smijtende-helleveeg, over ordinaire ruzies om de zorgtaken. Ik voel mij weer normaal. (Nu nog leren met borden smijten. Lijkt mij heerlijk!)

Groen!

2009-05-02T19:55:00.008+02:00

Net terug uit Friesland. Ik kan me geheel bij haar aansluiten!

Wij zijn er even niet

2009-04-26T19:03:00.003+02:00

Wij wandelen door de weilanden in Friesland.
Tot volgende week!

Hoezee!

2009-04-23T20:44:00.015+02:00

Met enige terughoudendheid en met empathie voor uw situatie, schreeuw ik uit: wij hebben vakantie! Wij begonnen deze vakantie met het vieren van Arjan zijn verjaardag gisteren.

En wat een feest. 's Morgens vertrokken we, na uitgebreid ontbijt, met onze mountainbikes richting Broek en Waterland. Wat een dag om te fietsen. Janne smeerden we in. Onszelf vergaten we. Twee knal rode koppies tot gevolg, maar jongens wat een dag!

En, zeg ik voorzichtig, nog altijd rekening houdend met uw gevoelens, we hebben nog zo'n hele week voor de boeg. We gaan naar Friesland! Picknicken, fietsen, zonnebrand smeren, liggen op kleedjes en leren...

Assertiviteitstraining voor de kleintjes

2009-04-20T13:49:00.007+02:00

Wat een heerlijk weer! Terwijl zij naar het strand ging en zij lekker ~~op het plein~~ in de tuin zat, ging ik naar de speeltuin. Het was overvol, maar toch, als je je er tussen begaf, was het eigenlijk goed te doen. Het is een wonder dat er geen kinderen (voor zover ik gezien heb) geschept zijn door een van de schommels.
Maar over schommels gesproken. Zoals ik al bij haar reageerde ben ik ook niet zo'n pleintjesmoeder. Dat bleek erg onhandig, omdat ik dus de sociale-schommel-regels niet blijk te kennen. Janne schommelt erg graag. Zo graag dat ze er zelfs voor in de rij wil wachten. Dus dat deden wij. Wij stonden braaf te wachten tot twee veel te grote kinderen klaar waren. Toen ze eraf gingen liepen Janne en ik op een van de schommels af. Vanuit het terras kwam een vader aangelopen met twee kinderen. een baby en een peuter. Er ontstond een wat vreemde sfeer toen ik Janne in de schommel tilde. Hij had eigenlijk de zusjes naast ekaar willen hebben. Nou gòh, jammer. Dus Janne zwiert op haar gemaktje van voor naar achter, roept de moeder van het stel vanaf het terras: die ernaast! (De schommel van Janne voor alle duidelijkheid.) Die man roept terug, terwijl hij mij beschuldigend aan kijkt, die? Ja, zo denk ik! Nou ik weet van niks. Ondertussen wordt zijn peuter ongeduldig, dus tilt hij zijn baby uit de schommel en probeert met zijn andere arm de peuter erin te tillen. Dit lukt natuurlijk niet, dus schiet ik te hulp (zo ben ik dan ook weer hè mensen). Moeder slaat vanaf het terras het hele gebeuren op haar gemakje gade.
Dan komen er weer twee veel te grote kinderen naast de schommel staan. Mogen wij hierna? Vragen ze op zo'n zeurderig toontje. Tuurlijk mag dat. Even wachten. Maar de vader geeft het op. Hij lokt zijn peuter mee naar de glijbaan. Eén van de kinderen gaat vast in de schommel. Wanneer mag zij? Is nu de vraag aan mij. Dadelijk. Weet je wel dat je helemaal niet zo lang op de schommel mag zitten? Uhm... nee, dat weet ik niet. Is dat zo? Ja, dat is zo. Ik geef het ook op en lok op mijn beurt Janne naar de glijbaan. Ze heeft wel 5 minuten geschommeld, jee, wat onbeschoft!
Assertief word je wel van zo'n speeltuin!

Klimmen

2009-04-18T13:43:00.002+02:00

Net nu ik dacht dat de achtertuin (op mijn werk) veilig genoeg was om Janne lekker te laten aanmodderen terwijl ik de baby ........
(vul maar in: eten geef, in bed leg, verschoon, ...)

Het laatste uur

2009-04-16T19:56:00.014+02:00

Op mijn werk bevind ik mij de gehele dag in de kelder. Dat klinkt erger dan het is, want de kelder is een ruime woonkeuken die van alle gemakken voorzien is. Zo is er een appart slaapkamertje voor de baby, een toilet, een bank, een tv, een eettafel, de keuken en heel belangrijk, de openslaande deuren naar de tuin. Die kelder behoed mij voor heel wat trappen lopen. Dus daarover hoort u mij niet klagen. Waar ik even over wil klagen is het laatste uurtje van mijn werkdag. Tussen 18:00 uur en 19:00 uur.
Om 17:00 uur stipt zit ik met de kinderen aan tafel. Het eten duurt vaak lang (tot 17:45 uur), omdat de oudste niet wil eten. Snel ruim ik daarna de tafel af, zet het eten (dat over is) klaar voor alle andere volwassenen (de ouders en mijn lief). Als Arjan rond 18:30 uur Janne komt halen, krijgt hij een bak eten mee naar huis. De ouders komen om 19:00 uur thuis en eten dan.
En ik sjouw rond 18:00 uur drie kinderen twee trappen op. Laat een bad vollopen. Probeer ondertussen hier en daar een dreumes op te vangen die bijna van de glijbaan af valt (fijn zo'n half-hoogslaper met glijbaan!). Gooi de oudste in het bad. Verschoon die dreumes van mij. Trek het kleintje d'r pyjamapak aan. Haal de oudste nog even door het sop, droog haar daarna af. Trek ook haar haar pyjamapak aan. Klap het logeerbedje van die van mij in. En sjouw vervolgens weer drie kinderen naar beneden (in 2 fases deze keer). Dan draag ik een (sinds kort) krijsende Janne over aan manlief (of gebruik rozijntjes wat het afscheid een stuk milder maakt). En haast me naar de magnetron om een fles pap te maken voor de inmiddels ook krijsende baby.
En dan, als er nog tijd is, poets ik het aanrecht en lees ik een boekje met de oudste, wat meestal bruut wordt verstoord door een: "JOEHOE MAMA!"
JOEHOE, ZEVENUUR!

Make a change!

2009-04-15T13:14:00.021+02:00

Noot: Als u liever niet wilt veranderen of zich bewust wil worden, kunt u dit bericht beter niet lezen!
Verandering is moeilijk. Zelf veranderen is moeilijk. Ik had er afgelopen zaterdag een college van 6 uur over. Denkt u zich in, 6 uur! Zo moeilijk is veranderen dus. En ik ben aan het veranderen. Dat is coaching. Bewust worden/maken. En dan is er geen weg meer terug. Tenminste als je het goed wilt doen voor jezelf. Zo sprak ik afgelopen vrijdag nog met mijn innerlijke criticus. Jazeker! Daar kunt u mee praten hoor! Dat doet hij tenslotte ook met u. De hele dag. Ongevraagd. Hij is er o.a. de oorzaak van dat u niet vrij kunt zijn in uw zijn. Hij zeurt, knaagt en kleineert. Hij maakt gebruik van angsten en toepasselijke situaties. Let u maar eens op. U zal hem spoedig herkennen. ~~En wensen dat u hem nooit herkend had.~~ En als u hem herkent, dan word u zich bewust en kunt u iets veranderen.
Maar goed, ik praatte dus met haar, of eigenlijk zij met mij. ~~Ja inderdaad, mijn innerlijke criticus is een vrouw. Zo'n verwaande beterweter.~~ Onaardig dat ze was! Niet normaal. Met als functie mij te beschermen. ~~Jaja! Dat zeggen ze allemaal, die innerlijke criticussen!~~ Ze beschermt mij o.a. tegen aanpassing. Ik moet mezelf zijn, anders legt ze me lam met de meest vreselijke kritiek en met ogenschijnlijk onoverkomelijke problemen. Ze scheldt me uit voor stom schaap, om maar een voorbeeld te noemen zonder meteen dit bericht als 18+ te moeten markeren. Ik heb haar braaf aangehoord. En uiteindelijk heeft ze beloofd wat meer op de achtergrond te blijven. Ze vond het wel geestig om met haar armen overelkaar achterover te leunen en toe te kijken hoe ik op mijn bek ga, zei ze. Dus daar ga ik dan. Alleen de wijde wereld in. Wetende dat het pijn gaat doen. Wetende dat die innerlijke criticus me af zal maken op het moment dat het pijn doet. Nou en, veranderen is nou eenmaal moeilijk! Here I come!

Pasen

2009-04-13T20:00:00.002+02:00

Het was zoet, zonnig en zen.
En klikt u voor de grap even op de foto's en scroll naar de laatste foto. Voor sommige was het een swingend Pasen!

Vanuit een geluidloos stilhouden

2009-04-11T19:53:00.004+02:00

En daar ben ik opeens weer. Opgedoken uit een geluidloos stilhouden.
Ik was even druk. Schrijf een visualisatie en maak hem helemaal perfect, was de opdracht. En dat tegen een perfectionist gezegd...
Ik was druk schijvende en visualiserende toen er een blaasontsteking gebeurde. De kuur die er voor nodig is om deze te stoppen, is nogal van het slaapverwekkende soort. Gapend en zuchtend sleepte ik mij door twee lesdagen heen. Eigenlijk anderhalve lesdag, want vanmiddag besloot deze vrouw om in de trein te kruipen, terug naar het overvolle Amsterdam, om daar ~~op bed~~ in het park te gaan liggen met haar lief en lieve dochter.
Ik was klaar. Geen energie meer om het college over veranderingen verder te volgen, geen puf om aantekeningen uit te werken, geen zin in Paasinkopen, te lui om het huis te poetsen. Maar na een paar uurtjes park (en niet het Vondelpark dit keer, want daar breek je je benen over de mensen, kinderen en honden en dan vooral over de niet-kunnen-fietsende toeristen), ben ik weer net fit genoeg om u alvast een zeer Vrolijk Pasen toe te wensen!

Crea is de norm

2009-04-06T19:46:00.010+02:00

Okay, creatief is in. Foto's van het weekend zijn uit. ~~Zo meet ik aan mijn reacties.~~
Nu is het zo; ik heb crea-ideeën. Ik ben geen crea-doe, meer een crea-hoe?
Maar mijn laaste idee is er weer één die neigt naar het briljante. ~~Bescheidenheid is ook al niet mijn sterkste kant.~~
Zoals u weet reizen wij af naar het zonnige Frankrijk deze zomer.
Heb ik al vertelt dat wij daar geheel naakt zullen verblijven? Nee? Hummm... vast ontkenning. Naakt dus. Drie weken. Maar mijn briljante idee heeft niets te maken met naaktheid. Het heeft alles te maken met de reis ernaar toe waar ik een poosje terug al tips voor vroeg.
Inmiddels bestelde ik een kinderwalkman via marktplaats. Compleet met tien bandjes met kinderliedjes en verhaaltjes. Ik kreeg hem thuis gestuurd in een vrolijke kadoverpakking, daar werd ik vrolijk van! Als ik ooit iets verkoop via marktplaats, dan doe ik het ook zo!
Jee, ik blijf maar afdwalen. Terwijl u juist zo zit te wachten op nieuwe creatieve input.
Goed. U kent wellicht de playtray. ~~Nee, dat is niet iets van Durex.~~ Wel, lieve mensen, ik mijn moeder gaat deze namaken volgens mijn eigen ontwerp.
Iets met een rits, om te zippen, waar een vrolijk beestje in verstopt zit. Een vakje met drukknoop voor de viltfiguren en hier en daar een vrolijke knoop, voor wat ik bij haar zag. Er komen veters om te strikken, drie linten met klitteband-omvouw voor tutjes, boekjes, popjes, etc. Vooral wisselbare frutsels.
Ik dacht de onderkant van badstof te maken (i.v.m. hitte) en misschien de bovenkant wel van dit spul. Er komt uiteraard een rits in om hem te kunnen wassen. Schuimrubber laat ik op maat snijden bij een schuimrubberkoning. En de vast-zet-klik-band klikt aan twee kanten zodat hij makkelijk te plaatsen en verwijderen is.
En wat mij nou zo leuk lijkt. Is dat u dit geweldige idee meeneemt in uw crea-brainstormsessies. Wellicht vol enthousiasme en dankbaar met mijn idee aan de slag gaat om uw eigen reis naar ~~uiteraard~~ Frankrijk te vergemakkelijken. En ~~mij~~ mijn moeder tips geeft over hoe, wat en wat nog meer!
Ik zeg, briljant!

Zaterdag op de boerderie

2009-04-05T13:33:00.004+02:00

En vrijdag was ik op school. Mensen wat heb ik het naar mijn zin!

zomertijd

2009-04-02T20:03:00.013+02:00

buitenspelen zonder jas

zelfs op blote voeten in de zandbak

wat is het lekker warm

dan tot 20:30 uur wakker liggen

gekke geluiden maken en mama roepen

wat is het nog lekker licht

en mama tekent gewoon even een snorretje

Stoepkrijten is cool

2009-04-01T14:45:00.004+02:00

Bloggen vanaf je mobile telefoon is ook cool!

1 april!

2009-04-01T13:11:00.007+02:00

Tja, 1 april. Toch vraag ik me af. Zouden we er niet wat meer mee kunnen. Ik bedoel het is zo'n beetje wereldwijd de dag der grappen. En ik kom niet verder dan deze foto. Zonde. Verloren kansen, onbenutte talenten! En u? Bent u nog ergens ingetuind? Of beter... heeft u er nog iemand ingetuind?

De Holle Bolle Boom

2009-03-30T14:46:00.005+02:00

Wij waren er zaterdag. Bij Holle Bolle Plons. Janne vindt het echt geweldig. Al zijn de surprise-waterstralen soms toch iets te veel surprise voor ons meisje. Het grote peuterbad is zo'n 25 cm diep en staat vol verrassingen. Er is ook een gewoon zwembad dat afgezet is met een hek. Er zijn 3 familie glijbanen en... trouwens kijk zelf maar even op de site. Toch nog even een tip: als je gaat zwemmen, neem dan zelf wat te eten en drinken mee. In het zwembad staan alleen twee automaten. Eenmaal aangekleed kan je wel lekker eten. Het is wat noordelijk gelegen voor de zuidelijke bloggers onder u. Maar 5 sterren camping de Bongerd ligt er naast!

Let's go outside!

2009-03-30T12:53:00.001+02:00

Hoera! We spelen weer buiten!

taggie, ik ben 'um!

2009-03-29T13:08:00.028+02:00

Jeetje, ik ben getagged door Land van Li! Het is de bedoeling dat ik de vragen beantwoord, er één vervang en er één toevoeg. En dat ik dan het stokje weer doorgeef.

Mijn obsessie op dit moment
Toch wel bloggen dus. Maar ook het weer! Wat een rare obsessie is dat aan het worden. Vroeger had ik er een hekel aan om me met het weer bezig te houden. Ik vind het zo zinloos! Je hebt het toch niet in de hand en ik wil mijn plannen er ook niet door laten beïnvloeden. Maar sinds Janne er is, ben ik opeens geobsedeerd door "mooi weer willen".
Wat ik nu draag
Een zwart jurkje met bloemen met een verhaal. Deze jurk was mijn eerste positiekledingstuk die ik kocht toen ik inverwachting was van Janne. (...U houdt uw adem nu in...) Het is eigenlijk helemaal geen positie jurk en vandaag durfde ik hem voor het eerst weer aan, zonder baby in mijn buik. (...U hapt ~~opgelucht~~ naar adem...)
Doe ik vaak een dutje
Ja, het lukt me gelukkig toch wel elke nacht een dutje te doen.
Wie heb ik voor het laatst een knuffel heb gegeven
Dat was Janne, easy, mijn meeste knuffels zijn voor haar tegenwoordig. Maar niet veel daarvoor gaf ik er één aan Arjan en ook aan vriendin Marijn!
Wat ik zou willen veranderen
Om gelukkiger te worden eigenlijk niets. De veranderingen die we ons wensen hebben we al in werking gezet. Zoals weer gaan studeren. Maar als ik iets mag kiezen, zou ik wel heel snel een nieuw huis mét tuin ín Amsterdam willen.
Wat wordt het avondeten
Aardappelen, spinazie en speklappen. Ja echt! Tenminste... tenzij het pizza wordt, want we helpen een vriendin verhuizen vandaag.
Wat ik het laatst gekocht heb
Ja, op deze vraag zat ik te wachten. Ik ben namelijk helemaal in mijn nopjes met het spijkerjasje van Bengh dat ik voor Janne heb gekocht via marktplaats! Het is zo stoer en schattig, dat ik er bijna van moet huilen als ze het aan heeft. (triest, maar waar helaas!) Ik ben helemaal niet zo van de merken, maar dit jasje kwam ik tegen en ik kon hem niet meer los laten. Bieden dus! En zoals je ziet, de aanhouder wint!
Ik luister nu naar
Het gesprek dat mijn buurman in de gang voert met iemand. Ik kan het net niet verstaan wat al irritant is, maar het meest irriteer ik mij eraan dat ze dadelijk Janne wakker maken met hun geouwehoer.
Welk weertype is jouw favoriet en waarom
Zonnig, niet te warm, maar zeker niet te koud. Zonder jas naar buiten, maar nog wel actief kunnen zijn is ideaal. Zuchtje wind erbij. Omdat dit je zo verlicht. Iedereen is vrolijk, actief en buiten in de weer. Bomen hebben bladeren, vogels fluiten. De dag duurt lekker lang. Er wordt geleefd!
Maar voor een flinke storm trek ik ook graag mijn jas aan! Omdat niets mijn hoofd zo leeg blaast als een stevige wind, het liefst aan zee!
Mijn doel is
Te kunnen "zijn". Ook buiten mijn vertrouwde omgeving.
Zeg iets tegen de persoon die jou getagged heeft
Lisette, ik vind het leuk om te zien en lezen hoe creatief en eerlijk je bent!
Ik zou wel eens een dagje willen ruilen met
Mijn lief! Ik wil wel eens weten hoe het is om man te zijn. Daarnaast zou ik ons gezin wel eens vanuit zijn perspectief willen ervaren. Zijn werk willen doen en met zijn collega's willen samenwerken. Ook wil ik wel weten hoe het voelt om een sportief lijf te bezitten. Lijkt me heel leerzaam allemaal!
Welke film kan ik keer op keer bekijken
Amelie. Ik zeg: KIJK AMELIE!
Wat ik lees
Van boeken lezen komt al maanden niets meer dus lees ik nu regelmatig de Happinez.
En nog regelmatiger "Weltrusten kleine muis".
Wat mij het meest plezier geeft, maar ook een schuldgevoel
Chocolade eten. Nou het meest gelukkig natuurlijk niet, maar wel in combinatie met dat schuldgevoel.
Hoe het landschap van mijn gedachten eruit ziet
Ken je het heelal? Zo ongeveer. Oneindig complex.
De laatste quote
De laatste, die ik gisteren toevallig noteerde in mijn logboek voor de opleiding is deze:
Vraag elke avond aan tafel: "Wat was het leukste dat je hebt meegemaakt vandaag?" Uit een artikel in de Hapinez over kinderen en zelfvertrouwen.
Welke vaardigheid ik zou willen hebben, wat mezelf betreft
Meeveren met het onbekende.
Waar wacht ik op
Op tijd en ruimte.
Ik gaf voor het laaste een compliment aan
Een vriendin. Dat was gisteren. Zij vertelde mij over een persoonlijke overwinning. En die overwinning was wel een complimentje waard!
Het laatste compliment dat ik kreeg was
Van Marijn. Net. Dat ik er zo slank uit zag. ~~In mijn semi-positiejurk dus.~~

Sorry. Ik heb een beetje gerommeld met de tag-opdracht. Ik vond de vragen wat te veel worden, dus ik heb er een paar achterwege gelaten. Foei! Ik tag twee anderen, want acht...hahaha...!
MaMarije en Linda's Life

Lekker toetje!

2009-03-27T12:49:00.002+01:00

Vanmorgen

2009-03-25T12:54:00.009+01:00

Op woensdag heeft het ouder-kind centrum (OKC) een speelgroep voor ouders en kinderen. Vorige week was de eerste keer dat ze open waren en ik ging heel toevallig eens kijken. Ik én nog één moeder. Er werd wat besproken, er werd mee gedacht, er was potentie. Dus wilde ik vandaag weer een kijkje gaan nemen met Janne.
Ik deed Janne haar jas aan en die stond enthousiast bij de deur te roepen van "Tientjes Tientjes!". Toen manlief belde. Hij zat in de auto, routeplanner kon Velsen Noord niet vinden. Dus ik Google kijken. Route sms'en. Ondertussen pakte ik een tasje in want er moest dit keer ook wat te drinken mee en oei, ook fruit mee. Shit, geen fruit meer in huis. Geen probleem. De sort-off-groenteman in de straat is vast al open om 9:30 uur.
Gelukkig stond Janne nog steeds enthousiast te roepen, ze laat zich niet snel van de wijs brengen. Dus Janne op de arm, tas mee, goede fietssleutel van de haak en here we go. Trap af (wij wonen op 1-hoog. Ja, met kinderwagens of boodschappen of kinderwagens, boodschappen en kinderen, is dat best een gesjouw. Maar ik klaag ~~nog~~ niet.) Buiten, regen! Bah. Naar de sort-off-groenteman. Hij geeft Janne de mandarijn voor niets! Wat lief denk ik, maar voor ik er erg in heb kust hij Janne snel op haar wang. BAH! BAH! Daar houd ik dus niet van hè mensen. Van die vreemden die opeens met hun smerige plakkerige lippen aan mijn kind zitten. Ik krijg daar doordraai neigingen van. Flip-out neigingen. Killer-mom neigingen, begrijpt u!
Ik haal de fietsstoel van de papa-fiets, maar inmiddels regent het echt heel hard. Manlief belt weer, had niet naar mij geluisterd, was verdwaald en inmiddels opweg naar huis. [zucht]
Ik loop toch maar naar boven voor Janne haar regenjas. Ik laat haar zelf naar de fiets lopen, terwijl ik vast wat vooruit loop met de spullen. Dan, natuurlijk, een huilende Janne, die op haar knieën in een waterplas is gevallen. Kus erop, fietsstoel op mijn fiets, Janne erin. Dan kom ik tot de ontdekking dat Janne eerst vast moet zitten voor de regenjas aan kan, dus jas weer uit. Eindelijk wil ik weg rijden.Shit nóg een slot vergeten los te maken. ~~Lang leven Amsterdam!~~
Ik fiets de straat uit en de zon breekt door. [zucht]
En toen, lieve mensen, dacht ik aan u. Ja zeker. Aan u, die dit met grote regelmaat en in alle vroegte doet om op tijd op de crèche te arriveren om vervolgens door te stomen naar uw werk. Ik heb daar te weinig bij stil gestaan. Respect!

Gewoon doen dus!

2009-03-23T13:30:00.006+01:00

Héél lang geleden bestelde ik hier houten letters. De stofjes had ik al in huis voor Freya. Mijn moeder ~~zeker niet ik~~ heeft Freya al maanden af. En ik nu de letters dus ook. Steeds bleef ik hangen op het feit dat ik ~~krenterig als ik ben~~ dit goedje niet had besteld. Maar vandaag bedacht ik opeens, beter rafelende letters, dan letters in de kast. Zonder enige schroom griste ik snel de hobby lijm van de HEMA uit de lappenmand. Nu is het alleen zaak dat ik de letters zo ophang dat iedereen ervan af blijft, anders gaan ze waarschijnlijk wel rafelen.

Lente is in het land!

2009-03-22T14:37:00.002+01:00

En daar is zij dan, de Lente! Vanmorgen fietsten Janne en ik door het Vondelpark en TADA, daar was ze! Met acht piepende ganzenkuikens en een trots Gakkende moederGans als bewijs.

Moraal

2009-03-20T14:05:00.014+01:00

Zal ik u eens een geheim verklappen? Nou ja, geheim. Het is eigenlijk geen geheim. Het is meer iets waar ik niet over praat met vreemden. En liever ook niet met bekenden. Het is zo'n ding waar iedereen zegt begrip voor te hebben, maar tussen de regels door voel ik dat ze er geen bal van begrijpen. Of zou dat mijn eigen criticus aan het woord zijn?

Voor de draad ermee, hoor ik u denken.
Ik kan Janne niet aan een oppas overlaten.
Nou, daar heb je het!
In die anderhalf jaar dat Janne nu bij ons is, hebben wij één keer één biertje gedronken in het café op de hoek, zijn wij één keer samen de stad in geweest zonder Janne en zijn wij één keer naar de film geweest. Al deze keren paste mijn moeder op. En al deze keren vond ik het spannend, maar niet overdreven. En al deze keren kreeg Janne koorts. Janne is in goede handen bij mijn moeder. Ze kennen elkaar goed en mijn moeder is gewend om met kinderen om te gaan. Bovendien hebben mijn moeder en ik veel van "dezelfde maniertjes". We hebben zelfs samen met kinderen gewerkt in het verleden. Maar toch... Het voelt voor mij heel onnatuurlijk. Wat het me vooral moeilijk maakt is mijn enorme inlevingsvermogen. Ik beeld me dan in dat Janne gewoon niet snapt dat ik of Arjan er niet is. Waarschijnlijk is dit ook zo. Ik wil natuurlijk graag dat ze hiermee dan leert om te gaan en dat kan natuurlijk alleen maar door te oefenen. Dus ja, ik wéét het allemaal wel. Natuurlijk is het ook beter voor je relatie om er af en toe ook eens met z'n tweeën op uit te trekken. Jaja, wéét ik. Maar toch blijf ik het moeilijk vinden.
Tot zover een verantwoording van mijn criticus en reacties uit de omgeving. Dan nu maar even mijn verhaal?!

Ik had dus een prenatale depressie. Of iets wat daar op leek, maar deze diagnose werd gesteld. Toen Janne geboren was, verdween de depressie meteen. Eindelijk kon ik genieten van dit lang verlangde geluk. Zoals eerder beschreven stopte ik met werken en ging als gastouder aan de slag om langer met Janne samen te kunnen zijn. Buiten dat dit voor mij fijn was, leek het helemaal in evenwicht te zijn met waar Janne behoefte aan had. Ze was als baby erg eenkennig. Huilde bij vreemden (ook opa's en oma's) op schoot. Ze begon zelfs te huilen als er iemand op het terras naar haar zwaaide. Ze observeerde mensen. Langdurig en van een afstandje. En wie haar geen ruimte gaf dit te doen, kon een langdurige huilpartij verwachten.
Wij hebben haar altijd de ruimte gegeven die ze nodig leek te hebben. Nooit moest ze bij iemand anders op schoot. En instinktief voelde ik dat het allemaal beter zou gaan waneer ze zou kunnen lopen en zelf kon aangeven wat ze wilde. En ik bleek gelijk te hebben. Vanaf het moment dat Janne kan lopen is ze heel open naar mensen. Het wordt nog meer nu ze begint te praten. Nog altijd heeft ze ruimte nodig in nieuwe situaties, omgevingen en in nabijheid van vreemde mensen. Maar als ze die ruimte krijgt, is ze een heel zelfverzekerd meisje dat zich prima weet te redden. Ze stapt op kindjes af, zwaait naar iedereen, vertelt haar verhalen aan wie maar luisteren wil.

Morgen komt mijn moeder oppassen. Een hele dag! Arjan en ik hebben allebei les. Ik ben benieuwd. Maanden hebben we hiernaar toe gewerkt. Oma bijna wekelijks gezien. (Wat geen zelfsprekend gegeven is gezien de afstand tussen Brabant en Amsterdam.) Ik zie er tegenop. Ik kijk er naar uit. Ik ben reuze benieuwd.
Ik ben blij dat we het op onze manier hebben kunnen aanpakken. Janne heeft het van geen vreemde. Vandaar dat wij haar behoeften zo goed herkennen en aanvoelen. Wij moeten ook ruimte en tijd hebben om in nieuwe dingen te groeien.
Mijn gevoel zegt dat we in de toekomst, als Janne goed kan praten, haar gevoelens onder woorden kan brengen en dingen makkelijker kan beredeneren, wij nog vaak gebruik zullen maken van een fijne oppas.

Eigenlijk is alles heel logisch en makkelijk als je je eigen gevoel volgt!

Erkenning

2009-03-18T13:26:00.003+01:00

Janne wil graag even laten weten dat zij een grote rol heeft in de inhoud van deze blog.

Eat your heart out!

2009-03-17T20:12:00.004+01:00

Ik vond liefde in mijn boterham vanmorgen!

En nog een keer

2009-03-13T18:49:00.004+01:00

Vandaag deden we het nog eens, met laarzen. We zochten de grootste plas op. Deze kreeg ze niet leeg, maar ze probeerde het wel!

Hoe de laarzen hun roeping mis liepen

2009-03-12T17:29:00.018+01:00

Het lijkt al weer zo lang geleden. En dat is het ook. Het was nog voor Janne zelf los kon lopen, dat wij haar eerste regenlaarsjes kochten. Het was iets waar ik ongeduldig op had gewacht. Er bestaat voor mij geen groter geluk dan een kind (metname mìjn kind) die met regenlaarsjes door de bossen struint. In die tijd gingen we regelmatig naar de geitenboerderij. Wat we daar toen al te zoeken hadden begrijp ik nu ook niet meer. Het had iets te maken met het Amsterdam voor kinderen ontdekken, accepteren dat we voortaan thuis horen op overvolle kindertrekpleisters en we op zondagen nou eenmaal niets beters te doen hadden dan om 7.30 uur al in de regen door het bos te lopen en blij zijn dat die boerderij vroeg open gaat.
Maar goed, laarsjes dus. Mooie roze, van Bergstein, natuurlijk. Ik zag het helemaal voor me. Janne lekker stampend door de regenplassen, modderstroompjes en geitenkeutels. Natuurlijk gingen we niet zo vaak meer nadat we die laarsjes hadden aangeschaft. Of het één verband houdt met het ander betwijfel ik, maar het was zo. Tegen de tijd dat Janne eenmaal goed kon lopen op haar laarsjes waren ze eigenlijk al weer te klein. Ik was in de zevende hemel en bestelde snel een zelfde paar Bergsteiners, via marktplaats dit keer, dat dan wel. Janne loopt nu zeer regelmatig op haar regenlaarsjes ook wanneer het niet regent. Alleen omdat ik het zo stoer vind staan. Sinds ze haar All Stars heeft, is dat weer wat minder geworden. Ook zorg ik dat ze regelmatig haar zilveren goed-voor-de-voeten-schoenen aan heeft. En zo ook vandaag.
Vandaag liep Janne op haar blitse goed-voor-de-voeten-schoenen met mij naar de HEMA op de hoek. We gingen onderbroekjes en hemden kopen, zodat ze voortaan haar eigen navel tevoorschijn kan toveren. Maar dat terzijde. We liepen op ons gemakje de tweehonderdmeter terug naar huis, ik Liesje (pop van Janne) dragend, dùhùh! Toen Janne een regenplas ontdekte. Het was al eens eerder gebeurd dat ze er een zag zonder dat ze haar laarsjes aan had en toen wist ik het nog te omzeilen. Nu stapte ze er per ongeluk midden in. Jee, lachen! Al snel was het een spetterfeest van jewelste. Dikke pret. Natuurlijk geen laarzen, geen fototoestel, geen camera, geen papa, maar wel een super gelukkig kind! Ik deed vrolijk mee. Janne riep de ~~hele buurt bijelkaar~~ bovenbuurman erbij, die kwam ook even kijken. Pas toen de plas leeg was en Janne tot aan haar oren nat gespetterd was gingen we naar binnen! Daar legden we de broek, schoenen en sokken op de verwarming te drogen. Janne keek Baby Beethoven* in haar joggingbroek. En ik, ik maakte toch nog deze foto, vol van geluk.
(In haar mond heeft ze een rietje, geen lollie ofzo.)

* Voor wie de dvd's van Baby Einstein niet kent. Het is een geweldige serie met speelgoed dat gefilmd is met klassieke muziek eronder. Vanaf ongeveer 6 maanden tot drie jaar! Janne kijkt geconcentreerd het hele halve uur uit! En dan heb ik het eten klaar. Te bestellen op bol.com

Verveling

2009-03-12T13:01:00.006+01:00

Ik kwam net Frank Rijkaard tegen in het Vondelpark. Hij liet ~~zijn~~ een hond uit.
~~Ik riep van Hé Frank, hoe gaat ie?! En hij zei Prima Susan, leuk dat je het vraagt. Ik weet ook niet wat dat is. Dan zijn ze bekend en dan blijken ze jou ook meteen te kennen.~~
Vorige week liep ik Roland Koopman tegen het lijf hier in de straat. Hij bracht ~~zijn~~ een zoontje naar school.
~~Ik feliciteerde hem met het feit dat hij zo slim is. En hij deed hetzelfde bij mij. Kijk, op mensenkennis scoort hij ook hoog!~~

Ik hoop dat ik snel weer beter ben. U hoopt dat vast ook.

Trots

2009-03-12T12:43:00.005+01:00

Hoera! Janne heeft voor het eerst een snotje uit haar neus gepeuterd. Stuurde ik Arjan vanmorgen, via een sms.
Joechei!! Ze is echt van ons! Stuurde hij diezelfde minuut terug.

Ja, het doet wat met je leven, een kind krijgen.

Op die fiets

2009-03-10T13:38:00.003+01:00

Van alle soorten fietsen voorzien, doorkruisen wij Amsterdam. Met Janne reden we tot Leiden en terug. En straks hoop ik ook door Frankrijk.
Eerder gingen we door Spanje naar Barcalona, door Viëtnam naar Hanoi en Halong Bay.
En Arjan deed er nog een paar meer. Hij fietste alleen naar Zwitserland en ging op de fiets naar Spanje met een vriendin. En fietste door Marocco en Turkije met een vriend. Wij fietsen graag. En Janne gaat mee. Voorop, in de aanhangwagen, in de bakfiets en sinds afgelopen weekend ook achterop.
Nu alleen nog wat meer zon en wat minder regen.

RealLifePoep

2009-03-09T19:24:00.005+01:00

Tja, misschien heb ik het over mezelf afgeroepen door over shit te beginnen gisteren. Maar dat het in deze letterlijke vorm tot uiting zou komen, had ik niet kunnen voorzien. Mijn lief heeft zaterdag met zijn zesde zintuig gelukkig zo'n megapak rollen meegebracht van de ~~Appie~~ Vomar, dus ik zit voorlopig nog even goed.

Ik dacht, dat vindt u vast fijn om te weten.

RealLifeShit

2009-03-08T17:32:00.009+01:00

Alles zakt.
En dan is er de harde waarheid mensen.
Wie gelukkig(er) wil zijn, moet hier zelf verantwoordelijkheid voor nemen.
Je zal aan de slag moeten. Ontdekken wat je verlangens zijn. En of deze verlangens je nu werkelijk gelukkiger maken, of juist het tegenovergestelde effect hebben. Er zijn koersen te bepalen, beslissingen te nemen, acties uit te voeren en technieken te leren. En dat is wat mij komend jaar te wachten staat. In de opleiding oefenen we met en op elkaar. Geen fictie, maar RealLife-shit.
En daarna, als u er prijs op stelt, leer ik het u.
Met veel enthousiasme.

Ik ben!

2009-03-07T20:55:00.004+01:00

Hoera! Ik doe weer mee! Ik sta weer in de maatschappij. Ik denk ook weer na over andere zaken dan boodschappen, luiers, fruithapjes en middagslaapjes. Ik studeer weer!
Vandaag was de eerste dag van ~~de rest van mijn leven~~ mijn opleiding tot LifeCoach. En jee, wat een energie heb ik nu. Alles stroomt, vooral woorden uit mijn mond. Ik geloof dat Arjan zo'n drie kwartier geleden is opgehouden met luisteren. Nu gaat hij opeens ook hardlopen, vandaar dat ik overstap op het geschreven woord der ontlading.

Vreemd... opeens zijn de woorden op. Dan ga ik maar lekker instorten op de bank. En bespaar ik u mijn relaas over levensbomen, actiewielen, oefengroepjes en rapport maken.
[zucht]
Lekker hoor...

Chocoladehagel op een blauw oog

2009-03-06T11:34:00.007+01:00

Er zijn tijden dat je je als moeder zo vreselijk voelt. Ik las haar stukje en kon me helemaal voorstellen hoe vreselijk dat moet zijn. En al is het op totaal ander vlak, ik voelde me ook rot.
Gisteren viel Janne van een trapje met drie treden. Ze struikelde bovenaan en dook zo met haar hoofd op de tegelvloer onder de trap. Ik zag het gebeuren, maar kon haar niet vangen. Even troosten en dan door naar school, tja het werk gaat door. Vandaag stootte zij haar ooglid aan de punt van een bankje. Blauw oog tot gevolg. Ik zat achter de computer. En ook vandaag moest ik nog even een kado kopen voor een kraamvisite vanmiddag. Ik had er woensdag geen zin in gehad. En nu moest ik wel. Maar Janne was eigenlijk moe. Dat heeft ze soms op vrijdag. Dan houdt ze het niet vol tot 12.30 uur. Op de terugweg viel ze in de bakfiets in slaap. Hangend in de riempjes, hoofdje in zo'n rare hoek.
Ik heb net mijn schuldgevoel afgekocht met een boterham chocoladehagel.
Bah, wat ben ik soms een rotmoeder.
Maar meestal niet gelukkig!

drie maal negen

2009-03-05T20:03:00.005+01:00

ONS MEISJE IS VANDAAG 18+
MAANDEN, DAN TE VERSTAAN
DRIE MAAL NEGEN MAANDEN
KIJKT U ZELF MAAR
ALS U GELUKBESTENDIG BENT

Verlangen

2009-03-03T19:39:00.005+01:00

Ik zag dit bij haar. Tja, toen wilde ik dat natuurlijk ook! Misschien kan het zo'n stokje worden?!

Zie hier onze zomer van 2008. [zucht]

Dat doet me eraan denken... Wij gaan er dit jaar aan geloven. Onze backpacks blijven in de kast en wij vertrekken naar een camping in Frankrijk. (U toch ook?! haha) Maar anyway, heeft iemand nog tips voor onderweg? Een dvd-speler vind ik zo overdreven. Er moeten toch betere tips bestaan?! Toch?!